Η νέα εποχή του Ωδείου Αθηνών συμπληρώνει αισίως ένα χρόνο τον Σεπτέμβριο, ωστόσο οι περισσότεροι από τους διερχόμενους δεν μπορούν να αντιληφθούν την πρόσφατη και εντυπωσιακή αλλαγή σελίδας που άνοιξε με την ολοκλήρωση των εργασιών αποπεράτωσης και εκσυγχρονισμού των εγκαταστάσεων που σχεδίασε ο Ιωάννης Δεσποτόπουλος στις αρχές της δεκαετίας του ’60.
Αυτό πρόκειται σίγουρα να αλλάξει όταν αναπλαστεί επιτέλους ο περιβάλλων χώρος του Ωδείου καθώς πια η διοίκηση του οργανισμού έχει πλέον στα χέρια της το πιο κρίσιμο κεφάλαιο του σχεδίου, τη χρηματοδότηση ύψους 3,2 εκατ. ευρώ που εξασφάλισε ο Δήμος Αθηναίων από ευρωπαϊκούς πόρους. Καθώς η αρχιτεκτονική μελέτη είναι εδώ και χρόνια ολοκληρωμένη με τη σφραγίδα υψηλής ποιότητας του γραφείου Θύμιος Παπαγιάννης και Συνεργάτες (υλοποιήθηκε με χορηγία της Alpha Bank) και με όλες τις απαιτούμενες εγκρίσεις από τα αρμόδια όργανα των υπουργείων Πολιτισμού και Περιβάλλοντος στα χέρια της διοίκησης του Ωδείου, δεν απομένει παρά η προκήρυξη του έργου και η ανάδειξη του αναδόχου.
«Τώρα εξαρτάται πια από μας το να προχωρήσουν γρήγορα τα επόμενα βήματα», λέει στην «Κ» ο Νίκος Τσούχλος, πρόεδρος του Δ.Σ. του Ωδείου Αθηνών. Εφόσον όλα τρέξουν κανονικά και δεν υπάρξουν «αναποδιές» στη διαδρομή (δηλαδή ενστάσεις που θα καθυστερήσουν τη διαδικασία) το έργο θα μπορούσε να ολοκληρωθεί μέσα σε οκτώ μήνες. Ο χώρος που περιβάλλει το Ωδείο είναι μόλις εννέα στρέμματα, μέγεθος που μπορεί να μην ακούγεται ιδιαίτερα σημαντικό αλλά αν αναλογιστούμε τη θέση του ανάμεσα στον Εθνικό Κήπο, το Κολωνάκι και τις πυκνοκατοικημένες εκβολές του Παγκρατίου αποκτά εξαιρετική σημασία για τη θέση που βρίσκεται και ακόμα περισσότερο δεδομένης της άμεσης γειτνίασης με χώρους υψηλής πολιτιστικής και περιβαλλοντικής αξίας όπως είναι το Λύκειο του Αριστοτέλη και το Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο. Δεν μιλάμε, λοιπόν, μόνο για ανάπλαση του βαθμιδωτού κήπου που σχεδίασε ο Δεσποτόπουλος αλλά για κάτι απείρως σημαντικότερο: αλλάζει εντελώς μορφή η μέχρι σήμερα υποτυπώδης, άτακτη διαμόρφωση όπισθεν του κτιρίου και μεταμορφώνεται σε οργανωμένο χώρο αναψυχής και περιπάτου. «Νομίζω αυτό είναι το πρωτεύον», επισημαίνει ο κ. Νίκος Τσούχλος, «καθώς αποκαθίσταται η οπτική σχέση του Ωδείου τόσο με το Λύκειο του Αριστοτέλη όσο και με το Βυζαντινό Μουσείο». Στα εξίσου σημαντικά, όπως μου τα αναλύει ο πρόεδρος του Δ.Σ. του Ωδείου, συγκρατώ τη δημιουργία διακριτών διαδρομών εισόδου στο πάρκο, την κατάργηση του υπαίθριου πάρκινγκ, την ουσιαστική επανάχρηση του αλσυλλίου στο νότιο τμήμα του χώρου, τη δημιουργία ενός δυναμικού στοιχείου νερού και πρασίνου, την ανάπλαση της βόρειας πλευράς του χώρου και την τοποθέτηση πέντε εμβληματικών προτομών προσωπικοτήτων από τη μουσική ιστορία της χώρας. «Παρ’ όλες τις κατά καιρούς επιμέρους εξωραϊστικές επεμβάσεις του Δήμου Αθηναίων», συμπληρώνει ο Νίκος Τσούχλος, «ο χώρος αυτός παρέμενε στο σύνολό του ένα “no man’s land”, λειτουργικά αποκομμένο από τον αστικό ιστό και τους όμορους πολιτιστικούς οργανισμούς». Οσο για το δίλημμα αν μετά το τέλος των έργων θα πρέπει ο περιβάλλων χώρος του Ωδείου να περιφραχθεί, ο κύριος Τσούχλος μου λέει ότι είναι οριστική η απόφαση να μην προχωρήσουν σε μια τόσο οριστική λύση. «Σίγουρα η περίφραξη θα έδινε λύσεις ασφάλειας και προστασίας κυρίως στο βορινό κομμάτι, όμως θα καταργούσε την αρχική σύλληψη ενός χώρου ανοικτού στην πόλη».
