Φαντάζουν πια μακρινές οι φωνές που είχαν προειδοποιήσει ότι έπρεπε να επιλεγεί μια κατάλληλη αισθητικά και λειτουργικά θέση για την ανέγερση του δημαρχιακού μεγάρου αντάξιο της Θεσσαλονίκης. Υπήρξαν επιλογές. Η επανάχρηση κτιρίων στο παλαιό Τελωνείο στο Λιμάνι ή στο Γ΄ Σ.Σ. που θα συνεισέφεραν σε μεγάλο βαθμό στην οριστική αποδέσμευση του ζωτικού για το κέντρο της πόλης ελεύθερου χώρου στο στρατόπεδο Τσιρογιάννη απορρίφθηκαν παρά την επιμονή φορέων ως την πιο ενδεικτική λύση.
Ελάχιστη σημασία έχει πλέον να ανατρέξει κανείς στα αίτια ή να αναφερθεί εκ νέου στην έλλειψη ευρύτερου αστικού σχεδιασμού. Το δημαρχιακό μέγαρο υψώθηκε πια σ’ έναν από τους ελάχιστους εναπομείναντες ακάλυπτους χώρους, στο σημείο μάλιστα που όλοι απεύχονταν. Ωστόσο, όσο προχωράει τόσο περισσότερο ακούγονται οι ενστάσεις για τη «θηριώδη κατασκευή» που κλείνει το θαλάσσιο μέτωπο. Γεγονός είναι ότι η εικόνα του τρομάζει. Ο τσιμεντένιος όγκος απωθεί το βλέμμα που είχε συνηθίσει να χάνεται ώς τα Κάστρα και το Σέιχ Σου και αντίστροφα προς τον Θερμαϊκό Κόλπο. Ψηλότερο από τα δύο γειτονικά κτίρια, το Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού και το Αρχαιολογικό Μουσείο, διαταράσσει την ισορροπία του αστικού τοπίου, αφού κόβει το άνοιγμα που έδινε πνοή. Μπορεί να είναι πρόωρη οποιαδήποτε κρίση για την αρχιτεκτονική και λειτουργική αξία του κτιρίου. Η θλίψη όμως που προκαλεί σε πολίτες ή επισκέπτες και η κριτική με τους χαρακτηρισμούς που τη συνοδεύουν «καλλιμάρμαρο της Θεσσαλονίκης», «αισθητικό εξάμβλωμα» δεν έχει να κάνει μόνο με μια ακόμη εσφαλμένη χωροταξική-πολεοδομική επιλογή που προκαλεί αντίθετες απόψεις, αλλά με ζητήματα διαχρονικά που αφορούν την ανάπτυξη και τον εκσυγχρονισμό μιας πόλης που αποδεικνύει ότι κινείται χωρίς όραμα και έμπνευση.
