ΦΕΣΤΙΒΑΛ. Ανεβαίνει το θερμόμετρο στο 14ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης με τις ελληνικές ταινίες να κερδίζουν συνεχώς έδαφος. Εβδομήντα πέντε συνολικά ντοκιμαντέρ περιλαμβάνει το ελληνικό τμήμα και οι ενότητες της φετινής διοργάνωσης με ποικίλα θέματα που πυροδοτούν την άνθηση της ελληνικής παραγωγής κατά την τελευταία διετία. «Ανεξάρτητα από τάσεις ή νέα κινηματογραφικά ρεύματα, αυτό που ουσιαστικά διαφοροποιεί κάθε χρόνο την παραγωγή είναι η ίδια η πραγματικότητα. Με κάθε απειροελάχιστη αλλαγή, κοινωνική, πολιτική, περιβαλλοντική γεννιέται και μια καινούργια ιδέα που ωθεί τους ντοκιμενταρίστες να αναλάβουν δράση. Η νέα κοινωνική και οικονομική πραγματικότητα της χώρας δεν θα μπορούσε να αφήσει αδιάφορους τους Ελληνες σκηνοθέτες», σημειώνει ο διευθυντής του ΦΚΘ Δημήτρης Εϊπίδης.
Η οικονομική κρίση, οι «Αγανακτισμένοι», οι κοινωνικές συνέπειες και οι μετανάστες της σύγχρονης ελληνικής πραγματικότητας για την οποία οι ξένοι αγοραστές δείχνουν έντονο ενδιαφέρον, τροφοδοτούν μεγάλο μέρος της ελληνικής παραγωγής, ωστόσο οι νέοι δημιουργοί στρέφουν τις κάμερές τους πλέον παντού, εντός και εκτός χώρας. «Τα τελευταία χρόνια υπάρχει ποσοτική αλλά και ποιοτική διαφορά στις ταινίες τεκμηρίωσης. Αφενός τα νέα μέσα τεχνολογίας που δίνουν τη δυνατότητα σε δημιουργούς να γυρίσουν ταινίες με ελάχιστο κόστος, αφετέρου η ανάγκη να εκφραστούν οπλίζουν τα χέρια των νέων με κάμερες για να καταθέσουν τη δική τους οπτική. Είναι ένα μέσο έκφρασης και μια διέξοδος για δημιουργούς και θεατές, είναι στάση ζωής», αναφέρει η υπεύθυνη του ελληνικού τμήματος του Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ κ. Ελένη Ανδρουτσοπούλου.
Το ελληνικό πανόραμα αποκαλύπτει στις «εικόνες του 21ου αιώνα» ποικίλες όψεις της χώρας, αθέατους τόπους και αφανείς ήρωες. Από τη «Γαύδο, εκεί στον Νότο» της Ανθής Νταουντάκη και τις «Ξερολιθιές. Στηρίγματα στο Αιγαίο» των Λυδίας Καρά-Αμαλίας Ζέπου, μέχρι τον «Εβρο, η άλλη όχθη» του Χρόνη Πεχλιβανίδη, ή την «Αντίπερα όχθη του Αφγανού μετανάστη Μαρτέζ Τζαφαρί, υπάρχει η άλλη οπτική της μετανάστευσης της, της κρίσης, του πολιτισμού της ακριτικής Ελλάδας… Ο φακός δεν σταματά εκεί. Διεισδύει στην κοινωνία, μπαίνει στα σπίτια, ζουμάρει σε πρόσωπα της διπλανής πόρτας, συνθέτει πορτρέτα επώνυμων και ανώνυμων. Ο αγώνας καρκινοπαθών γιατρών για τη φροντίδα των ασθενών τους στο «ΜΕΤΑΧΑ, ακούγοντας τον χρόνο» του Σταύρου Ψυλλάκη, «Ο τυφλός ψαράς» των Στρατή Βογιατζή και Θέκλας Μαλάμου, η ταινία του Γιάννη Κασπίρη «Με λένε Στέλιο» με την ιστορία του Στέλιου Κυμπουρόπουλου, του «σημαιοφόρου από το Κορωπί» όπως τον φωνάζουν όταν κυκλοφορεί στους δρόμους της Αθήνας, είναι οι μαχητές της ζωής που συγκλονίζουν στις αίθουσες ως φωτεινά παραδείγματα στις σκοτεινές μέρες που διανύουμε.
