Οι ποδοσφαιριστές που κατακτούν το Παγκόσμιο Κύπελλο αποκτούν διαστάσεις εθνικού ήρωα στη χώρα τους, όπως συνέβη στο παρελθόν με τους πάνω από 400 που σήκωσαν το «ιερό δισκοπότηρο» σε εθνικό επίπεδο.
Η Ισπανία δεν αποτελεί εξαίρεση, αφού ο Ικερ Κασίγιας με τη (πρώην πια σύζυγό του) Σάρα Καρμπονέρο έγιναν το εθνικό ζευγάρι μετά το τρυφερό φιλί τους σε ζωντανή μετάδοση μετά την κατάκτηση της κούπας, ενώ ο Αντρές Ινιέστα, ο παίκτης που σημείωσε το «χρυσό» γκολ του τελικού με την Ολλανδία, είναι αγαπητός σε όλες τις γωνιές της Ιβηρικής Χερσονήσου.
Ο Φεράν Τόρες, παρότι έγινε… Ινιέστα 16 χρόνια αργότερα, δεν νιώθει με τον ίδιο τρόπο. Πρέπει συνεχώς να δίνει απαντήσεις, να αποδεικνύει ότι δικαίως βρίσκεται στην εθνική ομάδα, παρότι ο (παραλίγο πεθερός του) Λουίς Ενρίκε έχει αποχωρήσει εδώ και τέσσερα χρόνια από τη «ρόχα».
Για ενάμιση χρόνο, ο επιθετικός από το Φόιος της Βαλένθια είχε δεσμό με τη Σίρα Μαρτίνεθ, κόρη του νυν δις πρωταθλητή Ευρώπης με την Παρί Σεν Ζερμέν, με τους επικριτές του να υποστηρίζουν ότι έπαιζε στην εθνική ομάδα με βύσμα.
Κάτι τέτοιο, βεβαίως, δεν ισχύει, αφού ο Φεράν είναι εξαιρετικά αξιόπιστος σκόρερ και φροντίζει να το επιβεβαιώνει με συνέπεια. Υπάρχουν, όμως, και κακές περίοδοι, όπως αποδείχθηκε το Παγκόσμιο Κύπελλο μέχρι την ημέρα του τελικού.
Η κάμερα εντόπισε τον Τόρες να «παρακαλεί» τον Θεό να τον βοηθήσει να μπει η μπάλα μέσα μετά μια μεγάλη χαμένη ευκαιρία κόντρα στη Σαουδική Αραβία, στον δεύτερο αγώνα της φάσης ομίλων.
Η λύτρωση άργησε λίγες ημέρες, αλλά ήρθε την κατάλληλη στιγμή και στον κατάλληλο αγώνα, τοποθετώντας τον επιθετικό της Μπαρτσελόνα και άλλοτε των Βαλένθια και Μάντσεστερ Σίτι στα βιβλία της ποδοσφαιρικής Ιστορίας μια για πάντα.
Αυτό δεν φαίνεται να συγκίνησε μερικούς ανεγκέφαλους που βανδάλισαν μια τοιχογραφία που δείχνει τον Φεράν να φιλάει το τρόπαιο του Παγκοσμίου Κυπέλλου, με το όνομά του, τη φράση «Making history» (Γράφοντας Ιστορία) και τα δύο αστέρια (για τα ισάριθμα ισπανικά Μουντιάλ) να τη συνοδεύουν.
«Ενώ ζωγράφιζα αυτή την τοιχογραφία, ένα κοριτσάκι πέρασε με τη μητέρα του, την έδειξε και φώναξε: “Μαμά, είναι ο Φεράν Τόρες!”. Αυτή η στιγμή άξιζε όσο και το τελείωμα του έργου. Συγχαρητήρια στον Φεράν για το γκολ του και όλη την εθνική ομάδα, γιατί απέδειξε ότι το ταλέντο πάντα πηγαίνει μαζί με την ομαδική δουλειά», ανέφερε ο καλλιτέχνης του δρόμου TvBoy, ο οποίος ομορφαίνει τη Βαρκελώνη με τις δημιουργίες του.
Κάποιοι δεν το εκτιμούν αυτό και, εκτός από την καταστροφή της τοιχογραφίας, έγραψαν συνθήματα κατά της Ισπανίας και υπέρ της αναγνώρισης των εθνικών ομάδων της Καταλωνίας, αποτυπώνοντας ξεκάθαρα το πολιτικό κίνητρο πίσω από τον βανδαλισμό.
Με τα χίλια ζόρια, άλλωστε, μπήκαν γιγαντοοθόνες στην καταλανική πρωτεύουσα για τη μετάδοση του τελικού, ενώ στο Μπιλμπάο δεν μπήκαν καν, παρότι η εθνική ομάδα που κατέκτησε το Μουντιάλ έχει οκτώ παίκτες της Μπαρτσελόνα στο ρόστερ της και τρεις παίκτες-κλειδιά της Αθλέτικ: Τον τερματοφύλακα Ουνάι Σιμόν, τον κεντρικό αμυντικό Αϊμερίκ Λαπόρτ και τον εξτρέμ Νίκο Γουίλιαμς.
Ο Τόρες, μάλιστα, έφτασε στη διοργάνωση ως πρώτος σκόρερ της Μπάρτσα τη σεζόν που πέρασε, ξεπερνώντας τον θρυλικό Ρόμπερτ Λεβαντόφσκι, παρότι ούτε αυτό δεν έπεισε τον προπονητή Χάνζι Φλικ για να τον υπολογίζει ως βασικό.
Αυτό το δεδομένο, μαζί με το έντονο ενδιαφέρον των «μπλαουγκράνα» για τον Χουλιάν Aλβαρες, φέρνει τον 26χρονο Φεράν σε έντονες σκέψεις σχετικά με το επαγγελματικό του μέλλον, αφού συν τοις άλλοις το συμβόλαιό του λήγει το επόμενο καλοκαίρι, αυτό του 2027.
Ο Λουίς Ενρίκε τον θέλει να ενταχθεί στην καλοκουρδισμένη μηχανή της Παρί, η Ατλέτικο επίσης τον γλυκοκοιτάζει, ενώ η γαλλική εφημερίδα «L Equipe» συμπεριέλαβε και τη Ρεάλ στη λίστα των ιυποψήφίων «μνηστήρων», παρότι βεβαίως δεν υπάρχει περίπτωση η Μπάρτσα να πουλήσει ποδοσφαιριστή στην αιώνια αντίπαλο.
«Μου αρέσει να χάνω τα εύκολα και να βάζω τα δύσκολα», ήταν η ειρωνική απάντηση του Φεράν στις κριτικές που δέχθηκε στη διάρκεια του Μουντιάλ, αλλά και τη διαρκή ειρωνεία που τον ακολουθεί για το παρατσούκλι του: καρχαρίας.
Αυτό προέκυψε από τη νοοτροπία του και τη δύναμη που δείχνει στις δύσκολες στιγμές, την οποία απέκτησε με πολύ προσωπική δουλειά, αλλά και τη βοήθεια ενός ψυχολόγου. Από μικρός, άλλωστε, αντιμετώπισε αναποδιές, αφού οι γονείς του χώρισαν όταν ήταν 13 ετών, γεγονός μάλιστα που συνέπεσε με την είσοδό του στις ακαδημίες της Βαλένθια.
«Oταν οι γονείς μου με άφηναν στο προπονητικό κέντρο, δεν έκανα τίποτε άλλο από το να κλαίω. Hταν σκληρό, αλλά αυτή η κατάσταση με έκανε να ωριμάσω», θυμάται ο Φεράν, ο οποίος έβλεπε τους γονείς του μόνο το Σαββατοκύριακο και, ταυτόχρονα, έπρεπε να διαχειριστεί τις υψηλές προσδοκίες που είχαν όλοι από το νέο, μεγάλο ταλέντο των «νυχτερίδων».
Σε ηλικία είκοσι ετών «έπεισε» τη Μάντσεστερ Σίτι να δώσει 23 εκατ. ευρώ για να τον κάνει δικό της, δεν φοβήθηκε να φορέσει το «21» που τίμησε ο θρυλικός Νταβίδ Σίλβα (επίσης «παιδί» της Βαλένθια), αλλά οι τραυματισμοί δεν του επέτρεψαν να λάμψει όσο δεδομένα μπορούσε.
Μόλις ενάμιση χρόνο αργότερα, η Μπαρτσελόνα τού έδωσε την ευκαιρία να επιστρέψει στην Ισπανία και, αντί 55 εκατ. ευρώ, ο «καρχαρίας» βούτηξε ξανά σε γνώριμες θάλασσες, κερδίζοντας την απόλυτη εμπιστοσύνη του Τσάβι, όχι όμως και του διαδόχου του Φλικ, παρά τους πολύ καλούς του αριθμούς.
Το καλοκαίρι του 2026 μπορεί να αποδειχθεί κομβικό για τον ήρωα της Ισπανίας στο Μουντιάλ, ο οποίος ξέρει ότι το επόμενο βήμα του δεν θα είναι για να αποδείξει και πάλι τι είναι ικανός να κάνει, αλλά για να επιβεβαιώσει ότι είναι πράγματι καρχαρίας μέσα στις τέσσερις γραμμές του γηπέδου. Αν αμφιβάλλετε για αυτό, ρωτήστε και τον Εμιλιάνο Μαρτίνες να σας πει…
