Υπάρχει κάποια στιγμή που νιώθεις ότι το μέτρο ξεπερνιέται και χάνεται. Ακόμη και στη ρευστή κατά τα άλλα εποχή μας του «anything goes». Βέβαια, μέσα στον ορυμαγδό των σχετικών και άσχετων πληροφοριών που καταπίνουμε καθημερινά τι να πρωτοπροσέξει κανείς. Ο εγκέφαλός μας, έγραφε η «Κ» την περασμένη Κυριακή, αντέχει να μείνει προσηλωμένος μόνο 47 δευτερόλεπτα πριν ψάξει ένα νέο ερέθισμα. Συνήθως από το κινητό μας τηλέφωνο.
Μετά τον άγριο θάνατο του Ρομπ Ράινερ και της συζύγου του Μισέλ ζήσαμε μια τέτοια στιγμή. Το ζευγάρι βρέθηκε νεκρό στο σπίτι του και ο γιος τους που είχε πρόβλημα εθισμού είναι υπό κράτηση. Χάθηκε ένα πρόσωπο με θετικό πρόσημο και πολλοί έσπευσαν να τον αποχαιρετίσουν δημόσια. Από τον Μπαράκ Ομπάμα μέχρι τον Τζέρι Σάινφελντ. Δεν ήταν όλοι στο ίδιο μήκος κύματος. Μέσα στην πολυδιαφημισμένη «αυθεντικότητά» του, ο Ντόναλντ Τραμπ έκανε μια ανάρτηση. Χωρίς ίχνος ανθρωπιάς έγραψε ότι ο Ράινερ πέθανε «λόγω του θυμού που προκάλεσε σε άλλους μέσω της τεράστιας, ανυποχώρητης και ανίατης ασθένειάς του, μια ασθένεια που ακρωτηριάζει το μυαλό, γνωστή ως Σύνδρομο Διαταραχής Τραμπ». Ο Ράινερ ασκούσε κριτική στις πολιτικές του Τραμπ, δεν κρυβόταν. Τι θα περίμενε όμως κάποιος από τον πρόεδρο της χώρας του μπροστά σε μια τέτοια τραγωδία; Το αναρωτήθηκε ο Ντέιβιντ Ρέμνικ του New Yorker. Οταν δολοφονήθηκε ο Τσάρλι Κερκ, η χήρα του συγχώρεσε τον δολοφόνο του. Ο Ράινερ είχε δηλώσει τότε αποτροπιασμένος από τη δολοφονία και συγκινημένος από τη δήλωση της Ερικα Κερκ. Υπήρξε καθολικός σεβασμός του νεκρού. Η ανθρωπιά δεν έχει πολιτικό χρώμα. Ακόμη και τότε όμως ο Τραμπ αντί επικηδείου είπε ότι εύχεται το χειρότερο για τους πολιτικούς του αντιπάλους. Υπάρχει φρένο σε αυτή την κατηφόρα;
Ο Ρομπ Ράινερ ασκούσε κριτική στις πολιτικές του Τραμπ, δεν κρυβόταν, ωστόσο ουδείς περίμενε ότι ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών θα επέλεγε την ημέρα θανάτου του σκηνοθέτη για να πάρει την «εκδίκησή» του.
Τα απόνερα του τραμπισμού δεν κρύβονται. Από τα «ψηλά» και τους φιλοτραμπικούς ηγέτες στην Ευρώπη, μέχρι τα «χαμηλά», όπως την τοξικότητα που διαχέεται στα σόσιαλ μίντια. Το «rage bait» μοιάζει ήδη ξεπερασμένο.
Ας μην προσπεράσουμε όμως και μια καλή είδηση. Αυτή την εβδομάδα προχώρησε το έργο της επέκτασης του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου. Τα αρμόδια όργανα του ΥΠΠΟ ενέκριναν την αρχιτεκτονική προμελέτη ενός απαιτητικού έργου που θα επιτρέψει σε περισσότερες αρχαιότητες να βγουν από τις αποθήκες και να αναδειχθούν με μια πιο σύγχρονη προσέγγιση. Ενστάσεις και συζητήσεις θα υπάρχουν και θα γίνουν, αλλά σε μια εποχή που μεγάλα μουσεία του κόσμου αντιμετωπίζουν προβλήματα, από τη στατικότητα μέχρι την ασφάλεια των κτιρίων τους, ένα τέτοιο έργο έρχεται στο σωστό τάιμινγκ.
