Παρά την τεράστια επιτυχία που σημείωσε το πρώτο και πιο γνωστό βιβλίο της Λόρεν Γουάισμπεργκερ «Ο διάβολος φοράει Prada», 21 χρόνια μετά την έκδοσή του, η συγγραφέας εμφανίζεται μετανιωμένη. Δεν φανταζόταν ότι το να μεταγράψει τις προσωπικές της εμπειρίες από τα χρόνια που εργαζόταν ως προσωπικός βοηθός της Αννας Γουίντουρ, επικεφαλής της αμερικανικής Vogue, θα είχε τόσο θετική απήχηση στο κοινό και στα μίντια, αλλά θα προκαλούσε τη δυσαρέσκεια πολλών καταξιωμένων γυναικών και πιθανότατα και της ίδιας της Γουίντουρ, χωρίς η τελευταία να έχει σχολιάσει ποτέ κάτι συγκεκριμένο.
Κεντρικό πρόσωπο του βιβλίου είναι η νεαρή Αντρια Σακς, που όνειρό της είναι να γίνει δημοσιογράφος. Προς έκπληξή της, πιάνει δουλειά σε ένα από τα μεγαλύτερα περιοδικά μόδας της Νέας Υόρκης, με την προοπτική να αναπτύξει το ταλέντο της στο γράψιμο.
Ωστόσο, η θέση για την οποία έγινε δεκτή την προόριζε για προσωπική βοηθό της διευθύντριας του περιοδικού, Μιράντα, η οποία παρουσιάζεται αυστηρή και με υπερβολικές απαιτήσεις. Οπως ανέφερε η Γουάισμπεργκερ πριν από λίγες ημέρες στον Guardian, το βιβλίο, αν και προϊόν μυθοπλασίας, αποτέλεσε για πολλούς μια «μαρτυρία» του να δουλεύεις κάτω από συνθήκες πίεσης, δίπλα σε ένα «δύσκολο» αφεντικό.
Ισως εκεί οφείλεται και η δημοφιλία αυτής της ιστορίας. Στο ότι δηλαδή οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν να αφηγηθούν κάποια παρόμοια εμπειρία από το εργασιακό περιβάλλον τους, όπως αναφέρει η ίδια η συγγραφέας.
Παρόλο που η Γουάισμπεργκερ έχτισε μια λαμπρή καριέρα χάρη στο ντεμπούτο της, ένας ακόμη λόγος που την κάνει να μετανιώνει, σε ένα βαθμό, για το έργο που εκτόξευσε τη φήμη της, είναι οι σφοδρές κριτικές των ειδικών. Σε αντίθεση με τη θετική ανταπόκριση του κοινού, όταν το βιβλίο πρωτοκυκλοφόρησε, δέχτηκε αρνητικά σχόλια από μεγάλα ειδησεογραφικά μέσα, με τους κριτικούς να μιλούν για τις αδυναμίες των χαρακτήρων της ιστορίας, τονίζοντας ότι ένα από τα τρωτά σημεία είναι το προβληματικό σύνδρομο ανωτερότητας που παρουσιάζει η Μιράντα.
Ωστόσο, τρία χρόνια μετά το βιβλίο, η ταινία του Ντέιβιντ Φράνκελ, που βασίστηκε στο ομώνυμο μυθιστόρημα, απέσπασε διθυραμβικές κριτικές, με τη Μέριλ Στριπ να υποδύεται τη Μιράντα Πρίστλεϊ ως μια άλλη Γουίντουρ και να λαμβάνει πολλές υποψηφιότητες, μεταξύ των οποίων για Οσκαρ και για Χρυσή Σφαίρα Α΄ γυναικείου ρόλου.
Το βιβλίο συνεχίζει μέχρι και σήμερα να εμπνέει, έγινε μάλιστα και μιούζικαλ, με συνθέσεις του Ελτον Τζον, το οποίο θα παρουσιαστεί τον Δεκέμβριο σε θέατρο του Λονδίνου.
Η Γουάισμπεργκερ δήλωσε ότι το πρώην αφεντικό της δεν επικοινώνησε ποτέ ξανά μαζί της, από τότε που σταμάτησε η συνεργασία τους. Αν και η Γουίντουρ, αινιγματική και σοβαρή, όπως πάντα, δεν ανέφερε ποτέ το παραμικρό για το μυθιστόρημα, δεν έχασε το χιούμορ της, και όπως είναι γνωστό, απάντησε σε όλη αυτή την ιστορία με τον πλέον δηκτικό τρόπο: Εμφανίστηκε στην προβολή της ταινίας του Φράνκελ, το 2006, φορώντας Πράντα.
