«Υπάρχουν ορισμένες συνισταμένες για να μπορέσει η οποιαδήποτε προβολή του ελληνικού βιβλίου να λειτουργήσει. Κατ’ αρχήν πιστεύω ότι ισχυρή είναι η κάθε χώρα στον τόπο της και όχι έξω. Υπ’ αυτήν την έννοια, θα έλεγα ότι το εγχείρημα της Διεθνούς Εκθεσης Βιβλίου στη Θεσσαλονίκη, όπως ξεκίνησε πέρυσι, είναι το σημαντικότερο απ’ όλα. Από ‘κει και πέρα, υπάρχουν ορισμένα δεδομένα. Για παράδειγμα η έκθεση της Φρανκφούρτης, που είναι 100% διεθνής. Εκεί δεν προβάλλονται συγγραφείς, διαπραγματεύονται τίτλοι. Κάθε φορά, εν όψει Φρανκφούρτης, ο Γερμανός εκδότης μου μού λέει: «Τι να έρθεις να κάνεις εδώ; Εδώ πουλάμε τίτλους». Θέλω να πω ότι υπάρχουν αξιολογικά κριτήρια για τη συμμετοχή μας στις διεθνείς εκθέσεις, δεν είναι όλες ίδιες. Ας πούμε η έκθεση του Τορίνου δεν έχει καμία σημασία, γιατί είναι μια ιταλική έκθεση. H Μαδρίτη, όμως, έχει άλλη βαρύτητα γιατί απευθύνεται και καλύπτει όλο τον ισπανόφωνο χώρο. Ενα δεύτερο σημείο είναι ότι τα βιβλία δεν τα πουλάει το EKEBI, τα πουλάνε οι εκδότες. Δεν μπορεί να υπάρξει συμμετοχή σε μια έκθεση χωρίς τη δηλωμένη συμμετοχή των εκδοτών. Ομως, στο «Πόρτο Καρράς», τον περασμένο Μάιο, το EKEBI διοργάνωσε μια μεγάλη συζήτηση για την αγορά του βιβλίου, αλλά δεν εμφανίστηκε ούτε ένας Ελληνας εκδότης. Τι θα μπορούσε να κάνει το EKEBI; Να επιλέγει αυστηρότερα τις διεθνείς συμμετοχές ώστε να εξοικονομήσει ορισμένα χρήματα, τα οποία θα έπρεπε να πάνε πρωτίστως στην ενίσχυση της Διεθνούς Εκθέσεως Θεσσαλονίκης, διότι εκεί είναι το παιχνίδι. Δεύτερον, για να μπορέσει σε ορισμένες περιπτώσεις να βοηθάει τη μεταφραστική διαδρομή κάποιων συγγραφέων στο εξωτερικό, πάντα με πολύ αυστηρά κριτήρια. Πιστεύω ότι εκείνο που περισσότερο χρειάζεται είναι η ενισχυση της προβολής του βιβλίου. Για να ξεχωρίσει μια έκδοση από το χάος χρειάζεται επένδυση στην προβολή. Χρειάζεται ένα πρόγραμμα, ένα πλάνο και μια συμμετοχή στις διεργασίες της διεθνούς αγοράς βιβλίου για να μπορέσει ν’ αποδώσουν οι προσπάθειες προώθησης των ελληνικών βιβλίων».
* O κ. Πέτρος Μάρκαρης είναι συγγραφέας.
