Ο Κώστας Σημίτης κατάφερε να εγγραφεί στη μεταπολιτευτική ιστορία του θεάτρου ως ο πιο θεατρόφιλος πολιτικός. Είχε παρακολουθήσει ουκ ολίγες παραστάσεις στην Κεντρική και στην Πειραματική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου, αλλά και σε ιδιωτικά θέατρα. Μάλιστα, υπήρξαν παραστάσεις που τις είχε δει περισσότερες από μία φορές, ενώ και η σύζυγός του Δάφνη έβλεπε παραστάσεις που είχε παρακολουθήσει με τον σύζυγό της, και δεύτερη-τρίτη φορά με φίλες της.
Αντιθέτως ο Ανδρέας Παπανδρέου, παρότι μαθητής του Καρόλου Κουν στο Κολλέγιο Αθηνών, δεν είχε δει κάποια παράσταση του δασκάλου του. Ισως επειδή ο Κουν δεν προέβαλλε τις παραστάσεις στο διάσημο Υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης με επίσημες πρεμιέρες, τις οποίες οι πολιτικοί παρακολουθούν προσβλέποντας στα φλας των φωτογράφων.
Λιγοστοί είναι οι Ελληνες πολιτικοί που παρακολουθούσαν ή παρακολουθούν θέατρο και μάλιστα όχι στις επίσημες πρεμιέρες. Ο Αντώνης Τρίτσης ήταν ένας από αυτούς, όπως η Αννα Διαμαντοπούλου και ο Αριστείδης Μπαλτάς. Θυμάμαι πως ο τελευταίος επέλεξε να δει παράσταση στην Οδό Κυκλάδων λίγο μετά την ανάληψη του υπουργικού θώκου της Παιδείας το 2015. Οχι στην επίσημη πρεμιέρα, αλλά σε μια «κανονική» ημέρα παράστασης, μακριά από τα φλας. Η επιλογή του Αλέξη Τσίπρα που είδε παράσταση του Λάκη Λαζόπουλου, στην περίοδο της δόξας του, μάλλον θα πρέπει να ερμηνευθεί και με μικροκομματικά κριτήρια.
Τελευταία περίπτωση που πέρασε κάτω από το ραντάρ της δημοσιότητας ήταν ο Κυριάκος Πιερρακάκης, ο οποίος παρακολούθησε με φιλικό ζευγάρι τους «Βρικόλακες» στο Εθνικό Θέατρο, αλλά φρόντισε να συνδυάσει το τερπνόν μετά του πολιτικώς ωφελίμου, αφού μετά την παράσταση συζήτησε με τους ηθοποιούς τις θέσεις τους για το επίμαχο προεδρικό διάταγμα 85, που προκάλεσε τις μεγάλες κινητοποιήσεις των καλλιτεχνών στην αρχή της χρονιάς.
Πρόσφατα είχα δει υπουργό στη Στέγη, στην παράσταση του Ρομέο Καστελούτσι, που κάθισε διακριτικά σε κάποια σειρά (όχι στην πρώτη) με τον σύζυγό της, αναμείχθηκε με τον κόσμο χωρίς να μοστραριστεί και κατόπιν τροφοδότησε τα social media με την παρουσία τους. Αλλοι δεν κρατούν καν τα προσχήματα. Στέκονται όρθιοι στην πλατεία, χαιρετούν, κάνουν «θόρυβο» για να δηλώσουν την παρουσία τους.
Η σχέση πολιτικών και τέχνης στην Ελλάδα εμφανίζεται ρηχή, επιδερμική. Η περίπτωση του θεάτρου είναι ενδεικτική για τον τρόπο που αντιλαμβάνονται την πολιτική πράξη. Ως ένα ρόλο, που οι περισσότεροι θεωρούν πως πρέπει να παίζουν ατσαλάκωτοι. Παρακολουθούν καλλιτεχνικά δρώμενα και είναι σαν να λειτουργούν μέσα από τον δικό τους θεσμικό ρόλο, φορούν το προσωπείο του. Με ένα τυπικό χειροκρότημα, ψύχραιμες (έως ψυχρές…) χειραψίες, άχρωμα σχόλια, «χρησιμοποιούν» την τέχνη για την προβολή τους και όχι για ψυχαγωγία. Εγκλωβισμένοι μέσα στην εικόνα τους και στο επικοινωνιακό καλούπι που φορούν, δεν θέλουν (δεν μπορούν;) να δώσουν χώρο στο βίωμα της τέχνης. Βλέπουν ας πούμε την υπόκριση ως υποκρισία. Και έτσι δεν μπορούν να εκπέμψουν ένα πειστικό πολιτικό μήνυμα ότι η τέχνη είναι κυβερνητική προτεραιότητα και όχι μόνο αξεσουάρ της βιτρίνας τους.
