Οσοι συναναστραφήκαμε τον Δημήτρη Τριανταφυλλίδη απολαύσαμε έναν γενναιόδωρο άνθρωπο. Βεβαιωθήκαμε επίσης ότι αυτός ο άνθρωπος, με τα μεγάλα αποθέματα ευθυμίας, υπεραμυνόταν των απόψεών του χωρίς να τις στρογγυλεύει. Η ευθύτητά του προσπόρισε, εκτός από φίλους, και εχθρούς. Είμαι από τους φίλους που δεν συμφωνούσαμε σε πολλά, αλλά ποτέ οι διαφωνίες δεν σκίασαν τη σχέση μας.
Η ζωή του δεν υπήρξε εύκολη και ο ίδιος, παρότι εξωστρεφής, ποτέ δεν καταδέχθηκε να επικαλεστεί όσα υπερνίκησε. Εδραία ήταν η αγάπη του για τη ρωσική γραμματεία, της οποίας στάθηκε ακάματος διάκονος. Ο όγκος και η πολυπραγμοσύνη της μεταφραστικής του εργασίας επικυρώνει, κοντά στην αγάπη, τη φιλοπονία του. Με τα κυκλώματα που ενδημούν στους χώρους όπου δραστηριοποιήθηκε δεν τα πήγαινε καλά. Και όχι μόνο αυτό. Σε περιβάλλοντα όπου ο έπαινος σπανίζει, αυτός είχε καλούς λόγους για όσους εκτιμούσε. Στάθηκε αρωγός σε εγχειρήματα ελευθεροτυπίας και βοηθός αναγκεμένων συνανθρώπων μας.
Τελευταία, είχε τραβηχτεί στην Ερέτρια και ήταν χαρούμενος, περιτριγυρισμένος από σκυλιά, βιβλία και νέους φίλους. Περίμενε τη συνταξιοδότηση για να αφιερωθεί στη συγγραφή και στη μετάφραση. Τον πρόλαβε η παλιαρρώστια. Ομως, καμία μεμψιμοιρία. Την αντιμετώπισε με γενναιότητα και αυτοσαρκασμό.
Συνέχισε να γράφει και να μεταφράζει. Τελευταία του μέριμνα να τυπωθεί η βιογραφία του αγίου Αντρέι Ρουμπλιόφ. Προλάβαμε. Είμαι βέβαιος ότι στα συρτάρια του υπάρχει υλικό που η δημοσιοποίησή του θα μας πλουτίσει. Τους τελευταίους μήνες έγινε αποδέκτης της συμπαράστασης πολλών ανθρώπων. Αυτό το νοιάξιμο είναι και μια παρήγορη διαβεβαίωση ότι «δεν άνθισαν ματαίως τόσα θαύματα».
Αποχαιρετίζοντάς τον ευχόμαστε να ξαναανταμώσουμε. Μέχρι τότε θα θυμόμαστε το βροντώδες γέλιο του και τα βιβλία του και θα δεόμαστε για την ανάπαυσή του. Τον Αύγουστο, ο ίδιος καρφίτσωσε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης την απορία της Τσβετάγιεβα «πού θα πάει τόση αγάπη, όταν θα πεθάνω;».
Πουθενά δεν πάει η αγάπη. Η θεολογική σκευή του Τριανταφυλλίδη άλλωστε μαρτυρεί ότι αυτή μακροθυμεί και ουδέποτε εκπίπτει. Μένει εδώ και μας παραμυθεί, χωρίς να μας παραμυθιάζει, που δεν είμαστε τόσο μόνοι όσο νομίζουμε.
* Ο κ. Θεόδωρος Παντούλας είναι συγγραφέας.
