ΔΡΑΣΗ. Ποιες είναι οι αθέατες πλευρές της κοινωνικής ζωής και της κουλτούρας στην αστική διαβίωση της Θεσσαλονίκης; Ποιες είναι οι βιωματικές προσεγγίσεις των ανθρώπων που ζουν, εργάζονται και δραστηριοποιούνται στον ίδιο γεωγραφικό χώρο; Σκέψεις για την πόλη τους, το αντιφατικό, ακαθόριστο και ταυτόχρονα συναρπαστικό προφίλ της είχαν εκθέσει κάτοικοι και επισκέπτες σε μια πρωτότυπη δράση, το εργαστήρι «Pictor. Εξερευνώντας το Οικείο (Περπατάω στην πόλη όταν η πόλη δεν είναι εδώ) που είχε οργανώσει το 2008 το Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης.
Δύο χρόνια μετά, το Pictor γέννησε μια νέα δράση. Εκδοχές για την εικόνα της Θεσσαλονίκης, που είχαν εκθέσει αρχιτέκτονες, ιστορικοί, καλλιτέχνες με βάση τις γνώσεις και την εμπειρία τους, μετουσιώθηκαν σε συγκεκριμένες αστικές καλλιτεχνικές προτάσεις. Κάποιες από αυτές βρήκαν έδαφος στο «Πεδίο Δράσης Κόδρα», την ετήσια διοργάνωση του Πολιτιστικού Οργανισμού του δήμου Καλαμαριάς.
Από το λιμάνι μέχρι το ακρωτήρι της Καλαμαριάς, οι προτάσεις του Pictor διασχίζουν την πόλη και «στρατοπεδεύουν» στους κοιτώνες του Κόδρα με σκοπό «τη συνδρομή της τέχνης για τη βελτίωση του άστεως και της καθημερινότητας των ανθρώπων της», όπως εξηγούν οι επιμελήτριες Δόμνα Γούναρη και Αρετή Λεοπούλου. Ανάμεσα στις προτάσεις 26 καλλιτεχνών, ένα παλιό σεκρετέρ μέσα από τα συρτάρια του οποίου συνδιαλέγονται εικόνες της Θεσσαλονίκης και της Νέας Υόρκης. Ενα βίντεο καταγράφει την προσφορά «δωρεάν αγκαλιά» στους περαστικούς της παλιάς παραλίας ακολουθώντας το «δίδυμο φάντασμα της οδού Ερνέστου Εμπράρ» μέσα από αρχειακό υλικό και μια προβολή σλάιντς. Ταυτόχρονα νυχτερινές δράσεις μέσα στον «λαβύρινθο» των πολυκατοικιών μαρτυρούν – υπονοούν χρωματιστές, φωτεινές διαδρομές.
Η ιδέα των συναντήσεων που προηγήθηκαν της έκθεσης, υπαγορεύτηκε από την ανάγκη αναζήτησης και προσδιορισμού της αύρας της πόλης που απέβλεπε «σ’ ένα νεύμα για διάλογο», εξηγεί η ομότιμη καθηγήτρια της Σχολής Καλών Τεχνών του ΑΠΘ που είχε την ιδέα του workshop Ρictor. «Ηταν μια συνάντηση του εικαστικού με το βλέμμα του αρχαιολόγου, του ιστορικού, του αρχιτέκτονα της θεωρίας ή της πράξης, του ποιητή, του λογοτέχνη, του άλλου που περπατά πάνω σε μια διαστρωμάτωση, γοητεύεται ή θυμώνει βλέποντας τη ζωή να αντιστέκεται, τόσο στο χάος, όσο και στον σχεδιασμό της, εξαφανίζοντας τα σημεία αναφοράς, σβήνοντας τα τελευταία ίχνη μνήμης μέσα στον θόρυβο και προσβλέποντας αποκλειστικά στο οικονομικό μέλλον της. Μια πόλη που φοβάται τη σιωπή, φοβάται να δει μέσα της, και που προσφέρει σίγουρες συνταγές μελαγχολίας. Και ίσως αυτό το τελευταίο δεν είναι ό,τι χειρότερο, για όσους αναζητούν τον διάλογο μέσα από τη συναρπαστική και συγχρόνως οδυνηρή περιπέτεια του καλλιτεχνικού διαβήματος».
