ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ. Αντιπροσωπευτικά δείγματα της σύγχρονης ελληνικής και της γερμανικής τέχνης με δύο κορυφαίους εκπροσώπους της, τον Γιάννη Μόραλη και τον Χέλμουτ Μίντεντορφ επέλεξε για το εικαστικό πρόγραμμα του καλοκαιρού το Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης. Οι δύο εκθέσεις, που θα παρουσιαστούν ταυτόχρονα ώς το Σεπτέμβριο έχουν ένα και μόνο κοινό: τη συνεργασία στη βάση ανταλλαγής προγραμμάτων μεταξύ ΜΜΣΤ και Μουσείου Μπενάκη απο το οποίο προέρχεται το υλικό της έκθεσης «Γιάννη Μόραλη-Θεατρο, Μουσική, Ποίηση», που εγκαινιάζεται στις 14 Ιουνίου.
Περισσότερα από 100 έργα ανιχνεύουν το βλέμμα του Ελληνα ζωγράφου στην ποίηση, τη μουσική και τη θεατρική πράξη. Σχέδια για σκηνικά, μακέτες απο εξώφυλα δίσκων, «ζωγραφικά σχόλια» για ποιητικές συλλογές των εκδόσεων «Ικαρος», φωτογραφίες και κείμενα συνθέτουν το συναπάντημα του Μόραλη με τα κείμενα των αρχαίων τραγικών και τη συνεργασία του με σπουδαίους πνευματικούς ανθρώπους της εποχής του. Ανάμεσά τους, οι Οδυσσέας Ελύτης, Γ. Σεφέρης, Μ. Χατζιδάκις, Κάρολος Κουν, Ραλλού Μάνου.
Μέσα από τα σκηνικά και τα κοστούμια του Ελληνα δημιουργού ο θεατής μπορεί να κάνει μια μικρή αναδρομή σε ιστορικές θεατρικές παραστάσεις που παρουσίασαν το Θέατρο Τέχνης (Πλούτος 1957, Οιδίπους Τύραννος 1969), το Εθνικό Θέατρο (Η θαυμαστή μπαλωματού 1958, Ικέτιδες 1964) και το «Ελληνικό χορόδραμα» (Γιάννης ο Παραμυθάς, 1960, Εξι λαϊκές ζωγραφιές του Μ. Χατζιδάκι 1951). Ο Μόραλης, σημείωνε ο Μάνος Χατζιδάκις, «είναι ένας τελευταίος ευπατρίδης της αληθινής ζωγραφικής. Και φίλος μου. Είναι από τους λίγους που υπολογίζω την επιδοκιμασία ή την απόρριψη των πράξεών μου. Οταν συνοφρυώνεται σκέφτομαι, όταν χαμογελάει δυναμώνω. Κι ας είναι όλη η Ελλάδα εναντίον μου».
Απέναντι στον Μόραλη, ο Γερμανός καλλιτέχνης Χέλμουτ Μίντεντορφ, αιφνιδιάζει με τη χειρονομιακή του ζωγραφική, τη γρήγορη και αυθόρμητη μετατροπή του στα έργα που επέλεξε για την παρούσα έκθεση. Προέρχονται από τα μέσα της δεκαετίας του ’70 όταν ο δημιουργός ως μέλος της ομάδας «Νέοι Αγριοι» όπως τους ονόμασαν για το νεοεξπρεσιονιστικό τους στυλ -οι ίδιοι χαρακτήρισαν τη ζωγραφική τους- «ορμητική», επικεντρώθηκε στην εκφραστικότητα της ζωγραφικής, κόντρα στη σύγχρονη καλιτεχνική ταση της εννοιολογικής τέχνης. Σε καμβάδες μεγάλων διαστάσεων ο Μίντεντορφ ζωγραφίζει με επιθετικά χρώματα αντλώντας εικόνες από τον άνθρωπο, την αρχιτεκτονική, τη μουσική και την καθημερινή ζωή σε μια μεγαλούπολη όπως το Βερολίνο. Αρχές του ’90 μετακομίζει στην Αθήνα όπου δημιουργεί μια σειρά έργων σε γκρι χρώμα. Σήμερα επιμένει στα χρωματικά στρώματα και τις αφηρημένες δομές, με γραμμές ή κηλίδες που αλληλοεπικαλύπονται. Μέρος της δουλειάς του από την τελευταία δεκαετία περιλαμβάνει η έκθεση αυτή που εγκαινιάζεται αύριο, ενώ το φθινόπωρο θα μεταφερθεί στο Μουσείο Μπενάκη.
