ΚΡΙΤΙΚΗ. Την αποκάλεσαν «Τσαρίνα του μπαλέτου». Την Ζαχάροβα. Παραλείποντας το μικρό της όνομα, όπως παλιότερα στην Πάβλοβα ή την Ουλάνοβα, της προσέδωσαν την προσωνυμία «Απόλυτη» δημιουργώντας πλεονασμό με το assoluta. Από εκεί και πέρα τα diva, superstar, κ.ά. δεν είναι παρά… παρατσούκλια. Η τριαντάχρονη Σβετλάνα Ζαχάροβα είναι μια λιγομίλητη εργάτισσα της Τέχνης της που ήρθε πάλι στην αγαπημένη της (μου το τόνισε) Ελλάδα με τους υπέροχους, πάντα, φίλους της, το χιούμορ της και τη… μαμά της. Πρώτη συνάντηση στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης με ένα πρόγραμμα αποκλειστικά τύπου Γκαλά και με τους δώδεκα Φίλους σε πλήρη φόρμα. Ιδιαίτερα οι άνδρες… φυσούσαν. Μετά από τόσο «μπούχτισμα» καλοκαιρινού modern dance, αυτή η υπέροχη πρόταση ήταν η ομορφότερη φθινοπωρινή δροσούλα που λειτούργησε ευεργετικά και… εξαγνιστικά για την ταλαιπωρημένη καλοκαιρινή αισθητική μας.
Κάποια από τα 13 νούμερα του Γκαλά έχουμε ξαναδεί, αλλά με απόλαυση τα ξαναβλέπουμε: ο «Κουρσάρος» αποδόθηκε με όλη την μπραβούρα που απαιτείται, ιδιαίτερα από τον Α. Μπατάλοφ και ο Μ. Λομπούχιν… έσκισε στο «Αρτεμις και Ακταίων». Τα ιπτάμενα, παράλληλα με το πάτωμα(!) τερτίπια του στην coda πρέπει να τα δει κανείς για να τα πιστέψει. Η ντίβα με τον premier danseur Α. Ουβάροφ, πέραν από την προσωπική τους γοητεία, προσέθεσαν στον «Δον Κιχώτη» το απαραίτητο αλατοπίπερο και tongue in cheek στυλ που απαιτεί το γελαστό αυτό pas de deux. Από τις σύγχρονες χορογραφίες, έξοχος ο Α. Μερκούριεφ στο «Αντάτζο» σε μουσική Μπαχ και άλλο τόσο καλός στο ντουέτο «Μαύρο» που απέδωσε με εσώτερη συγκίνηση μαζί με τη «θεά».
Το δωρεάν προσφερόμενο έντυπο πρόγραμμα ήταν chic και παράδειγμα προς μίμησιν. Οσο για το φινάλε, από μια στιγμή και μετά οι αυλαίες και τα encores ήταν τόσα που έχασα το λογαριασμό. Να, λοιπόν, που και η συμπρωτεύουσα αποζητά και εκτιμά το καλό μπαλέτο. Εγώ έφυγα απλώς ανυπομονώντας για τις αθηναϊκές παραστάσεις της Τσαρίνας του Μπαλέτου, της Σβετλάνα Ζαχάροβα (1/9/09).
