«Ευχαριστώ, σας ευχαριστώ πολύ! Θέλω να αφιερώσω αυτό το θαυμάσιο βραβείο σε εσάς κυρίες μου. Oταν αρχίζω να γράφω ένα καινούργιο βιβλίο, το κάνω μόνο για εσάς. Τόσο απλά. Ξέρετε, σήμερα την υποτιμούν τη ρομαντική λογοτεχνία. Αλλά σε αυτόν τον κόσμο του χάους και της βίας, νομίζω πως έχουμε ανάγκη λίγο περισσότερο ρομάντζο ε; Εσείς τι λέτε;».
Ο Πολ Σέλντον στο κέντρο της σκηνής περιμένει να ηρεμήσει η ένταση του χειροκροτήματος. Σηκώνει ψηλά το αγαλματίδιο, το φιλάει και αφιερώνει το βραβείο της ρομαντικής λογοτεχνίας στις θαυμάστριες που περιμένουν το «Μίζερι» για να ξεγελάσουν την πλήξη τους. Ο Πολ, 38 ετών, έχει κατακτήσει τη δόξα του μπεστ-σελερίστα, στην πραγματικότητα ονειρεύεται το Πούλιτζερ αλλά προς το παρόν είναι καταδικασμένος να γράφει ιστορίες μόνο για τη «Μίζερι», την ηρωίδα που λατρεύουν οι αναγνώστριές του. Η Aνι δηλώνει θαυμάστρια «νούμερο 1» και είναι εκείνη που θα τον περιθάλψει μια νύχτα έπειτα από αυτοκινητικό δυστύχημα, εν μέσω φοβερής χιονοθύελλας και θα αναλάβει η ίδια ως πρώην νοσηλεύτρια τη φροντίδα των σπασμένων μελών του. Ανίκανος να κινηθεί, σταδιακά συνειδητοποιεί πως είναι εγκλωβισμένος σε ένα απομονωμένο σπίτι, από μια φανατική αναγνώστρια που όμως αποδεικνύεται ότι είναι ψυχικά διαταραγμένη, μία γυναίκα που δεν σκοπεύει να τον αφήσει να φύγει ποτέ από κοντά της και ουσιαστικά θέλει να παρέμβει στον τρόπο διαχείρισης της Μίζερι, της βασικής πρωταγωνίστριας του συγγραφικού του έργου. Σκηνική ατμόσφαιρα μυστηρίου, θρίλερ έως και τρόμου, δραματική συνθήκη που αναπτύσσεται ανάμεσα σε δύο πρόσωπα και διαμορφώνει μία τοξική σχέση αλληλεξάρτησης, μία δαιμονική συνύπαρξη στον υποβλητικό και λειτουργικό χώρο που σκηνογράφησε η Εύα Μανιδάκη και χρωμάτισε με τους φωτισμούς του ο Νίκος Βλασσόπουλος.
Η Eλενα Καρακούλη επεξεργάστηκε παράλληλα τρία υφολογικά επίπεδα, λογοτεχνικό, κινηματογραφικό και θεατρικό. Αξιοποίησε την κινηματογραφική διασκευή του Γουίλιαμ Γκόλντμαν (1990), πέτυχε τη διασύνδεση των στοιχείων ως συγκοινωνούντων ρευμάτων και χωρίς να υπονομεύεται η θεατρικότητα, με ένα μαγικό σκηνοθετικό τρόπο σε κάθε αλλαγή σκηνικού πλάνου, σε κάθε δραματουργική ανατροπή, αναδεικνύεται ακόμα περισσότερο. Η σκηνοθέτις κινήθηκε στους γρήγορους ρυθμούς του Στίβεν Κινγκ, χωρίς περιστροφές και περιττές επεξηγήσεις, διείσδυσε άμεσα στον κεντρικό πυρήνα του έργου και οργάνωσε τη συνάντηση των δύο προσώπων ως μία αέναη κυκλική περιστροφή γύρω από το μυαλό του Πολ Σέλντον, εκεί όπου διαλέγονται τα μυστικά της τέχνης και της ζωής του συγγραφέα.
Η Καρακούλη εμβάθυνε με ουσιαστικό τρόπο στα βασικά ερωτήματα που θέτει το «Μίζερι», εστιάζοντας στην καταραμένη σύλληψη που ονομάζεται έμπνευση, σε αυτήν που έρχεται ή δεν έρχεται κατά παραγγελία, στην επιδραστικότητα του θαυμασμού του κοινού, της λατρείας και της αποθέωσης της καλλιτεχνικής δημιουργίας. Διερεύνησε τα όρια της ελευθερίας του καλλιτέχνη, τους φόβους της ματαίωσης των προσδοκιών των θαυμαστών του. Δεν αποτύπωσε γραμμικά τα θέματα αλλά τα ανέδειξε κρατώντας τον θεατή με κομμένη την ανάσα σε όλη τη διάρκεια αυτής της σκηνικής αφήγησης μυστηρίου. Υπερτόνισε σε καίρια σημεία της δράσης την παραπλανητική συνθήκη μιας «κανονικότητας» στη συνύπαρξη του Πολ και της Aνι, δημιουργώντας την αυθεντική ατμόσφαιρα ψυχολογικού θρίλερ.
Η Φιλαρέτη Κομνηνού στον ρόλο της Aνι είναι ένα φοβερό πλάσμα, μια φιγούρα απειλητική, μυστηριώδης, βυθισμένη στη μοναξιά, στην κατάθλιψη αλλά και στην παράνοια. Iσως κατά συρροήν δολοφόνος. Σκοτώνει τη συγκάτοικό της επειδή άφησε νηστικό τον γάτο της και οικειοποιείται την ταυτότητά της. Πάσχει από ψυχωτική διαταραχή. Δυναμική και εκρηκτική η ερμηνεία της στον ρόλο μιας γυναίκας που πάσχει από σοβαρή ψυχική νόσο, αποκαλύπτοντας την έξυπνη, πανούργα, με πολλές συναισθηματικές μεταπτώσεις ηρωίδα. Ευέξαπτη και ευερέθιστη, δύσκολα συγκρατεί τον θυμό της, συναισθηματικά ασταθής. Στην εμβόλιμη σκηνή του δείπνου η Κομνηνού εκφράζει τη ρομαντική και εύθραυστη πλευρά της Aνι, την επιθυμία της να ζήσει τον ονειρικό έρωτα με τον Πολ Σέλντον, το είδωλό της. Η ηθοποιός ανταποκρίνεται στην πρόκληση των ψυχικών μεταπτώσεων. Εμμονικά και επικίνδυνα αφοσιωμένη στη Μίζερι, δεν μπορεί να αποδεχτεί ότι ο συγγραφέας τελικά τη σκοτώνει και τον κρατά όμηρο για να γράψει ένα μυθιστόρημα όπου την επαναφέρει στη ζωή.
Η Φιλαρέτη Κομνηνού εκρηκτική στον ρόλο μιας γυναίκας που πάσχει από σοβαρή ψυχική νόσο, πανούργας, με πολλές συναισθηματικές μεταπτώσεις.
Ο Αναστάσης Ροϊλός σκιαγραφεί τον επιτυχημένο συγγραφέα με τις ανασφάλειες και τις φιλοδοξίες του, απόλυτα εγκλωβισμένο στη συνθήκη της αιχμαλωσίας. Εξαιρετικός ηθοποιός ως προς την κινησιολογική και σωματική εκφορά του ρόλου, ως ευφάνταστος, εγωκεντρικός, νάρκισσος συγγραφέας.
Ο Αναστάσης Ροϊλός σκιαγραφεί τον επιτυχημένο συγγραφέα με τις ανασφάλειες και τις φιλοδοξίες του, απόλυτα εγκλωβισμένο στη συνθήκη της αιχμαλωσίας.
Η σκηνοθεσία ορίζει το φινάλε να παραμείνει ανοιχτό. Αλλωστε το είδος του φανταστικού αφήνει πάντοτε στον θεατή μετέωρο το δίλημμα, αν όλα αυτά που είδε συνέβησαν πραγματικά ή ήταν ο εφιάλτης του Πολ Σέλντον. Ενας αέρας μαγικού ρεαλισμού διαπνέει τον ελεύθερο διάλογο πραγματικότητας και φαντασίας. Ο Πολ συμφιλιώνεται με τους δαίμονες. Αποτελούν κομμάτι του εαυτού του. Η Ανι έχει εμμονή με τη Μίζερι αλλά και αυτός έχει εμμονή με την Ανι. Η Ανι εντέλει είναι μία φορτική θαυμάστρια, ένα πλάσμα της φαντασίας του ή μήπως ο άλλος του εαυτός;
*Η κ. Ρέα Γρηγορίου είναι διδάκτωρ Ιστορίας – Δραματολογίας ΑΠΘ.
