Η Λούσι είναι μόλις 32 ετών, αλλά από τα 16 της γνώρισε το «σκληρό»
πρόσωπο της ζωής, όταν στο αιματοκύλισμα των 100 ημερών στην
πατρίδα της, τη Ρουάντα, έπεσε θύμα βιασμού. Εννέα μήνες μετά έφερε
στον κόσμο τα δίδυμα παιδιά της και λίγο αργότερα έμαθε ότι νοσεί
από HIV/AIDS. Στην «πληγή» της γενοκτονίας και του βιασμού ήρθε
τότε να προστεθεί η απόρριψη από την ίδια της την οικογένεια, αφού
οι γονείς και τα αδέλφια της την έδιωξαν από το σπίτι μαζί με τα
παιδιά της.
Πνοή ελπίδας στην απελπισία της Λούσι ήρθε να δώσει ο γιατρός της,
ο οποίος της έδειξε τον δρόμο προς έναν γυναικείο συνεταιρισμό, που
τη βοήθησε να πάρει τη ζωή στα χέρια της. Σήμερα, η Λούσι έχει
κλείσει ερμητικά την πόρτα στο άσχημο παρελθόν της και ζει
ευτυχισμένη με τα παιδιά της στο σπίτι που κατάφερε να αποκτήσει με
τη βοήθεια των ανθρώπων του συνεταιρισμού.
Αυτό, όμως, που αποτελεί τη μεγαλύτερη νίκη της είναι το γεγονός
ότι κατάφερε να εξασφαλίσει στα παιδιά της ένα ασφαλές και
«προστατευμένο» περιβάλλον διαβίωσης. «Όταν έχεις υποστήριξη
ελπίζεις κι όταν ελπίζεις επιβιώνεις» είπε ο γιος της νεαρής
γυναίκας στη νεαρή εθελόντρια Κωνσταντίνα Στρίκου, που μαζί με
άλλους νέους της ομάδας Activista της ActionAid Ελλάς επισκέφθηκαν
πριν από περίπου έναν χρόνο τη Ρουάντα.
Εκεί, οι νεαροί εθελοντές «ανακάλυψαν» την ελπίδα στα πρόσωπα των
γυναικών της αφρικανικής αυτής χώρας, που «βυθίστηκε» στην ακραία
φτώχεια και την απελπισία, μετά τη γενοκτονία του 1994, όταν επί
100 ημέρες σχεδόν 7 άτομα έχαναν τη ζωή τους κάθε λεπτό και ο
βιασμός ήταν ένα από τα όπλα του πολέμου κατά των γυναικών
Τούτσι.
Την πορεία γυναικών των φτωχών ορεινών χωριών της Ρουάντα, όπως η
Λούσι, που μιλούν για τις ιστορίες τους και τη ζωή τους και μας
δείχνουν πώς μέσα στην απελπισία μπορεί να «φυτρώσει» η ελπίδα
καταγράφει το ντοκιμαντέρ «Seeds of Hope», σε σκηνοθεσία του
Γιώργου Γκιουλή (παραγωγή: Whatever Productions/ActionAid), που θα
προβληθεί στο πλαίσιο του 15ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης
(αύριο, Παρασκευή, στις 17:30 και Κυριακή 17 Μαρτίου, στις 13:00,
στην αίθουσα Τώνια Μαρκετάκη).
«Ιστορίες ενδοοικογενειακής βίας ή γυναικών που έχουν χάσει τον
σύζυγό τους στη γενοκτονία, έχουν βιαστεί ή είναι φορείς του AIDS
περνούν μπροστά από τα μάτια του θεατή» εξηγεί στο ΑΠΕ – ΜΠΕ η
Κωνσταντίνα Στρίκου, που μετείχε στην αποστολή στη Ρουάντα,
παράλληλα με τα γυρίσματα του ντοκιμαντέρ.
Η 27χρονη Κωνσταντίνα μας μεταφέρει και την ιστορία μιας άλλης
γυναίκας που βίωσε την απόλυτη φρίκη, όταν ο άνδρας της σκότωσε τα
τέσσερα παιδιά τους επειδή απλώς και μόνο ήθελε να πάει να ζήσει με
μια άλλη γυναίκα. Μένοντας μόνη, σε άθλια ψυχολογική κατάσταση και
στον δρόμο – στις περισσότερες αφρικανικές χώρες οι γυναίκες δεν
έχουν κανένα δικαίωμα στην ιδιοκτησία – βρήκε καταφύγιο σε έναν από
τους συνεταιρισμούς, που έχουν στηθεί με την πολύτιμη αρωγή της
ActionAid, και με τη βοήθεια που βρήκε εκεί κατάφερε να διεκδικήσει
δικαστικά το σπίτι της αλλά και να βάλει τον άνδρα της στη φυλακή
για τα φριχτά του εγκλήματα, μας εξηγεί η νεαρή εθελόντρια.
Το ταξίδι για την Κωνσταντίνα ήταν, όπως λέει, μια μοναδική
εμπειρία. «Είναι το πριν και το μετά. Είμαι ένας νέος άνθρωπος της
εποχής, αντιμετωπίζω κι εγώ τα προβλήματα της εποχής, με την
οικονομική κρίση. Αλλά, προτού απελπιστώ, σκέφτομαι τα χαμόγελα
αυτών των γυναικών, που ενώ πέρασαν τα πάνδεινα κατάφεραν και λένε:
‘τώρα είμαι καλά, είμαι δυνατή και η ζωή είναι μπροστά μου’. Αυτό
ήταν το μεγαλύτερο μάθημα» τονίζει και μας προσκαλεί να
παρακολουθήσουμε τη … συνέχεια επί της οθόνης.
ΠΗΓΗ:ΑΜΠΕ
