Εχω μεγάλη λόξα με τις ντομάτες. Μπορεί να κοκαλώσω το αμάξι στην άκρη του δρόμου, αν πάρει το μάτι μου ένα τελάρο στον μανάβη που θα μου κινήσει το ενδιαφέρον. Σνομπάρω επιδεικτικά τις ομοιόμορφες χλωμές, ολοστρόγγυλες –συνήθως εισαγωγής–, ενώ ξετρελαίνομαι όταν πετύχω ατσούμπαλες, ριγωτές, βαθυκόκκινες, ανομοιόμορφες και κυρίως καλογινωμένες και μυρωδάτες. Προτιμώ να αγοράσω μια χτυπημένη ή σημαδεμένη ντομάτα που μου έχει γυαλίσει, παρά μια ντούρα, αλλά παντελώς αδιάφορη κι αγίνωτη, κι ας είναι κοτσονάτη και σαν περασμένη με λούστρο. Συνήθως είμαι αυτή που ψάχνει στο πίσω μέρος του μανάβικου, κοντά στην αποθήκη, να βρει την ταμπελίτσα που γράφει «ντομάτες για σάλτσα». Αυτές είναι οι ντομάτες που θα βάλω όχι μόνο στη σάλτσα, αλλά και στην ντοματοσαλάτα μου. Αφού τις πάρω στο σπίτι, θα τις βάλω στη φρουτιέρα και θα τις αφήσω επάνω στο τραπέζι της κουζίνας. Δεν συζητώ καν για ψυγείο. Η ντομάτα δεν μπαίνει ποτέ στο ψυγείο, εκτός αν έχετε σκοπό να τις κρατήσετε για πάνω από εβδομάδα. Και βέβαια δεν τρώγεται παγωμένη. Θέλει να είναι σε θερμοκρασία περιβάλλοντος, να αναδύονται τα φίνα αρώματά της και να εντείνεται η γλυκόξινη γεύση της.
Κι όμως, οι παραξενιές μου δεν σταματούν εδώ. Εχω κι άλλα χούγια όσον αφορά την ντομάτα. Οταν θα φτιάξω ντοματοσαλάτα, θα κόψω με ένα πριονωτό μαχαιράκι τις ντομάτες σε ωραίες φέτες ή κομμάτια, και θα κρατήσω μία από όλες να τη βάλω είτε ζουληγμένη επάνω από τις υπόλοιπες είτε τριμμένη στο ρεντέ είτε απλώς πατικωμένη με το πιρούνι να βγάλει τα ζουμιά της. Αυτοί οι θεϊκοί χυμοί που θα ενωθούν με το ελαιόλαδο και τα συμπαρομαρτούντα της σαλάτας είναι ο τελικός προορισμός για τα λαδομπούκια μου. Αν βγάζω τη φλούδα; Σπανίως. Αφενός γιατί, το παραδέχομαι, βαριέμαι λιγάκι, κι αφετέρου γιατί μου αρέσει η φλούδα. Μου αρέσει όμως πολύ, πάρα πολύ, να κόβω την ντομάτα τριαντάφυλλο. Να την πασπαλίζω με χονδρό αλάτι. Να τη λούζω σπάταλα με το καλύτερο ελαιόλαδο που θα μπορέσω να προμηθευτώ.
Το σίγουρο είναι ότι οι καλοκαιρινές σαλάτες μου έχουν πάντα ντομάτα, της οποίας τα πολλά πρόσωπα δεν παύουν να με εντυπωσιάζουν. Εκτός από την κλασική χωριάτικη, που κι αυτή σηκώνει δεκάδες παραλλαγές, μου αρέσουν κι οι συνδυασμοί ντομάτας με φρούτα όπως καρπούζι, κεράσια και ροδάκινα, αλλά και η σπιρτάδα από το ξύσμα του λεμονιού. Τείνω κάπως στους less is more συνδυασμούς, όπως για παράδειγμα στις ντομάτες με τους χυμούς τους, με γλιστρίδα και ελιές τσακιστές που θα δείτε παρακάτω, αλλά θα τις μπερδέψω και με πολλά άλλα υλικά όπως στην ντοματοσαλάτα με τόνο και βραστό αυγό από την Τυνησία που μεταμορφώνει τη σαλάτα σε κανονικό κύριο γεύμα.
Οι αγαπημένες μου ντοματοσαλάτες
https://www.gastronomos.gr/syntagh/salata-me-tono-ntomata-kai-vrasto-aygo-apo-tin-tynisia/369775/
https://www.gastronomos.gr/syntagh/salata-me-xylaggoyro-ntomata-glistrida-kai-selliano-tyri/323649/
https://www.gastronomos.gr/syntagh/panzanella-i-italiki-ntomatosalata-me-psomi/316824/
https://www.gastronomos.gr/syntagh/ntomatosalata-toyrloy-me-vinegkret-antzoygias/313275/
https://www.gastronomos.gr/syntagh/choriatiki-scharas-me-piperies-toyrsi-kai-myrodika/204867/
https://www.gastronomos.gr/syntagh/i-choriatiki-salata-kai-ta-mystika-tis/80675/
