Μουσικά απολαυστική και σκηνικά ευρηματική υπήρξε η νέα παραγωγή της «Τουραντότ» στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης, στις 11 Νοεμβρίου. Για την τελευταία όπερα του Πουτσίνι η σκηνογράφος Ιζαμπέλ Πατριό εμπνεύστηκε ένα κουτί: μέσα στο ασφυκτικό βαθυκόκκινο εσωτερικό του ήταν κλεισμένη η Κίνα των μυθικών χρόνων. Εκεί και η πριγκίπισσα Τουραντότ με τα φυλακισμένα συναισθήματα, που αμυνόμενη σε κάθε ανδρική προσέγγιση σκορπούσε τρόμο και θάνατο. Ο σκηνοθέτης Σαρλ Ρουμπό αφηγήθηκε την ιστορία της και πρόβαλε σαφώς το ψυχολογικό υπόβαθρο του έργου. Στο τέλος, όταν ο αποφασισμένος πρίγκιπας Καλάφ κατακτά την Τουραντότ, το κουτί ανοίγει, στο εσωτερικό μπαίνει φως, η ζωή αποκτά προοπτική.
Στη διάρκεια της αφήγησης ο Ρουμπό αξιοποίησε με φαντασία στοιχεία από παραδοσιακές κινεζικές τέχνες. Ανάμεσα στις πιο ποιητικές σκηνές ήταν η απόδοση της γαλήνιας λιμνούλας που ονειρεύεται ένας από τους υπουργούς της Τουραντότ. Δημιουργήθηκε από ζωνάρια χορωδών, ενώ γύρω της, ανθρώπινα σώματα μεταμορφώθηκαν σε πολύχρωμα λουλούδια. Χωρίς να ξεφύγει από το αναμενόμενο συμβατικό πλαίσιο και τους περιορισμούς της σκηνής του Μεγάρου, η κίνηση των τραγουδιστών κράτησε την προσοχή χάρη σε έξυπνα ευρήματα. Συνέβαλαν επίσης οι πολύ καλοί φωτισμοί του Φαμπρίς Κεμπούρ. Συνολικά, το αποτέλεσμα ήταν καλαίσθητο και ισορροπημένο.
Ενας θαυμάσιος τενόρος
Από τη συνολικά επιτυχημένη διανομή ξεχώρισε ο Κορεάτης τενόρος Ντονγκουόν Σιν (Καλάφ). Στη δεύτερη παράσταση (13/11) δεν διακρίθηκε μόνο για τη μεστή, ομοιογενή, ρωμαλέα και σίγουρη φωνή του, αλλά ξάφνιασε με ένα τραγούδι σχεδόν λατινικής πλαστικότητας. Πολύ καλή ήταν επίσης η Ελενα Κελεσίδη ως Λιου: παρά τη σχετική αβεβαιότητα στις εισόδους της, διέθετε την κατάλληλη φωνή για τον ρόλο και την αισθητική για τη μουσική του Πουτσίνι. Η Αμερικανίδα Τζένιφερ Ουίλσον, που απέδωσε την Τουραντότ, αναμφίβολα διέθετε τα απαραίτητα ντεσιμπέλ, ιδιαίτερα στην ψηλή περιοχή. Ωστόσο, η κατά βάση λυρική της φωνή και κυρίως το νωθρό τραγούδι της, στέρησαν τη δραματική ένταση από κρίσιμες σκηνές όπως αυτή των αινιγμάτων. Καλά τραγούδησε ο Δημήτρης Καβράκος (Τιμούρ), ενώ στον σύντομο ρόλο του αυτοκράτορα Αλτούμ ακούστηκε ο Σώτος Παπούλκας. Υποκριτικά και μουσικά απολαυστικοί ήταν επίσης οι τρεις υπουργοί (Ανδριανός, Ναλπάντης, Οικονόμου).
Τη Συμφωνική Ορχήστρα του Δήμου Θεσσαλονίκης διηύθυνε ο Νίκος Αθηναίος, που απέδωσε τη μεγαλοπρέπεια και ανέδειξε τον συμφωνικό χαρακτήρα της μουσικής, στηρίζοντας παράλληλα τη σκηνική δράση. Ομως, η συχνά μεγάλη ένταση του ήχου συναντούσε κάποτε την προβληματική (έως πότε;) ακουστική της αίθουσας, όχι πάντοτε με ευχάριστα αποτελέσματα. Τέλος, καλά τραγούδησαν οι χορωδίες Θεσσαλονίκης και Ιερών Ναών Αγ. Κυρίλλου και Μεθοδίου.
