Ο Andrew Simes είναι 29 ετών. Γέννημα-θρέμμα Σμυρνιός. Με το αγγλικό του όνομα ξεγελάει καθώς τα τούρκικα τού έρχονται στο στόμα σαν μητρική γλώσσα. Μπορεί να τον δείτε με την ελληνική σημαία στο t-shirt ή να μιλάει γαλλικά και ιταλικά με τους φίλους του. Πηγαίνει στην καθολική Εκκλησία και ταξιδεύει στα ελληνικά νησιά. Είναι ένας από τους 1.500 εναπομείνατες Λεβαντίνους της Σμύρνης.
Με κατέπληξε όταν πληροφορήθηκα ότι αυτός ο συμπαθής 29χρονος συσπειρώνει την κοινότητα των Λεβαντίνων. Οργάνωσε μια έκθεση ζητώντας από τους άλλους Λεβαντίνους να ανοίξουν τα οικογενειακά λευκώματα ή να αποκαθηλώσουν φωτογραφίες από κορνίζες. Τις Κυριακές θα βρεθούν στην εκκλησία. Είναι οι καθολικοί της Σμύρνης, πολλοί από τους οποίους μεγάλωσαν με ελληνικά στο σπίτι. Πατρίδα τους είναι η Σμύρνη. Η κουλτούρα τους γοητευτική, αλλά κανείς δεν τη συνοψίζει τόσο ιδανικά, όσο ο ίδιος ο Andrew Simes.
Εξομολόγηση
«Γεννημένος από Αγγλο πατέρα, Ιταλογαλλίδα μητέρα, των οποίων οι γιαγιάδες ήταν και οι δύο Ελληνίδες, είμαι αυτό που θα αποκαλούσατε «Λεβαντίνος». Μπορώ να το κάνω περισσότερο περίπλοκο προσθέτοντας ότι οι γιαγιάδες των γιαγιάδων ήταν η μία Αρμένισσα και η άλλη Κροάτισσα, αλλά για να γλιτώσουμε χρόνο φωνάξτε με απλώς Andrew… ή Andrea, Andre, Ανδρέα – θα απαντήσω σε όλα. Μεγάλωσα μιλώντας γαλλικά με τη γιαγιά μου, αγγλικά με τον παππού μου, ιταλικά στο σχολείο, ελληνικά στο σπίτι και τούρκικα στον δρόμο. Ισως η καλύτερη Ευρωπαϊκή Ενωση σ’ ένα σώμα. Προϊόν μείξης διαφόρων εθνικοτήτων και δογμάτων, προέρχομαι από μία φιλήσυχη, μακρινή και σχεδόν παραμυθένια πόλη, που κάποτε την έλεγαν Σμύρνη. Εχω στις ρίζες μου μια κληρονομιά τόσο περίπλοκη που είναι αδύνατον να ξεδιαλύνει κανείς. Και είναι αυτοί ακριβώς οι κόμποι που με κρατάνε δεμένο εδώ – χρόνια αφότου την εγκατέλειψαν όλοι. Οσοι έφυγαν, πονούν να προφέρουν ακόμη και το όνομά της. Κι έτσι, μαζί με τη Σμύρνη, ξεπέσαμε κι εμείς στην ανωνυμία και με τον καιρό κυλήσαμε στη λήθη.
Σήμερα, είμαστε 1.500 στη λεβαντίνικη κοινότητα της Izmir. Πηγαίνουμε μαζί στην εκκλησία. Και πρόσφατα, προσπαθώ να δημιουργώ ευκαιρίες για την κοινότητά μας με εκδρομές στα ελληνικά νησιά, με χριστουγεννιάτικα τραπέζια, με κάλαντα, με κινηματογραφικές βραδιές (που άρχισαν με τα «Ματωμένα Χώματα») και τώρα με μία έκθεση με παλιές φωτογραφίες από οικογένειες Λεβαντίνων. Οφείλεις να κρατάς τη μηχανή αναμμένη, αλλιώς θα σβήσει. Και δεν θα επέτρεπα να συμβεί κάτι τέτοιο όσο περνάει από το χέρι μου. Οντας Λεβαντίνος δεν είναι μόνο μία διαθήκη που μου παραδόθηκε από προηγούμενες γενιές, αλλά και ένα χρέος που οφείλω στα παιδιά μου μια μέρα».
