Σαράντα και πλέον χρόνια έχουν περάσει από τότε που η ΖΗΤΑ-ΜΙ σύστηνε σε κοινό για πρώτη φορά έργα Ελλήνων καλλιτεχνών. Ηταν η πρώτη αίθουσα Τέχνης -με σημαντικές αργότερα τον «Κοχλία» ή τη «Διαγώνιο»- που έριχνε τον σπόρο για μικρές και μεγαλύτερες εστίες προβολής της σύγχρονης εικαστικής δημιουργίας, προετοιμάζοντας το έδαφος για τη σημερινή δομή ενός συστήματος τέχνης και μιας νέας «αγοράς», άγνωστης έως τότε στο ευρύτερο κοινό.
Περισσότερες από δέκα γκαλερί συν-διαμορφώνουν το σημερινό τοπίο στη Θεσσαλονίκη και κινούν τα νήματα της αγορά τέχνης.
Η δράση τους στην καλλιτεχνική ζωή της πόλης, με τους εμφανείς ή αφανείς της κανόνες, δείχνει να έχει δημιουργήσει μια αγοραστική δύναμη ικανή να συντηρήσει αίθουσες τέχνης.
Γκαλερίστες με πείρα πια παρακολουθώντας την εξέλιξη της τέχνης, διαθέτουν την όσφρηση να εμπιστευτούν πρωτοεμφανιζόμενους νέους καλλιτέχνες ανοίγοντάς τους το δρόμο προς τα μουσεία.
Το ερώτημα που προκύπτει είναι αν υπάρχει στη Θεσσαλονίκη μια αυτόνομη αγορά τέχνης. Υπάρχουν συλλέκτες και κοινό που επενδύουν στην τέχνη; Ποιοι αγοράζουν έργα και γιατί; Η οικονομική κρίση επηρεάζει την Τέχνη; «Το art market ακολουθεί τις διακυμάνσεις της οικονομίας, ωστόσο υπάρχουν φιλότεχνοι που επενδύουν γιατί γνωρίζουν πολύ καλά ότι ποτέ κανείς δεν έχασε αγοράζοντας Τέχνη..», αναφέρει η κ. Πέπη Χρηστίδου που διατηρεί γκαλερί στο κέντρο της πόλης.
Οι δύο φιλοξενούμενες στις σημερινές «Αντιπαραθέσεις» με διαφορετική εμπειρία η κάθε μια, καταθέτουν τις παραμέτρους της «αγοράς τέχνης» στη Θεσσαλονίκη.
Η εκπρόσωπος ενός μουσείου σύγχρονης τέχνης που εκπαιδεύει το εν δυνάμει φιλότεχνο αγοραστικό κοινό και η υπεύθυνη μιας αίθουσας τέχνης με μακρά πορεία στη διακίνηση του καλλιτεχνικού προϊόντος, ως συγκοινωνούντα δοχεία, αλληλοσυμπληρώνουν την εικόνα της εικαστικής κίνησης.
