ΜΟΥΣΙΚΗ. Η οργή του προέδρου του Δ.Σ. του Οργανισμού του Μεγάρου Μουσικής Θεσσαλονίκης Αλέξανδρου Μπακατσέλου για αρνητικά δημοσιεύματα περί διοίκησης του Οργανισμού από… ηλικιωμένους και «κακόγουστου» νέου κτιρίου, λίγο έλειψε να επισκιάσει την επίσημη εμφάνιση του πιανίστα Γιώργου Εμμανουήλ Λαζαρίδη. Ευτυχώς ο ταλαντούχος μουσικός κατάφερε να κατευνάσει τα πνεύματα, ξεδιπλώνοντας το όνειρο και τις σκέψεις του για έναν από τους μεγαλύτερους Οργανισμούς της γενέθλιας πόλης του που δέχθηκε με προθυμία να υπηρετήσει από τη θέση του Συντονιστή Καλλιτεχνικού Προγράμματος. «Με στενοχωρεί ο τρόπος με τον οποίο ξεκίνησα. Επειδή όλοι έχουμε περισσότερες δυνάμεις απ’ όσες νομίζουμε, καλό θα είναι να οραματιστούμε στο μέλλον μαζί», ανέφερε στην πρώτη του συνέντευξη Τύπου για την παρουσίαση του προγράμματος Σεπτεμβρίου – Δεκεμβρίου.
«Δεν είναι εύκολες οι μεγάλες αλλαγές, θέλουν υπομονή και συνεργασία για να πετύχουμε αυτό που οραματίζομαι σ’ αυτόν τον χώρο για τον οποίο αν χρησιμοποιούσα μια αγγλική λέξη θα ήταν Concert Hall Complex», είπε. «Κι αυτό που οραματίζομαι είναι πολύ χρώμα, κινητικότητα, κόσμο στους διαδρόμους ν’ ανταλλάσσει ιδέες, συνεργασίες και συνέργειες, επένδυση στους νέους, στο κοινό, στην ποιότητα. Αυτό είναι ένα στοίχημα», υπογράμμισε.
Το πρόγραμμα που θα φέρει την υπογραφή του θα τρέξει το επόμενο εξάμηνο. Θα σχεδιαστεί από μια συμβουλευτική επιτροπή, τα μέλη της οποίας θα ορίσει το Δ.Σ. του Οργανισμού και βέβαια προσαρμοσμένο στην οικονομική πραγματικότητα «μια πραγματικότητα που δεν θέλει καρέκλες αλλά δουλειά, σύμπραξη, σύμπνοια», όπως λέει ο Γ. Λαζαρίδης.
Οι άξονες στους οποίους θα κινηθεί είναι η συνεργασία όχι μόνο με τους φορείς και οργανισμούς αλλά με καινοτόμες μορφές δράσεων που προσπαθούν να επιβιώσουν υπό τις υπάρχουσες συνθήκες (π.χ. το Quitar Plus ή το Φεστιβάλ Κουκλοθέατρου του Κιλκίς).
Μεγάλο στοίχημα για τον Θεσσαλονικιό πιανίστα είναι η σχέση του ΜΜΘ με το καλλιτεχνικό δυναμικό της πόλης και όχι μόνο, στους οποίους, όπως είπε, θα απλώσει χέρι βοήθειας για να γίνει το Μέγαρο σπίτι τους. «Θα εκπλαγείτε πόσοι νέοι καλλιτέχνες έχουν ανάγκη από ένα βήμα.
Το 15-20% αυτών θα μπορούσε κάλλιστα να συμμετάσχει στο πρόγραμμα του Μεγάρου, ενώ για το 5% επιβάλλεται να τους στηρίξουμε. Δεν είναι μια φθηνή λύση, αλλά μια καταπληκτική επένδυση», επισήμανε, φέρνοντας ως παράδειγμα την «ευλογία», τη «στήριξη» και το «χάδι» που είχε ο ίδιος στην παιδική ηλικία από το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών.
Ονειρό του στο δύσκολο έργο της παραγωγής είναι να πετύχει «εξαγώγιμα προϊόντα», να ανοίξει τις πόρτες στη διαφορετικότητα (πολύτιμο το νέο κτίριο), να πάει στις γειτονιές, να ενσωματωθεί στην κοινωνία, να απευθυνθεί στο κοινό και να του πει «έχει γούστο να ‘ρθεις στο Μέγαρο». «Δεν προεξοφλώ τίποτα, αλλά περιγράφω το όνειρό μου», ανέφερε εκφράζοντας, ωστόσο, την αισιοδοξία ότι «κάτι έχει αλλάξει και για όσους στόχευαν πιστεύοντας ότι το Μέγαρο είναι μια πλούσια θεία χωρίς παιδιά, ας καταλάβουν ότι η θεία είναι πλούσια, αλλά έγκυος».
