Στο άρθρο μας για τη σχεδιαζόμενη «Ακαδημία Τεχνών» στην «Κ» της περασμένης Κυριακής υπήρχε σοβαρή αβλεψία: αναφερόταν ότι η Σχολή Κινηματογράφου (ένα από τα 4 τμήματα της Ακαδημίας) θα είναι το πρώτο ανώτατο κινηματογραφικό εκπαιδευτικό ίδρυμα που θα λειτουργήσει στη χώρα, ενώ βεβαίως εδώ και ενάμιση χρόνο λειτουργεί ανάλογο Τμήμα στη Σχολή Καλών Τεχνών του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Και μάλιστα καλλιεργείται εκεί γόνιμο κλίμα, όπως έσπευσαν να μας πληροφορήσουν διοίκηση και διδάσκοντες – ανάμεσά τους και ο σκηνοθέτης Περικλής Χούρσογλου. Ευκαιρία λοιπόν, αποκαθιστώντας τα πράγματα, να πληροφορηθούμε περισσότερα για τη σχολή αυτή, της οποίας οι σπουδαστές, αν και μόλις στο β΄ έτος ακόμα, και εργαστήρια κάνουν και ταινιούλες παράγουν, τις οποίες μάλιστα θα παρουσιάσουν σε «Φεστιβάλ Σπουδαστικών Ταινιών» που οργανώνει το Τμήμα τον καιρό αυτό.
Το Τμήμα έχει 5 έτη σπουδών, με πρόγραμμα οργανωμένο σε τρεις κύκλους (κοινά μαθήματα στον α΄, με μαθήματα επιλογής στον β΄ και διπλωματική εργασία στο 5ο έτος) με οκτώ κατευθύνσεις: Σκηνοθεσία, Σενάριο, Διεύθυνση Παραγωγής, Διεύθυνση Φωτογραφίας, Μοντάζ, Σκηνογραφία, Ηχος, Θεωρία Οπτικοακουστικών. Οι θέσεις διδασκόντων δεν έχουν ακόμα καλυφθεί (έχουν προκηρυχθεί 5 και πρόκειται άλλες 3), το τμήμα διοικεί γεν. συνέλευση από άλλους πανεπιστημιακούς. Διδάσκουν 9 πανεπιστημιακοί με ανάθεση και περίπου 35 μη πανεπιστημιακοί συνεργάτες «του 407», μεταξύ των οποίων: Σκηνοθεσία οι σκηνοθέτες Α. Αντωνίου, Κ. Ευαγγελάκου, Π. Παναγιωτοπούλου, Π. Σεβαστίκογλου, Ε. Χατζής, Π. Χούρσογλου και Α. Παπαδόπουλος, Σενάριο οι Ν. Παναγιωτόπουλος, Δ. Βερνίκος και Χ. Καλογεροπούλου, Φωτογραφία ο Γ. Αργυροηλιόπουλος, σκηνογραφία οι Ι. Σταυρίδου, Α. Αρσένη και Ν. Πολίτης, Μοντάζ ο Γ. Κόρας, Μουσική ο Α. Δαούτης κ.ά.
Στο Τμήμα εισάγονται (μέσω Πανελληνίων!) 60-70 σπουδαστές, από τους οποίους εντέλει φοιτούν 40 περίπου – «όσοι πραγματικά το επιθυμούν», επισημαίνει ο Π. Χούρσογλου. «Στην ομάδα μου, πάντως, και οι 9 είχαν δηλώσει α΄ επιλογή τη σχολή». Ενδιαφέρονται τα παιδιά, υπάρχει έδαφος για καλλιέργεια; «Ναι, αυτό μας στηρίζει όσους διδάσκουμε εκεί υπό αντίξοες συνθήκες. Δεν είναι παιδιά του α΄ ή του β΄ γνωστού προσώπου. Ερχονται από την περιφέρεια – Κομοτηνή, Ορεστιάδα, Δράμα… Η όρεξη αυτών των παιδιών να μάθουν είναι η ανταπόδοση για μας. Διδάσκουμε επειδή το κάνουμε πραγματικά κέφι και επειδή η δημιουργία μιας τέτοιας σχολής ήταν όνειρο μισού αιώνα για τον κόσμο του κινηματογράφου. Ερχόμαστε οι περισσότεροι από την Αθήνα κάθε βδομάδα στη Θεσσαλονίκη με το τρένο, ξοδεύοντας στο πήγαινε έλα το ένα τρίτο από τα 900 όλα κι όλα ευρώ που παίρνουμε το μήνα. Γιατί είναι μεράκι».
Κι από προβλήματα; «Αρκετά: η διοίκηση είναι ακόμα προσωρινή, αν και η υπάρχουσα στηρίζει σθεναρά τους διδάσκοντες. Οι χώροι είναι διασκορπισμένοι, δεν έχει διαμορφωθεί παρά μόνο εν μέρει η μεγάλη καπναποθήκη στη Σταυρούπολη όπου θα στεγαστεί η σχολή. Δεν υπάρχει στη Θεσσαλονίκη τίποτα από «βιομηχανία» κινηματογράφου, εργαστήρια κ.λπ., και επομένως δεν υπάρχει τρόπος να συνδεθεί η σχολή με την παραγωγή. Η σχολή δεν μπορεί να ορίσει μικρότερο αριθμό εισαγομένων – 60 κάθε χρόνο είναι πάρα πολλοί. Οι εισαγόμενοι δεν εξετάζονται σε κάποιο ειδικό μάθημα κ.ά.».
Κι από πόρους; «Αυτό είναι η μεγάλη αγωνία μας τώρα. Τα δύο πρώτα χρόνια λειτούργησε το τμήμα με χρήματα από την ενωμένη Ευρώπη. Περιμένουμε να δούμε πώς θα συνεχιστεί η χρηματοδότηση από το υπουργείο Παιδείας τώρα».
Πιστεύετε πώς η «Ακαδημία Τεχνών» θα λειτουργήσει ανταγωνιστικά; «Καθόλου. Μακάρι να γίνει. Καμιά αντιπαλότητα ή ανταγωνισμός – για ποιο λόγο; Συναγωνισμός γόνιμος μόνο μπορεί να προκύψει. Ο ελληνικός κινηματογράφος έχει ανάγκη τις ανώτατες αυτές σχολές. Το σινεμά στη χώρα μας περνάει μεγάλη κρίση και η κυβέρνηση δεν νοιάζεται πολύ. Το να κάνει μια ταινία 1 εκατ. εισιτήρια κάθε δύο ή τρία χρόνια και όλες οι άλλες 4.000 εισιτήρια δεν είναι δείγμα υγείας βέβαια…».
