Ανέβαινες λίγα σκαλάκια και βρισκόσουν σε μια ταράτσα με θέα τον κάμπο του νησιού. Μια κληματαριά έριχνε τον ίσκιο της στα λιγοστά τραπέζια, στρωμένα με καρό τραπεζομάντιλο, προστατευμένο με χοντρό διάφανο πλαστικό. Οι καρέκλες ψάθινες, κάποιες ξεχαρβαλωμένες, αν φορούσες σορτς δεν περνούσες πολύ καλά. Σερβίτσιο από σκληρό πλαστικό και ποτήρια «Γιούλα».
Ταβέρνα «Ο Κρίτων». Εξι πιάτα όλα κι όλα, πάντα τα ίδια, κι ας επιμέναμε να ρωτάμε «τι καλά έχετε σήμερα;». Αγέλαστος ο Κρίτωνας, απαντούσε κάθε φορά τα ίδια, σχεδόν «φτύνοντας» τις λέξεις: χωριάτικη, βλήτα με κολοκύθια, χοιρινή μπριζόλα, κοτόπουλο σουβλάκι, πατάτες τηγανητές, τζατζίκι, κι αν είχε κέφια η γυναίκα του στην κουζίνα, μπορεί να έφτιαχνε και μια φάβα. Αυτά, κάθε καλοκαίρι τα ίδια.
Σε κάποια μέρη, όμως, δεν επιστρέφεις για το φαγητό αλλά γιατί έχουν γίνει σπίτι σου και η αλήθεια είναι πως επιθυμείς να μείνουν ίδια και απαράλλαχτα. Τρέμει το φυλλοκάρδι σου μήπως το επόμενο καλοκαίρι τα βρεις αλλιώς, η ψάθινη καρέκλα έχει γίνει πολυθρόνα σκηνοθέτη, το καρό τραπεζομάντιλο, λαδόκολλα, και τα ποτήρια του κρασιού έχουν αποκτήσει πόδι!
Η παλιά ταβέρνα, το καλοκαιρινό ταβερνάκι, έχει γίνει κάτι σαν το κυνήγι του χαμένου θησαυρού. Ακόμη και στα μέρη που αντιστάθηκαν στην επέλαση της λευκής νεοταβέρνας, η οποία επέβαλε μια ισοπεδωτική αισθητική στα μέσα της δεκαετίας του ’90, σήμερα, οι σειρήνες του υπερτουρισμού κάνουν αρκετούς ιδιοκτήτες να παρασυρθούν, υιοθετώντας ένα στυλ εστίασης χωρίς χαρακτήρα. Το συναντάς σε χωριουδάκια, σε μικρά νησιά, παντού σε όλη τη χώρα.
Δεν είναι από μόνιμη γκρίνια ούτε από προσκόλληση στο παρελθόν οι επισημάνσεις αυτές. Δεν κλαίμε τα ταβερνάκια των παιδικών μας χρόνων που χάνονται. Το ζητούμενο είναι πώς η δυναμική του παρόντος και οι προσδοκίες για το μέλλον δεν θα εξαφανίσουν το παρελθόν, δεν θα ξεβάψουν την αυθεντικότητα. Η λογική που θέλει να βλέπουμε τον τόπο μόνο ως προϊόν και όχι ως μνήμη που πρέπει να διαφυλάσσεται δεν θα μας πάει πολύ μακριά.
