Ενας Ιάπωνας δημιουργός, μια διαφημίστρια και σκηνοθέτις από τη Μαλαισία, ένας Κορεάτης σκηνοθέτης -και πολιτικός- ένας εκπρόσωπος του αμερικανικού New Wave και ένα νέο καλλιτεχνικό ρεύμα από την Αμερική ορίζουν τους άξονες γύρω από τους οποίους κινείται το φετινό πρόγραμμα του τμήματος «Μέρες ανεξαρτησίας» του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης (16-25 Νοεμβρίου).
Ο Ιάπωνας Μίκιο Ναρούσε είναι το πρώτο από τα πρόσωπα των «Ημερών ανεξαρτησίας». Ο Ακίρα Κουροσάβα περιέγραφε το έργο του λέγοντας ότι είναι «μια ροή πλάνων που, εκ πρώτης όψεως, μοιάζει ήρεμη και συνηθισμένη, για να αποκαλυφθεί πως στην πραγματικότητα πρόκειται για ένα μανιασμένο χείμαρρο μεταμφιεσμένο σε ένα βαθύ ποτάμι με γαλήνια επιφάνεια». Η φιλμογραφία του, έως το κύκνειο άσμα του Scattered Clouds το 1967, αριθμεί 87 συνολικά ταινίες, όμως μέχρι πρόσφατα ήταν άγνωστη στη Δύση.
Η Γιασμίν Αχμάντ, που γεννήθηκε το 1958 στη Μαλαισία, ανήκει σε μια νέα γενιά κινηματογραφιστών που προσπαθούν μέσα από το έργο τους να «εκσυγχρονίσουν» την εικόνα της χώρας τους, εστιάζοντας στις γοητευτικές αντιφάσεις μιας πολυφυλετικής κοινωνίας. Η Αχμάντ θα βρεθεί στη Θεσσαλονίκη και θα είναι μέλος της κριτικής επιτροπής του διαγωνιστικού τμήματος.
Η τελευταία ταινία του Κορεάτη Λι Τσανγκ Ντονγκ τιμήθηκε στις Κάννες με το βραβείο γυναικείας ερμηνείας. Πέρα όμως απ’ αυτό, ο 53χρονος σκηνοθέτης, όμως, είναι μια πολύ σύνθετη προσωπικότητα, καθώς μεγάλωσε σε μια αριστερή οικογένεια πρώην αριστοκρατών και για δύο χρόνια διετέλεσε υπουργός Πολιτισμού της Κορέας.
Αμερικανικό New Wave
Ο Εϊμος Πο είναι από τις εμβληματικές μορφές του αμερικανικού New Wave, που ξεπήδησε στα μέσα της δεκαετίας του ’70 από την καλλιτεχνική σκηνή του East Village της Νέας Υόρκης. Οι κινηματογραφικοί εκπρόσωποι του ρεύματος, ανάμεσά τους ο Τζιμ Τζάρμους, ο Εϊμπελ Φεράρα και ο Ρίτσαρντ Κερν, άντλησαν στοιχεία από τα b-movies, την avant garde και τη γαλλική nouvelle vague και δημιούργησαν τον προπομπό της σύγχρονης αμερικανικής ανεξάρτητης σκηνής. Το 1975 ο Πο έκανε την παραγωγή, μόνταρε και σκηνοθέτησε το «Blank Generation», που σήμερα χαρακτηρίζεται το απόλυτο φιλμ για την αμερικανική πανκ σκηνή των ’70s με ονόματα όπως η Πάτι Σμιθ, οι Blondie, οι Ramones, οι Talking Heads και οι Television. Η ταινία είναι μία από τις παραγωγές με μουσική θεματολογία, που εντάσσονται στις «Μέρες ανεξαρτησίας».
Τέλος, το πρόγραμμα του φεστιβάλ, που διευθύνει ο Λευτέρης Αδαμίδης, συστήνει έναν κινηματογραφικό νεολογισμό που εμφανίστηκε την περασμένη χρονιά. Το mublecore (από το muble/ μουρμουρητό και core/πυρήνας) είναι ένα νέο κινηματογραφικό ρεύμα της αμερικανικής ανεξάρτητης σκηνής, που αναφέρεται σε μια νέα γενιά κινηματογραφιστών, την DIY (do it yourself) γενιά του you tube, του my space και των blogs, τη γενιά των καινούργιων προκλήσεων, της ελευθερίας, της αυθάδειας και της αμεσότητας του Internet.
