Η αφορμή της σύναξης ήταν τα εγκαίνια μιας μεγάλης έκθεσης στο Μουσείο Μπενάκη και η παρουσίαση μιας σημαντικής έκδοσης για τον Λάκη Παπαστάθη (τον Μάρτιο συμπληρώθηκαν δύο χρόνια από τον θάνατό του). Η αλήθεια είναι, όμως, ότι προχθές το βράδυ δεκάδες άνθρωποι, μια πολύπλευρη εκπροσώπηση της ελληνικής κοινωνίας, τίμησαν και γιόρτασαν τον ελληνικό κινηματογράφο. Ηταν ένα πλήθος μεικτό και την ίδια στιγμή ομοιογενές. Οπως και ο απών τιμώμενος, που, όπως έλεγε και ο ίδιος, ανήκε «στη μεγάλη παράδοση της ελληνικής λογοτεχνίας με το ένα πόδι και με το άλλο πόδι στον ευρωπαϊκό κινηματογράφο των γλωσσολογικών αναζητήσεων του τέλους του ’60 και των αρχών του ’70».
Τελετάρχης της εκδήλωσης η Κατερίνα Ευαγγελάκου, στενή συνεργάτις και φίλη του Παπαστάθη, που επιμελήθηκε και την εξαιρετική έκδοση με τίτλο «Γενικό πλάνο». Δίπλα της οι σκηνοθέτες Γιώργος Σκεύας, που επιμελήθηκε την εντυπωσιακή σε όγκο και σύνθεση έκθεση «Αναζητώντας τη χαμένη εικόνα», και Ηλίας Γιαννακάκης, υπεύθυνος για το πλούσιο οπτικοακουστικό υλικό της.
Μότο της βραδιάς, το «γραφειάκι της Cinetic» (αναβιώνει και στην έκθεση), για το οποίο όλοι είχαν πολλές ιστορίες να θυμηθούν. Εκεί σχεδιαζόταν το «Παρασκήνιο» (μαζί με τον Τάκη Χατζόπουλο), η εκπομπή της ΕΡΤ που σφράγισε τη μεταπολιτευτική πολιτιστική πραγματικότητα.
Στο πάνελ της παρουσίασης της έκδοσης μίλησαν κατά σειρά: ο Μάνος Ευστρατιάδης, που εύστοχα χαρακτήρισε «ντοκιμαντέρ» το «Γενικό πλάνο». «Το υστερόγραφο του “Παρασκηνίου”», αυτοπροσδιοριζόμενος κι αυτός ως «παιδί του Λάκη, στον οποίο χρωστάω πολλά απαράγραπτα και ανεξόφλητα»· ο Τέλης Σαμαντάς μίλησε για «τον τρόπο του Λάκη, απλό και αφτιασίδωτο»· ο Δημήτρης Καταλειφός, πρωταγωνιστής του στον «Θεόφιλο», τόνισε ότι «δεν επέβαλλε στους ηθοποιούς του, υπέβαλλε»· ο Γιώργος Ρόρρης εκπροσώπησε, όπως είπε, τους πολλούς ζωγράφους οι οποίοι είχαν φιλοτεχνήσει πορτρέτα του Λάκη Παπαστάθη. Ο ίδιος, δε, σχεδόν τρία. «Δεν πόζαρε αδρανώς», χαριτολόγησε, περιγράφοντας τις συζητήσεις τους στο ατελιέ. Το ημιτελές, τρίτο πορτρέτο, σχολίασε ότι «είναι σαν τις ζωές των ανθρώπων. Μένουν, κι αυτές, ημιτελείς».
Η επόμενη στάση της βραδιάς ήταν η έκθεση. Ενας κόσμος ολόκληρος από πίνακες, αρχειακό υλικό, φωτογραφίες, προσωπικά αντικείμενα, οθόνες με προβολές. Θέλει χρόνο για να περιηγηθεί κανείς. Οπως παρατήρησε και η υπουργός Πολιτισμού Λ. Μενδώνη: «Η έκθεση δεν μας θυμίζει τον Λάκη Παπαστάθη. Μας τον ξανασυστήνει».
