Συχνά στις συνεντεύξεις τον ρωτούν: «Καλλιτέχνης ή ακτιβιστής;». Για τον κινηματογραφιστή και εικαστικό Ολιβερ Ρέσλερ, όμως, η διάκριση αυτή δεν υφίσταται καν, καθώς η τέχνη δεν αποτελεί απλώς αναπόσπαστο κομμάτι του ακτιβισμού, αλλά ορίζεται και ως τέτοια, σύμφωνα με τον ίδιο.
Οχι, δεν ανήκει στην ομάδα εκείνων που ανά καιρούς έχουν «περιλούσει» πασίγνωστους ζωγραφικούς πίνακες με τοματόσουπα ή τους έχουν ψεκάσει με σπρέι, σε μερικά από τα μεγαλύτερα μουσεία της Ευρώπης. «Οι πρακτικές αυτές καθιερώθηκαν άμεσα, λόγω της απόκρισης και του τρόπου λειτουργίας των μέσων ενημέρωσης», μας λέει, ενώ αναρωτιέται γιατί στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων θα κυριαρχήσει πιο εύκολα ένα θέμα που αφορά μια πιθανή καταστροφή ενός έργου τέχνης και όχι την καταστροφή του πλανήτη. Δεν αντιμετωπίζει τις ενέργειες αυτές με σκεπτικισμό, καθώς όπως εξηγεί, «οι περισσότεροι ακτιβιστές για το κλίμα επιλέγουν τους στόχους τους πολύ προσεκτικά, ιδιαιτέρως από τη στιγμή που δεν μιλάμε για την καταστροφή του ίδιου του έργου, αλλά για το προστατευτικό γυαλί που το περιβάλλει» και συμπληρώνει ότι «ένας Κλιμτ που προστατεύεται πίσω από τζάμι, στοχοποιήθηκε σε ένα μουσείο της Βιέννης, το οποίο χρηματοδοτείται από τη μεγαλύτερη αυστριακή πετρελαϊκή εταιρεία. Ενα μουσείο που ενδιαφέρεται για την τέχνη δεν πρέπει να δέχεται χρηματοδότηση από ορυκτά κεφάλαια. Είναι πολύ απλό: δεν υπάρχει τέχνη σε έναν νεκρό πλανήτη».
Οι θεματικές του δεν περιστρέφονται αποκλειστικά γύρω από θέματα που αφορούν το κλίμα. Παρακολουθώντας μερικά από τα ντοκιμαντέρ του, γίνεται εύκολα αντιληπτό ότι ο Ρέσλερ πάει ένα βήμα παραπέρα, μιλώντας για την οικονομία, τον ρατσισμό, αλλά και τη δημοκρατία. Οπως σημειώνει στην «Κ», ενδιαφέρθηκε για την οικολογία πολύ πριν από τις σπουδές του στην τέχνη, σε μια εποχή που η καταστροφή του πλανήτη ήταν κάτι που πλησίαζε απειλητικά, τονίζοντας ότι «σήμερα δεν μπορούμε καν να μιλάμε για κλιματική αλλαγή ή για υπερθέρμανση του πλανήτη διότι βρισκόμαστε ήδη σίγουρα εν μέσω μιας κλιματικής κατάρρευσης».
Πολλοί από τους ανθρώπους που παρουσιάζονται στα βίντεό του, τα οποία εμπεριέχουν κινηματογραφικά καρέ από όλο τον κόσμο, είναι εκείνοι που βιώνουν σε μεγαλύτερο βαθμό αυτή την κρίση, κάτι που συντελείται ήδη πολλά χρόνια πριν από τη γέννησή τους. Οπως έχει δηλώσει και στο παρελθόν, δεν θα μπορούσε να κάνει τη συγκεκριμένη δουλειά δίχως να συμπεριλάβει τις φωνές των αυτοπροσδιοριζόμενων ως αυτόχθονων πληθυσμών στα φιλμ του.
Δεδομένων αυτής της έντονης κινητικότητας και των ταξιδιών που πραγματοποιεί, είτε για το γύρισμα των ντοκιμαντέρ είτε για να παρευρεθεί σε εκθέσεις, τον ρωτήσαμε αν ο ίδιος έχει αλλάξει τον τρόπο που ταξιδεύει, επιλέγοντας εναλλακτικές μορφές μετακίνησης. Πράγματι, ο Ολιβερ Ρέσλερ, θα προτιμήσει «το νυχτερινό τρένο, ακόμη και όταν αυτό είναι ακριβότερο από μια πτήση». Οπως τόνισε, η ατομική ευθύνη είναι πολύ σημαντική, χωρίς όμως να αρκεί για την αντιμετώπιση του προβλήματος. «Είναι αδύνατο να κερδίσουμε αυτή τη μάχη με το να εστιάζουμε μόνο στην ατομική ευθύνη και όχι στον τρόπο με τον οποίο λειτουργούν οι εταιρείες πετρελαίου», αναφέρει.
Ο διεθνώς αναγνωρισμένος καλλιτέχνης θα είναι ο κεντρικός ομιλητής της αυριανής ανοιχτής εκδήλωσης «Αντίσταση στον όλεθρο κατά την κρίσιμη μετάβαση», που διοργανώνει το MedPhoto Festival, στο Goethe-Institut Athen, όπου θα μιλήσει για τα πολύπλοκα ζητήματα της κλιματικής δικαιοσύνης, σε συνέχεια της παρουσίασης του ντοκιμαντέρ «Carbon and Captivity» στη διεθνή έκθεση του MedPhoto στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Κρήτης.
