Συχνά πολλοί από εμάς τυχαίνει να λάβουμε πρόσκληση από κάποιον φίλο για να παρακολουθήσουμε μια ερασιτεχνική παράσταση στην οποία συμμετέχει. Είναι αλήθεια ότι στις περισσότερες φορές χαζεύουμε τον φίλο, χωρίς να έχουμε απαιτήσεις, και η επίγευση που μένει στο τέλος είναι η προσπάθεια της ομάδας να διασκεδάσει το κοινό, να μεταδώσει ευχάριστα το κείμενο. Δεν λείπουν οι ακκισμοί ούτε φυσικά και ο βαρύγδουπος στόμφος για την, τάχα, μετάδοση ενός μηνύματος όταν τα επιτρέπει το κείμενο. Ομως όχι, αυτά δεν αποτελούν την ουσία του ερασιτεχνικού θεάτρου – και δεν έχει σημασία εάν το θεατρικό έργο είναι φαρσοκωμωδία ή αρχαία τραγωδία. Στο επαγγελματικό θέατρο η συνθήκη του επαγγελματισμού προϋποθέτει γνώση των τεχνικών άμυνας απέναντι στην έκθεση στο κοινό, αλλά και στα σκοτάδια του ρόλου – φανταστείτε, ας πούμε, ο ηθοποιός να «κουβαλάει» στην προσωπική του ζωή τον σχιζοφρενή ήρωα που ερμηνεύει στη σκηνή! Στο ερασιτεχνικό θέατρο η έκφραση του ερασιτέχνη ηθοποιού αφορά, όχι μόνο την έκθεση απέναντι στο κοινό, αλλά κυρίως απέναντι και στον ίδιο του τον εαυτό. Και σε αυτή την περίπτωση η μόνη άμυνα είναι η συνθήκη της ομαδικότητας, της συνεργασίας, της επικοινωνίας που δημιουργεί το κουκούλι της ασφάλειας, ώστε ο ερασιτέχνης να μπορέσει να ανακαλύψει άγνωστες πτυχές του και να τις εκθέσει στο κοινό. Εκτιμώ το έργο της ηθοποιού Δανάης Ρούσσου. Εκτός από τις επαγγελματικές της δουλειές –αποφοίτησε από τη σχολή του Θεάτρου Τέχνης το 2001– έχει ασχοληθεί για πολλά χρόνια με το ερασιτεχνικό θέατρο. «Για τον ακκισμό κάνουμε τέχνη ή για να μετακινηθεί κάτι μέσα μας;», αναρωτιέται σε μια κουβέντα μας. «Οσο εύκολο κι αν θεωρείται –δεν είναι–, το ερασιτεχνικό θέατρο θέλει δουλειά. Η ευχαρίστηση που μπορεί να πάρεις δεν προϋποθέτει ένα εύκολο έργο, μια κωμωδία ας πούμε. Εχω δει ανθρώπους να φτάνουν σε αδιανόητα επίπεδα μέσα από δύσκολα έργα. Φτάνει να αφεθούν, να ενταχθούν στην ομάδα, να επικοινωνήσουν, να αφεθούν και να αναζητήσουν το βάθος του κειμένου».
Και το διακύβευμα, πάντα, στην ενασχόληση με την τέχνη είναι η αναζήτηση της ταυτότητας. Αυτό φαίνεται με ενάργεια στις ειδικές ομάδες ατόμων. Η Ρούσσου έχει ασχοληθεί με τον θεραπευτικό ρόλο της τέχνης και έχει δουλέψει με την ομάδα «ω», που δημιουργήθηκε στο πλαίσιο της συνεργασίας του ΚΕΘΕΑ 18 Ανω και του Εθνικού Θεάτρου με πρώην εξαρτημένους. Στο τέλος της κουβέντας μας, είπε κάτι που με εντυπωσίασε. Οι άνθρωποι που έχουν χαθεί, που έχουν λοξοδρομήσει, έχει σημασία να βρουν ξανά την πυξίδα. Ψάχνουν μια νέα, «καθαρή» προσωπική ταυτότητα και το θέατρο τους βοηθάει να δουλέψουν με τον εαυτό τους για να τη βρουν.
Υπάρχουν παραστάσεις ερασιτεχνικού θεάτρου που διαθέτουν τέτοια δύναμη ψυχής, προκαλούν τόση συγκίνηση που δύσκολα μια επαγγελματική ομάδα μπορεί να πετύχει. Είναι παραστάσεις που αξίζουν πολλά αστέρια κριτικής, που αξίζουν της κρατικής υποστήριξης, έστω κι αν δεν προσφέρουν το γκλαμ περίβλημα, που επιζητούν υπουργοί και σελέμπριτις και ινφλουένσερς.
