Τα λεπτοκεντημένα στο χέρι έργα της Ιφιγένειας Σδούκου έχουν απελευθερωθεί ως λάβαρα, τρόπαια και σημαίες χαμένης ιπποσύνης μέσα στην αίθουσα τέχνης «έκφραση» της Γιάννας Γραμματοπούλου, της οδού Βαλαωρίτου. Εκεί, θα παραμείνουν έως τις 21 Ιουλίου σαν μία πύλη σε έναν κόσμο μύχιο αλλά όχι δύσβατο, έναν αφηγηματικό κόσμο πολύσημο και χωρίς αμφιβολία αισθητικά ορισμένο σε μία χώρα φαντασίας και συνειρμών. Η Ιφιγένεια Σδούκου, καθώς με ξεναγεί στην έκθεση, μιλάει για τη βαθιά δεξαμενή των αναφορών της. Από τη θέαση και μόνον των έργων, που όλα μαζί, το ένα πλάι στο άλλο, γεννούν μια μεγάλη ταπισερί με χωριστά κεφάλαια, είναι κατανοητή η δύναμη των συνειρμών που την οδηγούν στα θέματά της. Η ίδια ελκύεται από τον απέραντο κόσμο του δυτικού Μεσαίωνα και της Αναγέννησης, από την ιδιαίτερη συνομιλία ανάμεσα στο κοινωνικό και το πνευματικό αποτύπωμα των θρύλων, των παραμυθιών, των προφορικών διηγήσεων. Αναπαρίσταται θραυσματικά όλος αυτός ο άυλος γαλαξίας με κόρες και ιππότες, με μονόκερους και Κενταύρους, με μοναστήρια και παλάτια, με χειρόγραφα και οικόσημα, με όλα τα σύμβολα της αμπέλου, του όφεως, των πτηνών και των κερασφόρων ζώων. Μια βουτιά στο υποσυνείδητο.
Αυτή η διφορούμενη, αμφίσημη, σε ερμηνεία και αναπαράσταση, καταβύθιση σε μία άχρονη περιοχή της φαντασίας, συντελείται μέσα από το πηγαίο και αστείρευτο ταλέντο της Ιφιγένειας Σδούκου. Λαρισαία, με ενδιαφέρον για καθετί το πνευματικό, η εικαστικός μας δείχνει εν προκειμένω πόσο αφοσιωμένη είναι σε αυτήν την τόσο κοπιαστική δημιουργία του κεντήματος και της γέννησης τόσων λεπτομερειών στις συνθέσεις της, ξετυλιγμένες σαν παραμύθια. Οι κλωστές που αφήνει ελεύθερες μοιάζουν με κορδέλες μιας αχαλίνωτης φαντασίας. Οι χρωματικές της συνθέσεις γεννούν αισθήματα αρμονίας, τα πρόσωπα που επιλέγει να μας συστήσει μοιάζει να ανασταίνονται από κοινά όνειρα.
Οσο ονειρικός, όμως, και αν εμφανίζεται ο εικαστικός ορίζοντας της Ιφιγένειας Σδούκου, άλλο τόσο σκοτεινός μοιάζει να είναι. Οπως ακριβώς και τα κλασικά παραμύθια του 19ου αιώνα, που ως γεννήματα του Ρομαντισμού αντλούν από τη μεσαιωνική παράδοση. Το σκοτεινό στοιχείο στα έργα της υπηρετείται από μια σπουδή στον θάνατο, στην ανυπαρξία, στη μνήμη και στην απώλεια. Κεντάει τις δικές της εκδοχές μιας «Vanitas», όπως στην ιστορία της τέχνης αναφύονται τα ανθρώπινα κρανία για να μας θυμίζουν τη ματαιότητα της αλαζονείας. Το σκοτεινό στοιχείο εμφανίζεται είτε έμμεσα και κρυπτικά είτε με θάρρος και εξωστρέφεια. Σε κάθε περίπτωση, δεν το ξεχνάς.
Αλλά τα ίδια τα έργα σε κατακτούν με την εντιμότητα, την πρωτοτυπία και την καλαισθησία τους. Δίπλα στα νεο-μεσαιωνικά κεφάλαια της θεματολογίας της θα δείτε (στην αρχή της έκθεσης) σπαράγματα από μορφές, επινοημένα πρόσωπα σαν από οικογενειακά λευκώματα του 19ου αιώνα. Ολα σε ακολουθούν σαν μνήμες και σκιές.
