Πάνε επτά χρόνια από εκείνο το πρωί που πέρασα το κατώφλι του διαμερίσματός της στη Δροσιά. Καθίσαμε στο φωτεινό και καλαίσθητα διακοσμημένο σαλόνι της, γεμάτο πίνακες ζωγραφικής και λουλούδια. Το βλέμμα της ήταν ίδιο, όπως στις φωτογραφίες της νιότης της: έντονο, τρυφερό και ελαφρώς παιγνιώδες. Στέλλα Γκρέκα, όπως τη «βάφτισε» ο πρώτος της σύζυγος, ο σκηνοθέτης Ορέστης Λάσκος. Στέλλα Αυγερινού, όπως έγραφε πια το κουδούνι της, από το όνομα του δεύτερου «στεφανιού» της, του Ελληνοαμερικανού εφοπλιστή Τζον Αυγερινού. Στέλλα Λαγκαδά ήταν το οικογενειακό της όνομα. Εφυγε από τη ζωή τη Δευτέρα σε ηλικία 102 ετών. Ηταν η μακροβιότερη Ελληνίδα ηθοποιός και τραγουδίστρια και η ζωή της έμοιαζε με μυθιστόρημα… Μεσουράνησε στην ελληνική δισκογραφία αμέσως μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά εγκατέλειψε πολύ νωρίς την καριέρα της. Ο μύθος της όμως δεν ξεθώριασε.
Γεννήθηκε το 1922 στην Πλάκα, στην οδό Χίου. Ο πατέρας της ήταν σκηνογράφος και εργαζόταν σκληρά για να εξασφαλίσει τα προς το ζην για τη γυναίκα και τα εννέα παιδιά του. Η Στέλλα ήταν το στερνοπούλι. «Δεν ήμασταν πλούσιοι, αλλά ποτέ δεν νιώσαμε φτωχοί. Τις Κυριακές τρώγαμε κρέας στον φούρνο (χάρη σε κάποιους εύπορους συγγενείς που μας βοηθούσαν), το τραπεζομάντιλο ήταν πάντα καθαρό, τα σεντόνια μας μύριζαν γαζία. Μαζεύαμε άνθη γαζίας και η μαμά μου τα έβαζε στις ντουλάπες και στα συρτάρια. Το πατρικό μου ήταν ένα νοικοκυρεμένο σπίτι», είχε πει η ίδια στην «Κ».
Γάμος-απόδραση
Από τότε που θυμόταν τον εαυτό της τραγουδούσε: στο σχολείο, στο σπίτι, στις συντροφιές. Τραγουδίστρια, όμως, έγινε εντελώς τυχαία λίγο μετά τον γάμο της με τον Λάσκο. Τον παντρεύτηκε το 1942 για να… αποδράσει. «Δεν άντεχα την τυραννία των αδελφών μου! Είχα πέντε πολύ αυστηρούς αδελφούς που ήλεγχαν την κάθε μου κίνηση. Είπα “αμάν” να φύγω. Γνώρισα τον Λάσκο στα 19 μου, παντρευτήκαμε, αν και οι γονείς μου διαφωνούσαν, και πριν γιορτάσουμε την πρώτη επέτειό μας του ζήτησα διαζύγιο γιατί συνειδητοποίησα ότι είχα βρεθεί από τον Αννα στον Καϊάφα. Ηταν καλός άνθρωπος, αλλά δεν ήταν φτιαγμένος για γάμο».
Αγαπούσε πάντα το τραγούδι, αλλά απεχθανόταν το επάγγελμα της τραγουδίστριας. «Ποτέ δεν θα μπορούσα να τραγουδάω σε κέντρο, να σπάνε πιάτα και να μου πετάνε λουλούδια. Ποτέ!».
Το 1943 έπαιξε σε μια ταινία του, στις «Ραγισμένες καρδιές», ένα μελό. Η ηρωίδα έπρεπε να τραγουδήσει δύο κομμάτια και εκείνος έψαχνε κάποια να την ντουμπλάρει. Ομως ο Φιλοποίμην Φίνος, που ήταν παραγωγός και τους είχε παντρέψει, είχε μια ιδέα. «Βρε κουμπάρα, δεν δοκιμάζεις να τα πεις εσύ, ν’ ακούσουμε τη φωνή σου;», της είπε. Ετσι ξεκίνησε η καριέρα της. Μετά ο Φίνος γύρισε τη «Μαρίνα», σε σενάριο και σκηνοθεσία του Αλέκου Σακελλάριου, και η Στέλλα Γκρέκα ήταν η πρωταγωνίστρια. Ακολούθησαν οι πρώτοι δίσκοι της 78 στροφών, οι συνεργασίες με τον Αττίκ, τον Κώστα Γιαννίδη, τον Τάκη Μωράκη, τον Μιχάλη Σουγιούλ, τον Χρήστο Χαιρόπουλο, και οι μεγάλες επιτυχίες της: «Το τραγούδι της Μαρίνας», «Ηρθες σαν την άνοιξη», «Χθες το βράδυ», «Γύρισε, σε περιμένω, γύρισε», «Πάμε στο άγνωστο».
Το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου τη βρήκε διαζευγμένη και προβληματισμένη για το μέλλον της. Αγαπούσε πάντα το τραγούδι, αλλά απεχθανόταν το επάγγελμα της τραγουδίστριας. «Ποτέ δεν θα μπορούσα να τραγουδάω σε κέντρο, να σπάνε πιάτα και να μου πετάνε λουλούδια. Ποτέ!». Το 1947 αποφάσισε να μεταναστεύσει στις ΗΠΑ, ακολουθώντας τον αδελφό της τον Αγγελο. Στη Νέα Υόρκη έμελλε να γνωρίσει τον μεγάλο της έρωτα, έναν Αμερικανό ψυχίατρο – έρωτα παράνομο και άπελπι. «Ηταν παντρεμένος. Ποτέ δεν του ζήτησα να χωρίσει, όμως. Αν και δεν βλεπόμασταν πολύ, και το ελάχιστο μου αρκούσε, γιατί ήμουν σίγουρη γι’ αυτό που αισθανόμασταν. Δεν το μετάνιωσα. Με αυτόν τον άνθρωπο ένιωσα κάτι που δεν πίστευα ότι υπήρχε. Το καταλαβαίνεις όταν συμβαίνει αυτό το μαγικό πράγμα, έτσι δεν είναι; Κι όταν κάτι λείπει, πάλι δεν το νιώθεις; Από εκείνη τη σχέση και την αγάπη δεν έλειπε τίποτα. Τρία χρόνια διήρκεσε και χάρη σε εκείνον μέχρι σήμερα ως γυναίκα αισθάνομαι ολοκληρωμένη. Μολονότι δεν αγάπησα ποτέ ξανά», μου είχε εκμυστηρευθεί.
Επέλεξε τον δεύτερο σύζυγό της από εκτίμηση. «Ηταν καλός άνθρωπος, στέλεχος στη ναυτιλιακή εταιρεία του Σταύρου Νιάρχου. Με αγαπούσε πολύ και ήθελα πια να κάνω οικογένεια. Επεσα με τα μούτρα στους δύο γιους μου. Κάποια στιγμή ο άνδρας μου άρχισε να αγοράζει δικά του καράβια. Εφθασε να έχει δεκαπέντε κι εγώ, η Σταχτοπούτα, μπήκα σε έναν άλλο κόσμο. Ζούσα σε ένα τεράστιο σπίτι με σοφέρ, υπηρέτριες, κηπουρό». Ο λαμπερός κόσμος χάθηκε σύντομα. Ο Αυγερινός έχασε την περιουσία του –«λόγω της απληστίας του»–, πέθανε από τον καημό του και εκείνη επέστρεψε στην Ελλάδα. «Πούλησα το σπίτι, το σκάφος των 30 μέτρων, τις γούνες, τα κοσμήματά μου. Σου το ορκίζομαι, δεν μου έλειψαν καθόλου, γιατί τα είχα αποκτήσει χωρίς να τα επιθυμήσω».
«Σας αγχώνει ο χρόνος που περνάει;», την είχα ρωτήσει λίγο πριν από το τέλος της συνέντευξης. «Δεν φοβάμαι τον θάνατο», είχε απαντήσει η Στέλλα Γκρέκα. «Ευτυχώς, το μυαλό μου δουλεύει ακόμη, ίσως γιατί διαβάζω πολύ. Το ότι έχω γεράσει δεν με απασχολεί. Ούτε ακριβές κρέμες έβαλα ποτέ ούτε αισθητικές επεμβάσεις έχω κάνει. Να, βλέπεις το προγούλι μου πώς κρέμεται; Δεν γίνεται να πολεμήσεις με τον χρόνο. Αν προσπαθήσεις να το κάνεις, κινδυνεύεις να γελοιοποιηθείς».
