O αρχιτεκτονικός Τύπος στη χώρα μας έχει γίνει φτωχότερος τα τελευταία χρόνια, παρά τις κάποιες αξιοπρόσεκτες προσπάθειες που είχαν γίνει στην αρχή της δεκαετίας του ’90, από την οποία διατηρείται η μνήμη του περιοδικού «Τεύχος».
Πολλοί και σύνθετοι οι λόγοι ασφαλώς για την αναιμική παρουσία των αρχιτεκτονικών περιοδικών (παρά τη σταθερή έκδοση της επιθεώρησης «Αρχιτεκτονικά Θέματα»). Θα περίμενε κανείς ότι με τόσους διπλωματούχους αρχιτέκτονες και τόσους φοιτητές ένα σύγχρονο περιοδικό αρχιτεκτονικής σκέψης θα είχε κοινό. Φαίνεται πως δεν είναι τόσο απλό το ζήτημα της έκδοσης, διανομής και προβολής ενός ειδικού εντύπου. Τις σκέψεις πυροδοτεί η σταθερά ανοδική παρουσία της τριμηνιαίας έκδοσης «H αρχιτεκτονική ως τέχνη», που εκδίδει ο Σύλλογος Αρχιτεκτόνων Θεσσαλονίκης.
Το έντυπο αυτό κερδίζει αρχικά το σεβασμό με τον καλό σχεδιασμό, την προσεκτική επιλογή των θεμάτων και τα ισορροπημένα, εύληπτα κείμενα. Θα μπορούσε να είναι πρότυπο για ένα περιοδικό ευρύτερης κυκλοφορίας, αφού το συγκεκριμένο περιοδικό από τη Θεσσαλονίκη εκπροσωπεί τον κλάδο των αρχιτεκτόνων. Για επαγγελματικό περιοδικό παίρνει πολύ καλό βαθμό και πρωτίστως προσφέρει ενημέρωση (και όχι επικεντρωμένη αποκλειστικά στη Βόρεια Ελλάδα). Με εκδότη τον Κώστα Μπελιμπασάκη (πρόεδρο του Συλλόγου Αρχιτεκτόνων Θεσσαλονίκης) το περιοδικό αποπνέει αέρα ανανέωσης και ευρύτητα πνεύματος. Θα ήταν θετικό αν μπορούσε να περιλάβει αρθρογραφία από μία μεγαλύτερη γκάμα αρχιτεκτόνων, ώστε να γίνει σημείο αναφοράς. Στο πιο πρόσφατο τεύχος της, «H αρχιτεκτονική ως τέχνη» έχει αφιέρωμα στους χώρους συλλογικής εμπειρίας, θέμα ιδιαίτερα καίριο στη χώρα μας αλλά και διεθνώς. Περιλαμβάνεται επίσης άρθρο για την ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα αρχιτεκτονική σχολείων του Χρήστου Δεληγιάννη, ο οποίος με το 12ο Νηπιαγωγείο Πειραιά βραβεύτηκε από το Ελληνικό Ινστιτούτο Αρχιτεκτονικής. Υπάρχει επίσης αφιέρωμα στο έργο των Ρένας Σακελλαρίδου και Μόρφως Παπανικολάου.
