Κινηματογραφικές εικόνες από το Χονγκ Κονγκ, τη Γεωργία, την Πορτογαλία και την Ελλάδα συνθέτουν τα αφιερώματα του φετινού 44ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης (21- 30 Νοεμβρίου). O Γουόνγκ Καρ Βάι, ο Οτάρ Ιοσελιάνι, ο Ζοάο Σεζάρ Μοντέιρο και ο Νίκος Παναγιωτόπουλος είναι τα τιμώμενα πρόσωπα της διοργάνωσης. Στη Θεσσαλονίκη θα προβληθεί το σύνολο του έργου τους, με εξαίρεση δύο από τις μόλις επτά ταινίες του Μοντέιρο, ενώ τα αφιερώματα θα συνοδευτούν από την έκδοση μονογραφιών.
Ο 69χρονος σήμερα Οτάρ Ιοσελιάνι άρχισε τις σπουδές του από τα μαθηματικά, πριν αποφασίσει να σπουδάσει κινηματογράφο στο Κρατικό Ινστιτούτο (VGIK). Οι κακές του σχέσεις με τη σοβιετική λογοκρισία, που τον ανάγκασαν να αφήσει το σινεμά και να δουλέψει για δύο χρόνια ως εργάτης, τον έκαναν να στραφεί στη Δύση. Από το 1984 ο Ιοσελιάνι, από τους αγαπημένους σκηνοθέτες των φεστιβάλ, ζει στο Παρίσι και συγκεντρώνει βραβεία. H τελευταία του, το «Δευτέρα πρωί», κέρδισε βραβείο σκηνοθεσίας στο Βερολίνο.
Γεννήθηκε το 1958 στη Σαγκάη, αλλά ζώντας από τα πέντε του στο Χονγκ Κονγκ ο Γουόνγκ Καρ Βάι θεωρείται γνήσιο τέκνο της κινεζο- βρετανικής κουλτούρας. Σπούδασε γραφιστική και άρχισε να εργάζεται στον κινηματογράφο στα τέλη της δεκαετίας του ’80, σκηνοθετώντας το «As tears go by», μια ασιατική εκδοχή των «Κακόφημων δρόμων» του Σκορσέζε. Γνωστός στο παγκόσμιο κοινό έγινε με την τρίτη του ταινία, το «Chunking express», αφού περιόδευσε σε αμέτρητα φεστιβάλ και το κέρδισε με την «Ερωτική επιθυμία», που τιμήθηκε και με το βραβείο σκηνοθεσίας στις Κάννες.
Μετά θάνατον θα είναι η τιμή στον Ζοάο Σεζάρ Μοντέιρο, ο οποίος πέθανε στη Λισσαβώνα τον περασμένο Φεβρουάριο στα 64 του χρόνια. O Μοντέιρο -ένας αναρχικός του σινεμά- υποδυόταν στις ταινίες του τον εαυτό του, χρησιμοποιώντας το ψευδώνυμο Joao de Deus (ο Ζοάο του Θεού). Στη μικρή φιλμογραφία του τιμήθηκε δύο φορές από το Φεστιβάλ της Βενετίας.
Στα 62 του χρόνια, ο Νίκος Παναγιωτόπουλος, ο φετινός τιμώμενος Ελληνας σκηνοθέτης, είναι πιο παραγωγικός από ποτέ, καθώς είπε ότι θα κάνει μία ταινία κάθε χρόνο και το τηρεί. Από τα «Χρώματα της Ιριδος» του 1974 μέχρι τον «Delivery» που ακόμη γυρίζεται, ο Παναγιωτόπουλος συνδυάζει στις ταινίες του το κοινωνικό σχόλιο, μια ιδιαίτερη και πολύ χαρακτηριστική αντίληψη κινηματογράφησης και το υπόγειο, σαρκαστικό χιούμορ.
