Τον τελευταίο καιρό κάθε ταξίδι στη Θεσσαλονίκη είναι μια πραγματική εικαστική εμπειρία. Δεν είναι μόνον οι καλλιτέχνες ή τα εκθέματα που παρουσιάζονται κατά καιρούς εκεί, εντυπωσιακοί είναι πια και οι χώροι που δημιουργούνται συνεχώς. Το λιμάνι της Θεσσαλονίκης έχει γίνει ένας καθαρά πολιτιστικός χώρος, όπου σε απόσταση αναπνοής υπάρχει το Μουσείο Φωτογραφίας, το Μουσείο Κινηματογράφου και τώρα προστέθηκε μία ακόμη αίθουσα που θα ανήκει μόνιμα στο Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης. Εκεί φιλοξενείται αυτές τις ημέρες η πολύ ενδιαφέρουσα έκθεση «O Τάτλιν και ο κύκλος του». H σχετικά απομακρυσμένη στη Σταυρούπολη Μονή Λαζαριστών, όπου στεγάζεται η Συλλογή Κωστάκη, απόκτησε το παρακλάδι της στο κέντρο της πόλης. Μια κίνηση που έως ένα βαθμό αποδεικνύει την αδυναμία προσέγγισης του μεγάλου κοινού στη Μονή. Διάσπαρτα κτίρια υπάρχουν, άλλα λειτουργούν κι άλλα όχι, σε ολόκληρη την πόλη.
Τελικά, παρατηρεί κανείς ότι οι χώροι στη Θεσσαλονίκη λειτουργούν πληθωριστικά, όχι μόνο εξαιτίας της προηγούμενης θητείας της πόλης ως Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης, αλλά και επειδή προστίθενται συνεχώς νέοι χώροι, πολλοί από τους οποίους παραμένουν άδειοι. Μπαίνει το ερώτημα κατά πόσον αυτές οι αίθουσες μπορούν να φιλοξενούν συνεχώς εκδηλώσεις και αν αυτές είναι τόσο ενδιαφέρουσες ώστε να προκαλούν και να προσκαλούν το κοινό της Θεσσαλονίκης. Μήπως θα ήταν πια σωστό, αντί του πληθωρισμού να στραφεί το υπουργείο Πολιτισμού, από το οποίο εξαρτώνται οι περισσότεροι χώροι, σ’ ένα σωστό managment, ώστε να γίνουν περισσότερο λειτουργικοί και επισκέψιμοι; Μήπως θα έπρεπε να σχεδιαστεί μια πιο σύγχρονη επικοινωνιακή πολιτική για τη Συλλογή Κωστάκη, για την οποία φοβάμαι ότι δεν φτάνουν μόνο οι διαλέξεις και τα σεμινάρια για να γίνει γνωστή και αγαπητή στο κοινό, του οποίου αποτελεί, τελικά, περιουσία, αφού έχει αγοραστεί επίσημα από το ελληνικό κράτος;
Κι αν αυτές οι σκέψεις σε κατακλύζουν, ένα πέρασμα από το Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης στο χώρο της Διεθνούς Εκθεσης, συμβάλλει στην ψυχική σου ανάταση. H έκθεση Περδικίδη που φιλοξενείται εκεί, αποτελεί ευχάριστο ξάφνιασμα. Δεν είναι μόνο τα εξαιρετικής ποιότητας έργα της περιόδου της Ισπανίας που παρουσιάζονται, άγνωστα τα περισσότερα, αυτά που τον κατατάσσουν στην Ισπανική πρωτοπορία και του εξασφάλισαν στη δεκαετία του ’70 τη συμμετοχή του σε μεγάλες διεθνείς διοργανώσεις. Είναι και η συγκίνηση που προκαλεί η έντονη πολιτικοποίησή του, η μαχόμενη τέχνη που επιχείρησε να κάνει για να μιλήσει για εντελώς ελληνικά πράγματα, να εκφραστεί για την ήττα που σημάδεψε τη γενιά του. Είναι μια έκθεση που πρέπει να έρθει στην Αθήνα (οργάνωση Μαρία Κοτζαμάνη), γιατί τέτοιας ποιότητας εκθέσεις σπάνια βλέπουμε.
