H Θεσσαλονίκη από τις αρχές του 20ού αιώνα ώς τις μέρες μας προσέλκυσε το βλέμμα πολλών φωτογράφων. Ξένοι και Ελληνες, επαγγελματίες και ερασιτέχνες, έστρεψαν τον φακό τους σε κομβικά σημεία της πόλης, στα μνημεία της, σε ιστορικά γεγονότα, στον μητροπολιτικό και κοσμοπολίτικο χαρακτήρα της, στον σύγχρονο πολεοδομικό και κοινωνικό της ιστό. Σταθμούς στην ιστορία της φωτογραφίας στην πόλη προσεγγίζει η έκθεση «Ματιές στην πόλη – Φωτογραφίες της Θεσσαλονίκης στον 20ό αιώνα» που εγκαινιάζει την ερχόμενη Παρασκευή το Μουσείο Φωτογραφίας στην αποθήκη A΄ του Λιμανιού. Πρόκειται για τη φωτογραφική ιστορία της Θεσσαλονίκης στο πέρασμα ενος αιώνα μέσα απο 130 περίπου εικόνες της πόλης προγενέστερων και σύγχρονων φωτογράφων από τα αρχεία των Μουσείων Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης, Μπενάκη, Albert-Kahn, Εβραϊκού, Μακεδονικού Αγώνα και συλλεκτών (Γιάννη Μέγα, Αγγελου Παπαϊωάννου, Αρη Παπατζήκα, Δημ. Καραδήμα, Αρη Γεωργίου, Γιώργου Τσαουσάκη κ. ά.).
«Η έκθεση δεν φιλοδοξεί να αποτελέσει εξαντλητικό τεκμήριο των φωτογραφικών αναπαραστάσεων της πόλης. Χωρίς να μπαίνει στα χνάρια της καλλιτεχνικής εφαρμογής, επιχειρεί να προσεγγίσει την εξελικτική πορεία του φωτογραφικού μέσου από τις αρχές του 20ού αιώνα ώς τις μέρες μας. Ταυτόχρονα, αξιοποιώντας τα φωτογραφικά ντοκουμέντα, παρουσιάζει την εξέλιξη της ίδιας της πόλης, τα κομβικά της σημεία τα οποία άλλαξαν την εικόνα της, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο οι φωτογράφοι προσεγγίζουν τον αστικό και κοινωνικό της ιστό», διευκρινίζει ο Στέργιος Καράβατος που επιμελήθηκε την έκθεση.
Το φωτογραφικό πανόραμα ξεκινάει με τα μεγάλα ιστορικά γεγονότα της Τουρκοκρατίας (1900-1912), το εθνολογικό και κοινωνικό μωσαϊκό της πόλης που απεικονίζουν οι καρτ ποστάλ.
Στη δεύτερη δεκαετία, η ταξιδιωτική φωτογραφία εμπλουτίζεται με τα δείγματα ξένων φωτογράφων. O Ελβετός Φρεντ Μπουασονά και οι φωτογράφοι της αποστολής Αλμπερτ Καν δημιουργούν τις πρώτες έγχρωμες απεικονίσεις.
Στην περίοδο του μεσοπολέμου, οι πρόσφυγες της Μικρασιατικής Καταστροφής αλλάζουν τον κοινωνικό χαρακτήρα της πόλης. Την περίοδο αυτή σημαντικό είναι το έργο του Γιώργου Λυκίδη. Γύρω στο ’30 κάνει την εμφάνισή της η αναμνηστική φωτογραφία, αλλά και οι εικόνες των πλανόδιων φωτογράφων, ενώ οι φωτογραφίες των Γερμανών κατακτητών έρχονται σε βίαιο κοντράστ με τα διαλυμένα εβραϊκά νεκροταφεία.
Στη μεταπολεμική περίοδο οι φωτογράφοι προσεγγίζουν την πόλη με ελπίδα και γλαφυρότητα. Εκτενής είναι η αναφορά στο έργο του Σωκράτη Ιορδανίδη, στους Δημήτρη Χαρισιάδη και K. Μπαλάφα, στον φωτορεπόρτερ – σύμβολο Γιάννη Κυριακίδη που εξακολουθεί να καταγράφει με τον φακό του, στον Γ. Στυλιανό.
Ιστορικό μεταίχμιο είναι η εποχή της μεταπολίτευσης. Οι περισσότεροι, πολιτικοποιημένοι, καδράρουν την πόλη με τολμηρό συμβολισμό (Αρις Γεωργίου, Δ. Καραδήμου, Στ. Τσιούμας κ. ά.).
