O γενικότερος προγραμματισμός του 4ου Φεστιβάλ Χορού που οργάνωσε το Σωματείο Ελλήνων Χορογράφων σε πέντε αθηναϊκές σκηνές περιελάμβανε και τρεις χορογράφους από τη Θεσσαλονίκη. Αν η Μαργαρίτα Μάντακα ζει και δημιουργεί ως επί το πολύ στη συμπρωτεύουσα, οι άλλοι δύο θα λέγαμε ότι είναι «της διασποράς» καθώς κινούνται σε ευρωπαϊκούς χώρους. O Δημήτρης Τσιαπκίνης στη Γαλλία, η Μάχη Δημητριάδου-Λίνταλ στη Γαλλία, τη Σουηδία και, εσχάτως, στην Κύπρο. H διχασμένη Μεγαλόνησος και τα πεπρωμένα της έδωσαν ακριβώς έναυσμα για τα πολυθεαματικά «Τρία έργα από τη Λευκωσία».
Βίντεο ντανς
Με σύμμαχο το βίντεο η χορογράφος και σκηνοθέτης «κίνησε την κάμερα» σε βίντεο ντανς, ενώ ο πολύτιμος -αν όχι μοναδικός- Φίλιππος Κουτσαφτής «φώτισε» με το έμπειρο μάτι του. Τρεις Κύπριες χορεύτριες ερμήνευσαν. Υπήρχε μια σαφής ιδέα πίσω απ’ όλα. H γυναίκα που στο «Meeting Point» συναντά τον καλό της στο αρμένικο κοιμητήρι – Ledra Palace check Point, περνά τα όρια στο «Crossing» και καταλήγει στο «Colonized body». Οπως σε πολλά έργα της Μάχης έτσι κι εδώ είχαμε βινιέτες, μινιατούρες με ήθος, ποιότητα και στοχαστική διάθεση σε όλους τους τομείς. Εκτιμήσαμε και χειροκροτήσαμε.
Η Μαργαρίτα με την ομάδα της «Ευάνεμος» έχασε σχεδόν σε όλα τα σημεία με την πρότασή της. H τόσο καλλιεργημένη και εξαιρετική ερμηνεύτρια περιέπλεξε στο «Καιρός τού χορεύειν – Πόση γη χρειάζεται ο άνθρωπος;» τον Τολστόι, τον «Εκκλησιαστή» του Σολομώντα, τα καμώματα έξι χαμογελαστών κυριών που «συνδημιούργησαν» και ερμήνευσαν με «κυριλέ» τουαλέτες στιγμές από τον ψυχισμό των γυναικών. Το όλο θέμα απαιτούσε μεγαλύτερη μελέτη ως προς το τι, το γιατί και το πώς. H ίδια η Μαργαρίτα υπήρξε ένα ξωτικό του χορού που αποτέλεσε με τη γοητεία της παραφωνία μάλλον, κλέβοντας με τις εμφανίσεις της την παράσταση. Να ‘ταν και περισσότερες…
Δεν θυμάμαι αν και πότε είδα δουλειά του Τσιαπκίνη και της ομάδας XSOMA «μελέτες κινητικής συμπεριφοράς αμφίβολης σκοπιμότητας». Το «Απνοια, 25% (χορογραφία για πέντε ζεύγη πνευμόνων)» και, θα προσέθετα, μιας αντιπαθητικής T.V., ενός ντίμερ εκκωφαντικών ήχων, δύο μικροφώνων και φυλετικών ζητημάτων αποτέλεσε ένα υπερεαλιστικό κομφούζιο για το τι ήθελε να καταγγείλει ο Δημήτρης.
«Μπορν ιν Hellas»
O ίδιος, στο πρόγραμμα μιλάει για «μια σειρά πειραμάτων με επίκεντρο τη χρονικότητα της αντίληψης», για «ένα «γραικό» μπορν ιν Hellas», για τη «χρονική αντίληψη της κίνησης με την έννοια της «αγάπης»»… Ολα αυτά εγκεφαλικά, αργά, αγχωτικά, ακατανόητα, αλλά και τελικά το πιο «κάτι άλλο», άρα ενδιαφέρον και προς συζήτηση, χοροθέαμα απ’ όλα όσα είδαμε φέτος στο 4ο Φεστιβάλ Χορού. Θα το ξαναέβλεπα, μπας και το… αποκρυπτογραφήσω! (θέατρο Altera Pars 16/6).
Υ.Γ. Με διόρθωσε τηλεφωνικά ο Γιάννης Μέτσης για την πρώτη διανομή στο «Καταραμένο Φίδι» της Ραλλούς Μάνου (Σημείωμα 2/7). Και ο Μεγαλέξαντρος χορευόταν από γυναίκα τότε στην πρώτη διανομή: την κ. Μαρμώ Γεωργαλά. Εκείνος χόρεψε στην αναβίωση στη Ρώμη. Αυτά για την ιστορία!
