Το Social Climper ένα μπρούντζινο γλυπτό βάζο με τρία παπούτσια του Philip Tsiaras, που θαύμασαν είκοσι εκατομμύρια επισκέπτες στην Μπιενάλε της Βενετίας πριν από δύο χρόνια, είναι ήδη στημένο στο πλακόστρωτο καλντερίμι έξω από την αποθήκη B΄ του λιμανιού. Οι γόβες -αρχέτυπο σύμβολο της θηλυκότητας, που πάνω στο βάζο απαλλάσσεται από τον απόλυτο προσδιορισμό του φύλου- προϊδεάζουν τον επισκέπτη για το πολυεπίπεδο έργο του Ελληνοαμερικανού καλλιτέχνη, που θα αντικρίσει στην αναδρομική εκθεση έργων του στη Θεσσαλονικη. Περισσότερα από 200 έργα ζωγραφικής, γλυπτικής, φωτογραφίας, σχέδια και κατασκευές συνθέτουν τους «Διάφανους Τόπους» από την 25χρονη δημιουργική πορεία του ευφάνταστου καλλιτέχνη της διασποράς που ειναι γνωστός στην Αμερική, όχι μόνο για την εικαστική του παραγωγή, αλλά και ως λογοτέχνης και ποιητής. Στην έκθεση που διοργανώνει στη Θεσσαλονίκη το Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης αμέσως μετά την παρουσίασή του στο Εικαστικό Κέντρο της Λάρισας (με την επιμέλεια της ιστορικού τεχνης Συραγούς Τσιάρα) τρεις ενότητες, «Τοπολογίες», «Οικογενειακό άλμπουμ», «Αλογα», αντικείμενα απο γυαλί, μπρούντζο, κεραμικά, σχέδια σε χαρτί, καθώς και ορισμένα καινούργια έργα με γυαλί και μπρούντζο από την ενότητα «Διάφανοι καθρέφτες», που θα εκτεθούν στην Μπιενάλε της Βενετίας τον ερχόμενο Ιούνιο, αναδεικνύουν τις εκφραστικές του δυνατότητες σε κάθε υλικό που πέφτει στα χέρια του. «Οσο πιο δυνατός είναι ο καλλιτέχνης τόσο πιο εύκολα χειραγωγεί και αναδεικνύει το υλικό. Αρκεί να εκφράζει την προσωπική του καλλιτεχνική αντίληψη», όπως λέει ο ίδιος στην «Κ».
Με σαφείς αναφορές στον αρχαιοελληνικό πολιτισμό, τα αντικείμενά του ενσωματώνουν το μοντέρνο στοιχείο, μεταπλάθονται και ανατρέπουν τους λογικούς συσχετισμούς. Παπούτσια, βάζα και πιστόλια που διατρέχουν το ζωγραφικό και το γλυπτικό του έργο του, μετατρέπονται σε «κραυγή διαμαρτυρίας ενάντια στη βία της Αμερικής» ενώ το φωτογραφικό του έργο με ειρωνική και χιουμοριστική διάθεση είναι μια παρωδία πάνω στο θέμα της διασποράς στην Αμερική. «H δουλειά μου παντρεύει την αρχαιοελληνική με την αμερικανική κουλτούρα, το παραδοσιακό με το μοντέρνο. Είναι μια καθαρή γλώσσα αλλά από μια νοθευμένη κουλτούρα», εξηγεί. Κι αυτή είναι η επιδίωξή του. Να παράξει τέχνη καθαρή, κατανοητή. «Δεν είμαι σνομπ, θέλω να εκφράζω τον εαυτό μου, να αγγίζω τον θεατή χωρις να χάνεται σε επουσιώδεις λεπτομέρειες».
Το έργο του αλληλοσυμπληρώνουν η εικαστική και η λογοτεχνική του ιδιότητα. O ίδιος, που έχει μεταφράσει έργα των Ρίτσου, Καρυωτάκη και Καβάφη, ενώ ετοιμάζει την έκδοση της πρώτης του ποιητικής συλλογής -μια ποίηση όπως τη χαρακτηρίζει «σκοτεινή και λυρική»- θεωρεί τον εικαστικό και λογοτεχνικό λόγο συμπληρωματικούς και αλληλοεπικαλυπτόμενους τομείς μιας ενιαίας, εσωτερικής έκφρασης.
Το έργο του 50χρονου καλλιτέχνη στην 25ετή παραγωγική του διαδρομή επηρέασε τόσο η εύκολη χρήση των όπλων στην Αμερική όσο και ο πόλεμος στον Κόλπο, ενώ δεν τον άφησε ανεπηρέαστο η πρόσφατη επίθεση στο Ιράκ. «Υπάρχει τόση προπαγάνδα στην Αμερική με αποτέλεσμα ελάχιστοι να αντιλαμβάνονται την πραγματικότητα. H ατμόσφαιρα που επικρατεί θυμίζει μακαρθισμό», σχολιάζει ενώ παραπέμπει στα καινούργια του έργα από τους «Διάφανους καθρέφτες» που θα εκτεθούν τον ερχόμενο Ιούνιο. Φίδια, αεροπλάνα, αστακοί, ρινόκεροι αναδύονται από γυάλινα κεφάλια με ενδεικτικό το «Ρrimitivisτ» – το κεφάλι μιας μαϊμούς στο οποίο είναι κολλημένο ένα πιστόλι. «Ποιος είναι το ζώο, ο άνθρωπος που κάνει το πιστόλι ή η μαϊμού;» αναρωτιέται. H έκθεση εγκαινιάζεται μεθαύριο, Παρασκευή.
