Ποιος φοβάται ένα ζωντανό Ακροπόλ –με όχι μουσειακής φιλοσοφίας χρήσεις– απέναντι από το Πολυτεχνείο; Μήπως αδυνατούμε να διαχειριστούμε το πολιτισμικό παρόν μας; Οι παλινωδίες για το ιστορικό ξενοδοχείο της οδού Πατησίων αποτυπώνουν την πολιτική αμφιθυμία για ένα κτίριο που συνδέθηκε με την κοσμοπολίτικη εκδοχή του κέντρου της Αθήνας και βρίσκεται κοντά στην πολύπαθη περιοχή των Εξαρχείων.
«Το Ακροπόλ θα φιλοξενήσει γραφεία υποστήριξης εκπροσώπων και φορέων του σύγχρονου πολιτισμού και της δημιουργικής οικονομίας, εργαστήρια ανάπτυξης δεξιοτήτων, που θα αποσκοπούν στην ενίσχυση της βιωσιμότητας των παραπάνω φορέων, εκπαιδευτικά προγράμματα, χώρους περιοδικών εκθέσεων. Επιπλέον, θα φιλοξενήσει πωλητήριο του Ταμείου Αρχαιολογικών Πόρων και Απαλλοτριώσεων, καφέ, εστιατόριο», έλεγε ανακοίνωση του υπουργείου Πολιτισμού στις 13/9/2019, η οποία συνοδεύτηκε με φωτογραφία της πολιτικής ηγεσίας εντός του κτιρίου. Εδώ και μία δεκαετία έχουν υπάρξει ανακοινώσεις, σχεδόν αντίστοιχου αριθμού με τις φωτογραφίσεις κυβερνητικών στελεχών στο ιστορικό ξενοδοχείο. Ωστόσο η κατάσταση είναι η ίδια τώρα.
Το κτίριο είναι έργο του αρχιτέκτονα Σ. Μαγιάση, κατασκευάστηκε το 1925-26 και αποτελεί αντιπροσωπευτικό δείγμα αρχιτεκτονικής της art nouveau στην Ελλάδα. Το 1991 χαρακτηρίστηκε ως διατηρητέο και έργο τέχνης, ενώ η UNESCO το κατέταξε ανάμεσα στα σημαντικότερα δείγματα της art nouveau στην Ευρώπη. Λειτούργησε μέχρι τη δεκαετία του 1980. Κατόπιν παρήκμασε. Εγκαταλελειμμένο πια το ξενοδοχείο έπεσε θύμα λεηλασίας ενώ απειλήθηκε από πυρκαγιές το 2009 και το 2012. Το 2013 ξεκίνησε η αποκατάσταση του κτιρίου. Η ανακοίνωση του Σεπτεμβρίου 2019 έμεινε μετέωρη παρότι νόμος του 2020 μιλούσε για «Κέντρο Πολιτισμού και Δημιουργίας Ακροπόλ Ακρός». Το Ακροπόλ ήταν στην αλυσίδα των έργων του υπ. Πολιτισμού μαζί με την Πινακοθήκη, το Μέγαρο Τσίλλερ-Λοβέρδου, το Μουσείο Νεότερου Ελληνικού Πολιτισμού. Τα υπόλοιπα έργα προχώρησαν και οι χώροι λειτουργούν.
Μαθαίνω τώρα πως ο στόχος πλέον της νέας κυβέρνησης είναι το Ακροπόλ να γίνει «κόμβος για τον πολιτισμό, την τεχνολογία και την καινοτομία». Υπάρχει μία μικρή μετατόπιση από το σχέδιο του 2019, μάλλον εξηγήσιμη καθώς την αρμοδιότητα του σύγχρονου πολιτισμού ανέλαβε στη νέα κυβέρνηση ο Χρίστος Δήμας, που πριν διαχειρίστηκε με επιτυχία το χαρτοφυλάκιο της έρευνας, τεχνολογίας και καινοτομίας.
Ωστόσο, η Αθήνα συνεχίζει να αναδίδει τη βαλκανική μιζέρια της. Το βλέμμα πέφτει συνεχώς σε κουφάρια ή συναντά βρώμικα σημεία, απρόσιτα για τον επισκέπτη με άγνοια κινδύνου για τις «σκοτεινές» περιοχές του κέντρου. Η Πατησίων χρειάζεται έναν χώρο φωτεινό και οικείο στη δημιουργία που απελευθερώνουν οι άνθρωποι της πόλης. Εκείνοι που παλεύουν να αφήσουν το δικό τους στίγμα, που κάνουν λάθη, που αποτυγχάνουν, που στύβουν το μυαλό τους για να προσδώσουν νόημα στη ζωή τους. Πολυφορεμένες λέξεις, όπως δημιουργικότητα, βιωσιμότητα, καινοτομία κ.λπ. κ.λπ., αποκτούν περιεχόμενο μόνο όταν οι άνθρωποι νιώσουν πως είναι πολύτιμοι για το παρόν τους και όχι μόνο ως απόγονοι ενός ένδοξου παρελθόντος.
