Η Μαρία Κοκκίνου ήταν ένας από τους πιο σπάνιους ανθρώπους που είχα την τύχη να γνωρίσω στη ζωή μου.
Συνδύαζε το πείσμα και την ευθύτητα με μια απίστευτη τρυφερότητα και ευαισθησία. Μια γυναίκα δυναμική, που γέμιζε το δωμάτιο με την παρουσία της και γοήτευε όποιον τη συναντούσε.
∆έθηκε με τον Ανδρέα Κούρκουλα από τα 18 της, όταν, ντροπαλή φοιτήτρια Αρχιτεκτονικής, γνωρίστηκαν στο πολύ ζωντανό Πολυτεχνείο την περίοδο μετά τη Μεταπολίτευση. Το ταλέντο της στην αρχιτεκτονική ήταν ξεχωριστό, όπως και το «ντουέτο» με τον Κούρκουλα, που με έναν μαγικό τρόπο πάντρευε τη δημιουργική απογείωση με γήινες και στέρεες βάσεις.
Η Κοκκίνου ήταν ό,τι καλύτερο έβγαλε μια εποχή που ταυτίστηκε με πολύ ενθουσιασμό, όνειρα για το πού μπορεί να φθάσει αυτή η χώρα, ανησυχίες και πολλές και δυνατές εμπειρίες. Οσοι τη γνωρίσαμε θεωρούσαμε τη φιλία της, ακόμη και με τις αυστηρές παρατηρήσεις της για πράγματα που δεν «καταλάβαινε» ή δεν ενέκρινε, κάτι πολύ μοναδικό και αυθεντικό.
Θα μας λείψεις πολύ, Μαρία. Καλό σου ταξίδι.
