Εναν ολόκληρο κόσμο, πυκνό σε νόημα και πλούσιο σε αισθητική πληρότητα, έχει χτίσει η Χριστίνα Αθανασούλα – Μαντζαβίνου μέσα από τα «γλυπτικά» κοσμήματα, έργα τέχνης που φτιάχνει με ένα τρόπο βαθιά εσωτερικό και υβριδικό, αντλώντας από μια ευρύτατη δεξαμενή ελληνικής παράδοσης.
Η ίδια, καθώς ξεναγεί στην ατομική έκθεσή της στην Genesis του Γιώργου Τζάνερη, μιλάει για όλη αυτήν την αγωνία της να αναστήσει θραύσματα και σπαράγματα από ατόφιες φορεσιές, πόρπες, κεφαλόδεσμους, που μαζεύει όπου βρει στην Ελλάδα, σε παζάρια, σε παλαιοπωλεία, με σκοπό να δημιουργήσει κάτι νέο που είναι βαθιά χωνεμένο, οικείο, στέρεο και ριζωμένο στον χρόνο. Φτιάχνει έργα τέχνης για να φορέσεις, έργα τέχνης για να σκεφτείς ή απλώς να
απολαύσεις.
Η έκθεση, που αναπτύσσεται σαν μια αναγεννημένη ματιά από την παράδοση για το μέλλον, φέρει την επιμελητική φροντίδα της Ιριδος Κρητικού. «Τα υβριδικά φορέσιμα της Χριστίνας Αθανασούλα-Μαντζαβίνου, γεννήθηκαν μέσα από τους πολυετείς της περιπάτους με τον Τάσο (σ.σ τον σύζυγό της, ζωγράφο Τάσο Μαντζαβίνο) σε παλαιοπωλεία, παζάρια και υπαίθριες αγορές. Μέσα από την επίμονη διεκδίκηση λαφύρων ύπαρξης και παίγνιου, θησαυρών λαϊκών μα και ευτελών κατάλοιπων που σταδιακά έβρισκαν τη θέση τους», λέει η Ιρις Κρητικού.
Ολη αυτή η επί σειρά ετών εμπειρία ώθησε την Χριστίνα Αθανασούλα- Μαντζαβίνου πιο πολύ από ένστικτο όπως λέει η ίδια «στην αγορά ταλαιπωρημένων κολιέ, μεταλλικών στοιχείων και νομισμάτων στολισμού τοπικών ελληνικών φορεσιών, ποδόγυρων, κεντημάτων, υφαντών, καθώς και σπαράγματα από πόρπες, κομμάτια από ζώνες και ατόφιες παραδοσιακές φορεσιές». Ολα αυτά την παρέπεμψαν στην ελληνική λαϊκή τέχνη και παράδοση, τόσο της κεντητικής όσο και της υφαντικής και της μεταλλοτεχνίας.
Λίγο – λίγο, απλώς συγκεντρώνοντας πολύτιμο υλικό σαν διασώστρια ενός λανθάνοντος πολιτισμού, η Χριστίνα Αθανασούλα-Μαντζαβίνου βυθίστηκε σε έναν κόσμο που κατακτούσε μέσα από διάβασμα, έρευνα και μελέτη.
«Πληροφορίες και γνώση που τελικά με ώθησαν στην ιδέα τη μεταφοράς-
σύνθεσης και σύνδεσης των υλικών που είχα στα χέρια μου σε ένα πάντρεμα του παρελθόντος μας με το παρόν για μία έκθεση. Κομμάτια από την ελληνική κεντητική, την υφαντική, την αργυροχοΐα και τη μεταλλοτεχνία, συνδέθηκαν σε περιδέραια ή επιστήθια κοσμήματα, δημιούργησαν σκουλαρίκια και βραχιόλια με βασικό σκοπό και μέλημα να συνδυάσω μέσα από την τέχνη του κοσμήματος την μακρόχρονη ανά τους αιώνες ελληνική παράδοση με μία σύγχρονη οπτική, τονίζοντας την αξεπέραστη αξία της διαχρονικότητάς της».
Είναι πράγματι συγκινητική η διανοητική αφετηρία της έκθεσης αλλά και η καλλιτεχνική δεξιότητα που πηγάζει από ένα εξαιρετικό ταλέντο σύνθεσης σπαραγμάτων σε δημιουργίες που είναι κάθε μία ξεχωριστή και μοναδική.
Η Χριστίνα Αθανασούλα-Μαντζαβίνου προσφέρει με την έκθεση αυτή πολύτιμη υπηρεσία όχι μόνο στην τέχνη αλλά και στην κατανόηση της παράδοσης μέσα από ένα σύγχρονο κοινωνικό πλέγμα, από τους κώδικες των προνεωτερικών κοινωνιών στον σημερινό πολυεπίπεδο, δικτυωμένο και ρευστό κόσμο.
Είναι, σύμφωνα με την Ιριδα Κρητικού, «ένας ολόκληρος κόσμος πατριδογνωσίας, διάσωσης, μεταβατικής ενόρασης, ενδοσκοπικής μεταποίησης και αισθητικής μετενσάρκωσης».
Αυτή η μετάληψη της παράδοσης, ως ρευστής συνείδησης και διαρκούς επίκλησης στη σοφία της, γίνεται στην έκθεση αυτή μια αναβάπτιση. Πνεύματος και αισθήσεων.
* Εκθεση Χριστίνας Αθανασούλα-Μαντζαβίνου. Επιμέλεια Ιρις Κρητικού.
Gallery Genesis, Ιπποκράτους 121, έως 4 Ιανουαρίου
