Θα επιθυμούσαμε κάποια φορά οι χορογράφοι της «Οκτάνας» και του Χοροθεάτρου ΚΘΒΕ να παρουσιάσουν τους χορευτές τους σε ολόκληρη την παράσταση ντυμένους. Το ημίγυμνο ή το απόλυτο γυμνό έχει καταντήσει πια τόσο dejavu ώστε μας φέρνει μόνο δυσφορία και ανία, εκτός αν το απαιτεί η χοροδραματική πλοκή. Παρεμπιπτόντως, ακόμη και στο πολύ όμορφο πρόγραμμα του δίπτυχου «Πήρα το τρένο…» και «Handle with care» που ήταν η καινούργια πρόταση της συνεργασίας του ΚΘΒΕ με την «Οκτάνα» του K. Ρήγου και την ομάδα «Λάθος Κίνηση» του K. Μίχου ακόμη και εδώ όλοι οι συντελεστές της παράστασης, όχι μόνον οι χορευτές, φωτογραφήθηκαν τσίτσιδοι μεταξύ πολλών στελεχών του οργανισμού που είναι όλοι ντυμένοι κανονικά. E, και; «Αυτό που έχω καταλάβει και έχω εκτιμήσει είναι ότι η κλασική παιδεία, γενικά, ορίζει μια πειθαρχία που είναι πολύ σημαντική για ένα χορευτή…». Τάδε έφη Αντώνης Φονιαδάκης και ν’ αγιάσει το στόμα του. Οπότε μια άδεια σκηνή περιστοιχισμένη από γυάλινα ποτήρια (υπερθετική, όπως πάντα η δουλειά του K. ΜακΛέλαν αλλά και οι φωτιστικοί σχεδιασμοί της Σβάντε Γκρόγκαρν) είναι ο χώρος στον οποίο αναπτύσσει ο Αντώνης την «Μετά προσοχής» έξοχη κινησιολογικά άποψή του. Ημίγυμνες χορεύτριες(!) ταλανίζονται και μας εισάγουν στο θέαμα. Μια έχει πολλά ποτήρια στερεωμένα σε διάφορα σημεία του κορμού και των άκρων της (σαν παλαιικές βεντούζες). Τα ποτήρια είναι κολωνάτα. Ηχοι μποτιλιαρίσματος αυτοκινήτων φιλτράρονται στην αίθουσα. Δυο ποτήρια σπάζουν και η κυρίως χοροδράση αρχίζει. Θα κρίναμε την πανέμορφη κινησιολογία που προτείνει ο Φονιαδάκης -με χωνεμένα τα διδάγματα των μεγάλων νεοκλασικών που έχει χορέψει στο εξωτερικό, και όχι μόνο- ως «μετα-Φορσάιθ» ή «μετα-νεο-κλασική». Οι χορευτές μας ανταποκρίθηκαν και πάλεψαν επάξια να την ενσωματώσουν, καθώς αποτελούσε κάτι έξω από τη συνήθη χορο-αγωγή τους, έξω από το σώμα τους. Μπράβο τους. O τίτλος που αναφέρεται τόσο στο εύθραυστο των ανθρωπίνων σχέσεων όσο και των χορευτικών κορμιών αναπτυσσόταν βίαια, υπερδονητικά όσο και παγερά κάτω από έναν άλλο τόσο ψυχρό ηλεκτρονικό ταιριαστό περίγυρο του Μάικλ Φλόιντ. «N’y touchej pas ils sont brises»; – για να παραφράσουμε τον Σουλί Πριντόμ. Σόλι και ντούο, τρίο και σύνολα εναλλάσσονταν στην κόψη του εύθραυστου της χορευτικής ισορροπίας, καθώς ταμπλό δημιουργούνταν και διαλύονταν «μετά προσοχής». Φόρμες στην αντίστιξη και στη φούγκα, είσπραξη άγριας ενέργειας, χορευτές που «πηγαινόφερναν» τα ποτήρια υπενθυμίζοντας το «handle with cate», κάποια στιγμή ένα έσπαζε: αυλαία. Εξαιρετικό!
Υ.Γ. Για τη χορογραφία του K. Μίχου «Πήρα το τρένο…» θα γράψουμε όταν παρουσιαστεί στην Αθήνα.
