Πότε ένας πόλεμος γίνεται «αέναος» (forever war); Τα κριτήρια δεν είναι σαφή, αλλά σίγουρα ο πρόεδρος Τραμπ έχει μπλέξει στον Περσικό Κόλπο πολύ περισσότερο από ό,τι είχε υπολογίσει, με αρνητικές συνέπειες για τη δημοτικότητά του, τις προοπτικές των Ρεπουμπλικανών στις ενδιάμεσες εκλογές, τη γεωπολιτική σταθερότητα και την παγκόσμια οικονομία. Αυτό ίσως εξηγεί τη χλιαρή υποδοχή που επιφύλαξε αυτήν την εβδομάδα στον Μπέντζαμιν Νετανιάχου, ενώ παράλληλα, την ίδια ημέρα, εμφανίστηκε πιο θερμός προς τον μέχρι πρότινος μισητό Ζελένσκι.
Σε κάθε περίπτωση, με τη φρενήρη επικοινωνιακή διαχείριση να αδυνατεί πλέον να καλύψει το στρατηγικό κενό στην καρδιά της εξωτερικής πολιτικής του Τραμπ, οι ΗΠΑ βλέπουν την ισχύ τους να εξανεμίζεται σε πραγματικό χρόνο. Οι σύμμαχοι επιχειρούν να μειώσουν την εξάρτησή τους και οι αντίπαλοι έχουν μάθει πώς να απαντούν στις απόπειρες ωμού εξαναγκασμού του Τραμπ, ένα εργαλείο το οποίο λατρεύει να επιστρατεύει, αλλά ελάχιστα κατανοεί τη χρήση του.
→ Ως συνήθως, με βρίσκετε στο [email protected] και στο Bluesky (@yanpal.bsky.social).
ΟΛΟΕΝΑ ΚΑΙ ΒΑΘΥΤΕΡΑ ΣΤΗΝ ΚΙΝΟΥΜΕΝΗ ΑΜΜΟ. Στο Ιράν, ο άσκοπος πόλεμος συνεχίζεται, με αυξομειούμενη ένταση αλλά επικίνδυνες τάσεις διεύρυνσης. Σήμερα το πρωί οι ΗΠΑ εξαπέλυσαν ξανά μεγάλο κύμα επιθέσεων κατά ιρανικών στόχων. Χθες, οι ΗΠΑ και η Σαουδική Αραβία έπληξαν από κοινού ένοπλες ομάδες υποστηριζόμενες από το Ιράν στο έδαφος του Ιράκ, αφού η CENTCOM ισχυρίστηκε ότι οι Ιρανοί επιχείρησαν αιφνιδιαστική επίθεση κατά των αμερικανικών δυνάμεων. (Το Πεντάγωνο, εν τω μεταξύ, την Κυριακή αφαίρεσε τους τέσσερις νεκρούς Αμερικανούς από τη λίστα των απωλειών του πολέμου, τοποθετώντας τους σε άλλη, λιγότερο ορατή κατηγορία). Το Σάββατο, η Ουκρανία ανακοίνωσε ότι έπληξε γραμμές στρατιωτικού εφοδιασμού του Ιράν προς τη Ρωσία στην Κασπία, με την Τεχεράνη να απειλεί με αντίποινα. Και η Wall Street Journal μετέδωσε ότι το Μπαχρέιν και το Κουβέιτ νωρίτερα αυτόν το μήνα έπληξαν για πρώτη φορά απευθείας το Ιράν με τα μαχητικά τους αεροσκάφη.
Την Τρίτη, εν τω μεταξύ, οι Χούθι δήλωσαν ότι εκτόξευσαν πυραύλους κατά σαουδαραβικού δεξαμενόπλοιου. Ηταν τουλάχιστον η τέταρτη τέτοια επίθεση μετά την ανακοίνωση των Χούθι στις 20 Ιουλίου ότι θα επιβάλουν αποκλεισμό σε πλοία σαουδαραβικών συμφερόντων που επιχειρούν να περάσουν την Ερυθρά Θάλασσα, καθώς το Ριάντ αναζητά εναλλακτικές οδούς για την εξαγωγή του πετρελαίου του. Υπενθυμίζεται ότι οι Φρουροί της Ισλαμικής Επανάστασης έπληξαν στις 19 του μηνός ανοιχτά του Ομάν δεξαμενόπλοιο ελληνικών συμφερόντων –το νεότευκτο «Kavomaleas» της Dynacom– και φαίνεται να το έχουν ρυμουλκήσει σε ιρανικά χωρικά ύδατα.
Παρά τις διαρροές για επέκταση των αμερικανικών πληγμάτων στα τέλη της περασμένης εβδομάδας, ο Τραμπ είχε δώσει την Παρασκευή διαταγή για προσωρινή αναστολή, επιμένοντας ότι οι Ιρανοί περίπου ικέτεψαν γι’ αυτό και εκτιμώντας πως μπορεί να βρισκόμαστε κοντά σε μία νέα συμφωνία. Το Ιράν διέψευσε ότι διεξάγονται καν συνομιλίες. Η απόφαση του Τραμπ να μην κλιμακώσει τις επιχειρήσεις φαίνεται ότι συνδέεται με τις προειδοποιήσεις –ειδικά από τον αρχηγό ΓΕΕΘΑ Νταν Κέιν– για τον ραγδαίο ρυθμό με τον οποίο εξαντλούνται κρίσιμα συστήματα του αμερικανικού οπλοστασίου. Κι όμως, λίγες ημέρες αργότερα, το Ιράν παρέσυρε τους Αμερικανούς σε νέα αναζωπύρωση.
POWER MOURNING. Την Τρίτη, ο Τραμπ δέχθηκε στον Λευκό Οίκο τους ηγέτες των δύο πιο σημαντικών εμπόλεμων συμμάχων των ΗΠΑ, τον πρωθυπουργό του Ισραήλ και τον πρόεδρο της Ουκρανίας. O Μπέντζαμιν Νετανιάχου και ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι βρέθηκαν στην Ουάσιγκτον για την κηδεία του Λίντσεϊ Γκράχαμ –ένθερμου υποστηρικτή και των δύο– και άδραξαν την ευκαιρία να θέσουν εκ νέου τα αιτήματά τους στον κυκλοθυμικό τους πάτρωνα.
Ο Νετανιάχου, που φαίνεται ότι εξασφάλισε την πολυπόθητη συνάντηση με τον Τραμπ λίγες μέρες πριν, έφτασε στην αμερικανική πρωτεύουσα «με σημαντικά λιγότερη επιρροή από ό,τι είχε σε προηγούμενες επισκέψεις», σύμφωνα με αξιωματούχους που μίλησαν στη Wall Street Journal. Πρόσφατα, ο Τζ. Ντ. Βανς, μιλώντας στο podcast του Τζο Ρόγκαν, κατηγόρησε μέλη της ισραηλινής κυβέρνησης ότι έχουν ενορχηστρώσει εκστρατεία πίεσης στις ΗΠΑ για τη διαιώνιση του πολέμου.
Αντιμετωπίζοντας τους Ισραηλινούς ψηφοφόρους στα τέλη Οκτωβρίου, και βλέποντας τη στάση της κοινής γνώμης, και ειδικά του Δημοκρατικού Κόμματος, στις ΗΠΑ να στρέφεται με έντονο τρόπο κατά του ιδίου και της χώρας του, ο Ισραηλινός πρωθυπουργός χρειάζεται απεγνωσμένα τη στήριξη του Τραμπ. Παράλληλα, ωστόσο, επιχειρεί να εξευμενίσει τη δεξιά πτέρυγα του κυβερνητικού του συνασπισμού που νιώθει προδομένη από τις αλλοπρόσαλλες κινήσεις του Τραμπ και την απροθυμία του να «τελειώσει τη δουλειά» στο Ιράν.
Μετά τη συνάντησή τους, που κράτησε περίπου μία ώρα, ο Νετανιάχου είπε ότι ήταν «μία από τις καλύτερες συζητήσεις» που είχε ποτέ με τον Αμερικανό πρόεδρο. Δεν προέκυψε, πάντως, κάτι χειροπιαστό σχετικά με τις προθέσεις του Τραμπ στο Ιράν ή τον ρόλο του Ισραήλ στην επόμενη φάση της εκστρατείας.
Αν η σχέση αυτή έχει πάρει την κατηφόρα, μάλλον το αντίθετο ισχύει για αυτή μεταξύ του Τραμπ και του Ζελένσκι, που έφτασε στο ναδίρ της σε τηλεοπτική μετάδοση εκείνη τη φρικτή μέρα στα τέλη Φεβρουαρίου του 2025. «Η αλήθεια είναι ότι έχουμε αναπτύξει μια καλή σχέση. Είναι δύσκολο να το πιστέψεις, σωστά;», σχολίασε ο Αμερικανός πρόεδρος κατά τη συνάντησή του με τον Ουκρανό ομόλογό του στην πρόσφατη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ στην Αγκυρα.
Μιλώντας στον Μπαράκ Ραβίντ του Axios, ο Ζελένσκι είπε ότι ζήτησε από τον Τραμπ ένα πακέτο εκτάκτου ανάγκης για τον χειμώνα, με 300 συστήματα Patriot για την άμυνα των ουκρανικών πόλεων από τους ρωσικούς πυραύλους. Ο Τραμπ, σύμφωνα με τον Ουκρανό πρόεδρο, απάντησε ότι θα προσπαθήσει να βοηθήσει, αλλά ανέφερε την ανάγκη που υπάρχει για τα συγκεκριμένα συστήματα στον πόλεμο κατά του Ιράν.
Σε μια πιο θετική εξέλιξη για την Ουκρανία, υπό το βλέμμα του ίδιου του Ζελένσκι, η Γερουσία ψήφισε 86-12 να προωθήσει προς τελική έγκριση το νέο πακέτο κυρώσεων κατά της Ρωσίας, το οποίο ήταν υπό επεξεργασία εδώ και περίπου δύο χρόνια. Παίρνοντας το όνομά του από τον Γκράχαμ, που ήταν ο βασικός του σπόνσορας, το νομοσχέδιο, μεταξύ άλλων, επιβάλλει δασμούς σε χώρες που αγοράζουν πετρέλαιο και αέριο από τη Ρωσία. Αν το υιοθετήσει η Γερουσία, πρέπει στη συνέχεια να κάνουν το ίδιο η Βουλή των Αντιπροσώπων και ο Τραμπ. Τόσο ο πρόεδρος της Βουλής, Μάικ Τζόνσον, όσο και ο πρόεδρος των ΗΠΑ, μετά από έναν χρόνο και πλέον διαβουλεύσεων στις οποίες ο Γκράχαμ είχε παίξει κεντρικό ρόλο, έχουν σηματοδοτήσει ότι θα το εγκρίνουν.
Ο ΠΑΡΑΓΟΝΤΑΣ ΛΟΥΜΕΡ. Σύμφωνα με το περιβάλλον του Τραμπ, η στροφή του βασίζεται στο ότι η Ουκρανία έχει αυξανόμενα την αύρα του νικητή χάρη στα κατορθώματα των τελευταίων μηνών, ειδικά στα πλήγματα με drones βαθιά μέσα στα εδάφη της Ρωσίας.
Μία άλλη ενδιαφέρουσα πτυχή της μεταστροφής του Τραμπ συνδέεται με την αλλαγή στάσης φωνών του MAGA με μεγάλη επιρροή, με σημαντικότερη ίσως αυτή της Λώρα Λούμερ. Η φανατικά ισλαμοφοβική Λούμερ, που έχει εξαιρετικά στενή σχέση με τον Τραμπ και έχει επιβάλει την καρατόμηση αξιωματούχων σε νευραλγικές θέσεις εθνικής ασφαλείας, ήταν μέχρι πρότινος σφοδρή επικριτής του Ζελένσκι και της χώρας του, την οποία σπίλωνε ως «γεμάτη απολογητές των ναζί».
Πρόσφατα, ωστόσο, προέβη σε μία εντυπωσιακή κωλοτούμπα. Ισχυρίστηκε ότι είχε πέσει θύμα ρωσικής προπαγάνδας και άρχισε να επαινεί την αντίσταση των Ουκρανών και τις αρετές του προέδρου της. Η δαμασκηνή της επιφοίτηση κορυφώθηκε με την επίσκεψή την προηγούμενη εβδομάδα στο Κίεβο και τη συνάντηση και τη συνέντευξή της με τον Ζελένσκι.
Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού και μετά την επιστροφή της, η Λούμερ έχει μιλήσει επανειλημμένως στον Τραμπ για την Ουκρανία. Εχει επίσης μιλήσει σε άλλους, όπως στο Playbook του Politico, στο οποίο δήλωσε ότι «ίσως» είναι το άτομο που θα πάρει τη σκυτάλη από τον Γκράχαμ ως γεράκι εξωτερικής πολιτικής με προνομιακή πρόσβαση στο Οβάλ Γραφείο. Ο Τραμπ σχολίασε ένα απόσπασμα της συνέντευξης της αγαπημένης του influencer με τον Ζελένσκι με τη φράση: «Πολύ καλό!».
Ισως να μη μάθουμε ποτέ το παρασκήνιο της μεταστροφής της Λούμερ – και αναμφίβολα παραμένει ένα άτομο με έντονες αυταρχικές και ρατσιστικές τάσεις. Για την Ουκρανία, πάντως, που εξακολουθεί να χρειάζεται τη στήριξη των ΗΠΑ, καθώς ο Πούτιν συνεχίζει να βομβαρδίζει ανηλεώς τις πόλεις της, ισχύει η φράση του Τσώρτσιλ για την επιλογή του να συμμαχήσει με τον Στάλιν στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο: «Αν ο Χίτλερ εισέβαλλε στην κόλαση, θα έκανα τουλάχιστον μία ευνοϊκή αναφορά στον Διάβολο στη Βουλή των Κοινοτήτων».
ΠΡΟΑΓΓΕΛΟΣ ΔΙΑΣΠΟΡΑΣ. Μία από τις σημαντικότερες εξελίξεις των τελευταίων ημερών, ενδεχομένως για το μέλλον του ίδιου του πλανήτη, ήταν η συμφωνία που ανακοινώθηκε στα μέσα της προηγούμενης εβδομάδας μεταξύ της κυβέρνησης Τραμπ και της Σαουδικής Αραβίας για την ανάπτυξη της πυρηνικής ενέργειας στο Βασίλειο. Η συμφωνία, διάρκειας 30 ετών, προβλέπει τη δυνατότητα εμπλουτισμού ουρανίου από τους Σαουδάραβες και τους επιτρέπει μελλοντικά να απαγορεύσουν την πρόσβαση σε συγκεκριμένες τοποθεσίες στους επιθεωρητές της Διεθνούς Υπηρεσίας Ατομικής Ενέργειας (IAEA). Πρόκειται για παραχωρήσεις άνευ προηγουμένου, τόσο από τις ΗΠΑ όσο και από τις άλλες πυρηνικές δυνάμεις, που θα μπορούν κάλλιστα να πυροδοτήσουν μια κούρσα πυρηνικών εξοπλισμών (εδώ μπορείτε να βρείτε μία διαφωτιστική σχετική ανάλυση).
Την περασμένη Πέμπτη, την επομένη της ανακοίνωσης της συμφωνίας, ο Τραμπ, με τον προσφιλή του τρόπο (μέσω Truth Social), πρόσθεσε αναδρομικά έναν αμφιλεγόμενο επιπλέον όρο: το deal θα εφαρμοστεί, έγραψε, μόνο αν η Σαουδική Αραβία προσχωρήσει στις Συμφωνίες του Αβραάμ και αναγνωρίσει το Ισραήλ.
Το Ριάντ δεν το πήρε καλά. Αξιωματούχος του Βασιλείου σχολίασε ανωνύμως ότι τα tweets δεν μπορούν να τροποποιήσουν συμφωνίες που έχουν ήδη υπογραφεί. Οι Σαουδάραβες έχουν επαναλάβει πολλές φορές ότι δεν νοείται αναγνώριση του Ισραήλ χωρίς ουσιώδη πρόοδο στην κατεύθυνση της δημιουργίας παλαιστινιακού κράτους.
Μία εβδομάδα αργότερα, κανείς δεν έχει καταλάβει αν ο Τραμπ θα επιμείνει σε αυτήν τη νέα απαίτηση ή αν θα αποδειχθεί ένα ακόμα πυροτέχνημα άνευ νοήματος, επιτρέποντας στη συμφωνία να υλοποιηθεί. (Τον Ιούνιο, θυμίζουμε, όταν είχαν φουσκώσει οι αντιδράσεις για την κατάπαυση του πυρός με το Ιράν, είχε ξαφνικά θέσει θέμα προσχώρησης διαφόρων χωρών στις Συμφωνίες του Αβραάμ, για να το ξεχάσει εξίσου γρήγορα.).
Ανεξαρτήτως της έκβασης, ας πάρουμε μια ανάσα για να κατανοήσουμε περί τίνος ομιλούμε. Από τη μία, έχουμε την ανατριχιαστική ευκολία με την οποία ο Τραμπ μοιάζει να πέταξε στα σκουπίδια μια πολιτική που χρονολογείται από την εποχή του Αϊζενχάουερ για τον έλεγχο της διασποράς των πυρηνικών, υπέρ μίας χώρας με πολλαπλούς επιχειρηματικούς δεσμούς με την οικογένειά του και τον κύκλο του. Από την άλλη, δημόσιες δηλώσεις του προέδρου που (δείχνουν να) ανατρέπουν τη συμφωνία, μία ημέρα αφού ανακοινώθηκε.
What a way to run a superpower.
Αν ο Τραμπ κάνει ό,τι περνάει από το χέρι του για να υπονομεύσει τις εκλογικές προοπτικές των Ρεπουμπλικανών, οι Δημοκρατικοί μοιάζουν κι αυτοί αποφασισμένοι να σαμποτάρουν τον εαυτό τους στον μέγιστο δυνατό βαθμό. Την Κυριακή οι New York Times αποκάλυψαν ότι η Εθνική Επιτροπή του κόμματος (DNC) αντιμετωπίζει πρόβλημα ρευστότητας σε βαθμό που ζήτησε από προμηθευτές να μη στέλνουν τιμολόγια έως το πέρας των εκλογών του Νοεμβρίου. Η καθαρή θέση της DNC, μάλιστα, είναι αρνητική, καθώς έχει 16 εκατ. δολάρια σε καταθέσεις, αλλά χρέη 18 εκατομμύρια.
Η αντίστοιχη Εθνική Επιτροπή των Ρεπουμπλικανών στα τέλη Ιουνίου είχε στη διάθεσή της 128 εκατ. δολάρια. Συνολικά, τα ταμειακά διαθέσιμα των Ρεπουμπλικανών εν όψει των εκλογών φτάνουν τα 657 εκατ. δολάρια, έναντι 334 εκατ. των Δημοκρατικών – και αυτό χωρίς να συνυπολογιστεί ο «ογκόλιθος» του MAGA Inc., του Super-PAC που συνδέεται με τον Τραμπ, με δύναμη πυρός άνω των 400 εκατομμυρίων.
Πέραν της οικονομικής δυσχέρειας, οι Δημοκρατικοί καλούνται να διαχειριστούν την άνοδο του DSA (Democratic Socialists of America), της αυξανόμενα επιδραστικής σοσιαλιστικής πτέρυγας του κόμματος, στην οποία ανήκει και ο Ζόραν Μαμντάνι. Εστιάζοντας στο ζήτημα της στάσης απέναντι στο Ισραήλ και της πολιτικής επιρροής του μεγάλου κεφαλαίου, υποψήφιοι του DSA έχουν επικρατήσει σε σειρά προκριματικών (αναμένεται με μεγάλο ενδιαφέρον την επόμενη Τρίτη η έκβαση της μάχης για το χρίσμα του κόμματος για τη Γερουσία στο Μίσιγκαν). Το κατεστημένο των Δημοκρατικών παρακολουθεί με έντονη αμηχανία την άνοδο του DSA, ανησυχώντας ιδιαίτερα ότι οι υποψήφιοί του θα είναι πιο ευάλωτοι έναντι των Ρεπουμπλικανών, αλλά τρέμοντας να συγκρουστεί ευθέως μαζί τους, για να μην αποξενώσει την προοδευτική βάση του κόμματος.
34%. Αυτό είναι το ποσοστό επιδοκιμασίας του προέδρου Τραμπ στην πιο πρόσφατη δημοσκόπηση του SRSS για το CNN – ισοφαρίζοντας το πιο χαμηλό επίπεδο στην πολιτική του σταδιοδρομία. Στο ερώτημα αν έχει τις σωστές προτεραιότητες στην πολιτική που εφαρμόζει, μόλις 27% απάντησε θετικά. Σε ιστορικά χαμηλό επίπεδο (στο -25) βρίσκεται η καθαρή του δημοτικότητα και στο tracker του Economist, που παρακολουθεί τα ευρήματα της YouGov, με μόλις 35% να βλέπουν θετικά τις επιδόσεις του. Ο πόλεμος στο Ιράν έχει συμβάλει καταλυτικά στην περαιτέρω πτώση της δημοτικότητάς του: το ποσοστό όσων είναι κατά του πολέμου, σύμφωνα με την YouGov, είναι μεγαλύτερο κατά 30 μονάδες από το ποσοστό των υποστηρικτών (αριθμοί που αυξάνονται στις 52 μονάδες μεταξύ Ανεξάρτητων ψηφοφόρων και σε 84 μεταξύ των Δημοκρατικών).
ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ
ΣΤΟ PAX TRUMPIANA
«Κατά τη διάρκεια της πρώτης θητείας του Τραμπ, αναφερόταν συχνά ότι οι Δημοκρατικοί έπαιρναν τον Τραμπ κυριολεκτικά, αλλά όχι στα σοβαρά, ενώ οι Ρεπουμπλικανοί τον έπαιρναν στα σοβαρά, αλλά όχι κυριολεκτικά. Υπήρχε κάποια αλήθεια σε αυτό. Στις αρχές της δεύτερης θητείας, ειδικά ενόψει της “Ημέρας της Απελευθέρωσης”, οι άνθρωποι άρχισαν να αναρωτιούνται αν στην πραγματικότητα ο Τραμπ πρέπει να ληφθεί κυριολεκτικά και σοβαρά. Σήμερα νομίζω ότι η κατάσταση έχει αλλάξει ριζικά. Προφανώς, ο Τραμπ είναι πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, επομένως οι παγκόσμιοι ηγέτες πρέπει να αναλύουν προσεκτικά αυτά που λέει. Αλλά οι συχνές ανατροπές πολιτικής –σχετικά με τους δασμούς, την Ουκρανία, το Ιράν και πιο πρόσφατα τους όρους μιας πυρηνικής συμφωνίας με τη Σαουδική Αραβία– έχουν υπονομεύσει σοβαρά την αξιοπιστία των δημόσιων δηλώσεών του. Οι παγκόσμιοι ηγέτες και διπλωμάτες λειτουργούν πλέον με συντελεστή έκπτωσης.
Δεν πρέπει να μας εκπλήσσει τόσο. Στο “Art of the Deal”, ο Τραμπ ήταν αρκετά σαφής σχετικά με τον τρόπο με τον οποίο χρησιμοποιεί το νταηλίκι και την υπερβολή για να παίξει με τις φαντασιώσεις των ανθρώπων και να κερδίσει ένα πλεονέκτημα στις διαπραγματεύσεις. Αλλά η παγκόσμια πολιτική δεν είναι σαν τα ακίνητα, όπου μπορείς απλά να αποχωρήσεις και να αναζητήσεις μια νέα προοπτική. Η εμπιστοσύνη στις ΗΠΑ μεταξύ των συμμάχων μας βρίσκεται σε ιστορικό χαμηλό, επιταχύνοντας τη συμπεριφορά αντιστάθμισης κινδύνου που θα αποδυναμώσει τη συλλογική μας ασφάλεια. Και οι αντίπαλοι ανακάλυψαν γρήγορα ότι αν αντισταθούν, ο Τραμπ θα υποχωρήσει. Η Κίνα το έκανε αυτό με τις σπάνιες γαίες. Το Ιράν το κάνει τώρα στα Στενά. Η κυβέρνηση Τραμπ φαίνεται να μην είχε κανένα σχέδιο για καμία από τις δύο περιπτώσεις. Αυτό έχει δημιουργήσει μια κατάσταση όπου αποφασισμένοι αντίπαλοι μπορούν να διαβρώσουν σταθερά την επιρροή των ΗΠΑ. Αυξάνει επίσης τον κίνδυνο να υπολογίσουν λάθος και να πυροδοτήσουν μια μεγαλύτερη σύγκρουση. Τίποτα από τα δύο δεν είναι προς το εθνικό συμφέρον των ΗΠΑ».
– ΑΛΕΞΑΝΤΕΡ ΜΠΙΚ, πρώην επικεφαλής στρατηγικού σχεδιασμού στο Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας του Λευκού Οίκου επί Τζο Μπάιντεν
❗Η Wall Street Journal είδε πλάνα από το ντοκιμαντέρ για τον Λίντσεϊ Γκράχαμ, που εκφράζει τον ενθουσιασμό του για την επίθεση στο Ιράν και παρομοιάζει τον Τραμπ και τον Νετανιάχου με τον Ρούζβελτ και τον Τσώρτσιλ
❗ Ο Τόμας Φρίντμαν γράφει για τρεις ηγέτες –Τραμπ, Νετανιάχου, Πούτιν– και τρεις «απίστευτα κακές αποφάσεις» για πόλεμο
❗ Η άνοδος ενός ναυάρχου και η πολιτικοποίηση των ενόπλων δυνάμεων – ένα αποκαλυπτικό ρεπορτάζ για το παρασκήνιο των κρίσεων στο Πεντάγωνο του Πιτ Χέγκσεθ
❗Ενα πολύ ενδιαφέρον δοκίμιο στο Foreign Affairs για τον Τραμπ και τη χαμένη τέχνη του εξαναγκασμού
❗Ο Ερικ Εντελμαν και ο Ελιο Κόεν αναλύουν (μεταξύ άλλων) το παρασκήνιο του πολύκροτου ανασχηματισμού της αμυντικής ηγεσίας της Ουκρανίας και τι σημαίνει για το μέλλον του πολέμου στο νεότερο «Shield of the Republic»
