Το τελευταίο λεπτό της παράτασης, όταν ο Σλοβένος Σλάβκο Βίντσιτς σφύριξε για τελευταία φορά και οι Ισπανοί πανηγύρισαν το δεύτερό τους αστέρι και πρώτο έπειτα από 16 χρόνια, έπιασε 91,7% τηλεθέασης στην ισπανική τηλεόραση, με 17.050.000 τηλεθεατές.
Συνολικά, η μετάδοση του τελικού του 23ου Παγκοσμίου Κυπέλλου μεταξύ της Ρόχα και της Αργεντινής είχε κατά μέσο όρο 86,3%, ξεπερνώντας το 85,9% που είχε κατά μέσο όρο το πρώτο αστέρι, αυτό της Νότιας Αφρικής από την παρέα των Ικερ Κασίγιας, Τσάβι και Αντρές Ινιέστα.
Οι τρεις τους, μαζί με Κάρλες Πουγιόλ, Νταβίδ Βίγια, Χεσούς Νάβας και Φερνάντο Γιορέντε πανηγύρισαν έξαλλα στις εξέδρες του «MetLife Stadium», με τον Σέρχιο Ράμος να προστίθεται στο φινάλε του πανηγυρισμού για το γκολ του Φεράν Τόρες, αφού είχε βρεθεί για λίγο στα ενδότερα του γηπέδου.
Η πρώτη, «χρυσή» γενιά, έδωσε νοερά τη σκυτάλη στην τωρινή, η οποία έκανε το νταμπλ (Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα 2024 – Παγκόσμιο Κύπελλο 2026) και πείθει απόλυτα ότι μπορεί να κατακτήσει και πάλι το Euro το 2028 στο Νησί, ισοφαρίζοντας το επίτευγμα των «προγόνων» της.
Πώς τα κατάφερε; Με σκληρή δουλειά και ιδανική οργάνωση, η οποία καθρεφτίζεται πρωτίστως στο πρόσωπο του ανθρώπου που μεγάλωσε προπονητικά στα τμήματα υποδομής της ισπανικής ομοσπονδίας και άγγιξε τον ουρανό με τα δάχτυλα το βράδυ της Κυριακής (19/07).
Σε ηλικία 65 ετών, ο Λουίς ντε λα Φουέντε Καστίγιο έγινε ο γηραιότερος προπονητής που κατακτά Μουντιάλ. Και, σημειολογικά, τα κατάφερε στην ενδέκατη επέτειο του πρώτου του τίτλου σε πάγκους.
Στις 19 Ιουλίου του 2015, η Ισπανία Κ19 κατέκτησε το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα της κατηγορίας, νικώντας τη Ρωσία (2-0), σε διοργάνωση που διεξήχθη στην Ελλάδα και τελικό που έλαβε χώρα στο Δημοτικό Στάδιο της Κατερίνης.
Οι 4.149 θεατές που μαζεύτηκαν εκείνο το βράδυ για να δουν Ουνάι Σιμόν (στον πάγκο), Ρόδρι και Μίκελ Μερίνο (βασικοί) να αναδεικνύονται πρωταθλητές Ευρώπης, έγιναν 80.663 το βράδυ της Κυριακής, 8.005 χιλιόμετρα μακριά, στο Νιου Τζέρσεϊ, για να τους δουν να κατακτούν τον κόσμο σε επίπεδο Ανδρών. Και αυτό, βεβαίως, δεν έγινε τυχαία.
Ο Ουνάι Σιμόν εξελίχθηκε σε έναν τερματοφύλακα πρώτης γραμμής, ο Μερίνο σε παίκτη-κλειδί για τον Ντε λα Φουέντε και ο Ρόδρι στον αρχηγό-ηγέτη που κάθε ομάδα χρειάζεται, ειδικά δε μια που κυριαρχεί μέσα από την κατοχή της μπάλας και τρελαίνει τον αντίπαλο υποχρεώνοντάς τον να κυνηγάει συνεχώς.
Και, αν είχε έναν σέντερ φορ killer όπως ο Κιλιάν ΕΜπαπέ ή ο Ερλινγκ Μπράουτ Χάαλαντ, πιθανόν να μην ασχολούμασταν με ποια ομάδα θα παίρνει Euro και Μουντιάλ σταθερά για την επόμενη δεκαετία.
Ακόμα και έτσι, όμως, η Ισπανία δίδαξε στην Αργεντινή του Λιονέλ Μέσι πώς πρέπει να αποδίδεται ποδοσφαιρική δικαιοσύνη, η οποία αντικατοπτρίζεται και στο γεγονός ότι συμπλήρωσε αισίως 38 διαδοχικά παιχνίδια αήττητη, στο μεγαλύτερο σερί εθνικής ομάδας όλων των εποχών.
Συν τοις άλλοις, η Ισπανία έγινε η πρώτη ομάδα που κατακτά το Μουντιάλ δεχόμενη μόλις ένα γκολ, αλλά και η πρώτη που νικάει-αποκλείει τις δύο φιναλίστ της προηγούμενης διοργάνωσης (Γαλλία και Αργεντινή), χωρίς μάλιστα να δεχθεί ούτε γκολ.
Γιατί; Επειδή στους τρεις προαναφερθέντες προστέθηκαν (πάλι διά χειρός Ντε λα Φουέντε) Μαρκ Κουκουρέγια, Ερικ Γκαρθία, Φαμπιάν Ρουίθ, Μαρτίν Θουμπιμέντι, Πέδρι, Ντάνι Ολμο και Μίκελ Ογιαρθάμπαλ, ενώ στο ρόστερ ξεχωρίζουν δύο 19χρονοι (Πάου Κουμπαρσί και Λαμίν Γιαμάλ) που μοιάζουν καταδικασμένοι να κυριαρχήσουν στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο για τα επόμενα 15 χρόνια.
Στην Ισπανία λένε με καμάρι «είμαστε Ισπανοί, σε τι θέλετε να σας νικήσουμε;», και αυτό δεν αφορά μόνο το ποδόσφαιρο, αλλά και το μπάσκετ, το χάντμπολ, τη Formula 1, τα ράλι, το MotoGP, το τένις, την υδατοσφαίριση και πάει λέγοντας.
Η παραγωγική διαδικασία αθλητών και ομάδων στην Ισπανία αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση για τον υπόλοιπο πλανήτη. Και στην άλλη άκρη του Ατλαντικού, μπροστά στον πλανητάρχη και τον υπόλοιπο κόσμο, επιβεβαιώθηκε για άλλη μια φορά, σε ένα ιστορικό καρέ: Παγκόσμιοι πρωταθλητές σε Ανδρες και Γυναίκες, πρωταθλητές Ευρώπης και χρυσοί ολυμπιονίκες. Είπατε τίποτα;
Η επιστροφή του Κίμι
Το Παγκόσμιο Κύπελλο ποδοσφαίρου πληγώνει σταθερά εδώ και δώδεκα χρόνια την Ιταλία, η οποία όμως βρίσκει αποκούμπι σε άλλα αθλήματα όπως στο τένις (βλέπε Γιανίκ Σίνερ) και, εσχάτως, στη Formula 1.
Λίγες ώρες προτού η Ισπανία στεφθεί παγκόσμια πρωταθλήτρια, το απόγευμα της Κυριακής (19/07), ο Κίμι Αντονέλι επέστρεψε στις νίκες έπειτα από τρία Γκραν Πρι, εδραιώνοντας την πρωτιά του στη γενική κατάταξη.
Ο 19χρονος Ιταλός πιλότος της Mercedes «κατάπιε» τον Σαρλ Λεκλέρκ (Ferrari) στο πιο απαιτητικό σιρκουί από τα πιο κλασικά, το Σπα του Βελγίου, πέτυχε την έκτη του νίκη σε δέκα Γκραν Πρι και έχει μαζέψει ήδη 204 βαθμούς.
Δεύτερος, 45 βαθμούς πίσω (159), ο Λιούις Χάμιλτον (Ferrari), ο οποίος στη διάρκεια της κούρσας άφησε εκτός τον Τζορτζ Ράσελ (Mercedes), ο οποίος είναι πλέον τρίτος, πέντε βαθμούς πίσω από τον συμπατριώτη του.
Στο Γκραν Πρι του Βελγίου, τρίτος πίσω από Αντονέλι – Λεκλέρκ τερμάτισε ο Μαξ Φερστάπεν (Red Bull) και τέταρτος ο 41χρονος Χάμιλτον, ο οποίος έχει ακόμα δώδεκα Γκραν Πρι μπροστά του για να επιχειρήσει μια ιστορική ανατροπή, κόντρα στον κατά 22 χρόνια νεότερο ανταγωνιστή του.
Σκωτσέζος θρύλος στο Λονδίνο
Γεννημένος στο Εδιμβούργο από αθλητική οικογένεια και με σπουδές στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο Τζος Κερ αναδείχθηκε χάλκινος ολυμπιονίκης στο Τόκιο (2021) και αργυρός ολυμπιονίκης στο Παρίσι (2024), στην απόσταση των 1.500 μέτρων.
Στα 28 του χρόνια, φιλοδοξεί να κάνει upgrade το μετάλλιο σε χρυσό σε δύο χρόνια στο Λος Αντζελες, αλλά, πριν από αυτό, κατέγραψε ένα επίτευγμα που αξίζει επίσης το βάρος του σε χρυσάφι.
Το Σάββατο (18/07), στο Diamond League του Λονδίνου, στο στάδιο που φιλοξένησε τα αγωνίσματα του στίβου στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012, ο Σκωτσέζος δρομέας έτρεξε την απόσταση ενός μιλίου σε 3:42.66.
Εδώ και έναν χρόνο τού είχε γίνει εμμονή να σπάσει το παγκόσμιο ρεκόρ που κατείχε εδώ και 27 χρόνια ο Μαροκινός Χισάμ Ελ Γκερούζ (3:43.13 το 1999 στη Ρώμη). Και, βεβαίως, τα κατάφερε. Επόμενος στόχος, το χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο.
