Κατά τα φαινόμενα, η αστική τάξη στη Σμύρνη ευημερεί. Στα «καλά» τετράγωνα με βασική αρτηρία την Dr Mustafa Enver Bey Caddesi, στην καρδιά της πόλης, τίποτε δεν θυμίζει τη στερεότυπη εικόνα της Τουρκίας. Εκτυλίσσεται αυτό που συμβαίνει και στις ευρωπαϊκές περιοχές της Κωνσταντινούπολης, μόνο που στη Σμύρνη όλα, μα όλα, έχουν άλλη γλύκα. Είναι πιο οικεία, πιο ευανάγνωστα, πιο «δικά μας». Παρατηρούσα τον κόσμο στον δρόμο σε αυτό το κομμάτι, που δικαίως θεωρείται το «Κολωνάκι» της Σμύρνης. Είναι κοντά στην προκυμαία, το Kordon (που έχει διαπλατυνθεί εντυπωσιακά με ποδηλατόδρομο), γι’ αυτό και η θαλασσινή αύρα φθάνει συχνά μέχρι τα πρώτα δύο με τρία τετράγωνα. Δεν θα δείτε αξιοθέατα σε αυτήν την περιοχή, αν και ένα προσεκτικό μάτι θα ανακαλύψει πολλά (δίπλα είναι το Πάρκο, όπου γίνεται η Φουάρ, στα ίχνη της ελληνικής και αρμενικής συνοικίας). Στους εμπορικούς δρόμους, γύρω από τη Mustaabey (όπως συνοπτικά λέγεται η Mustafa Bey Caddesi), θα δείτε πανάκριβα αυτοκίνητα, τα καλύτερα καταστήματα (με πολύ καλές τιμές) και πολύ ευχάριστα και καλόγουστα καφέ και εστιατόρια, όπως το δημοφιλές Sir Winston ή το Miller, γεμάτα καλοντυμένο και καλοζωισμένο κόσμο. Στα στενά ανάμεσα υπάρχουν μεσοαστικά διαμερίσματα με κηπάρια, μικρά μαγαζιά και ατμόσφαιρα Νότιας Ευρώπης. Κοντά εκεί είναι το γαλλικό εστιατόριο La Cigalle, πίσω από το Γαλλικό Ινστιτούτο και το ανακαινισμένο, παραθαλάσσιο ξενοδοχείο Izmir Ρalas.
Δίπλα στις μοντέρνες Τουρκάλες που κυκλοφορούν σαν Ιταλίδες ή Ελληνίδες, οι μαντιλοφορεμένες συμπατριώτισσές τους είναι ένας κόσμος με τον οποίο δεν συναντιούνται. Με εντυπωσίασε ο αέρας της ευημερίας και της αυτοπεποίθησης που αποπνέει αυτήν την περίοδο η ευρωπαϊκή, μεσαία τάξη της Τουρκίας, η οποία στη Σμύρνη κρατάει όλη τη βιτρίνα της πόλης.
