Η Αμαζόνας, μια ομάδα που υποβιβάστηκε στην τρίτη κατηγορία του βραζιλιάνικου ποδοσφαίρου, ανακοίνωσε την αποχώρηση του αμυντικού Λέο Κοέλιο, τον οποίο ευχαρίστησε «για την προσπάθεια, τον επαγγελματισμό και την αφοσίωση μέσα και έξω από το γήπεδο στη διάρκεια της παρουσίας του στην ομάδα και του εύχεται καλή επιτυχία για το υπόλοιπο της καριέρας του». Μέχρι εδώ όλα φυσιολογικά.
Η… έκπληξη, όμως, έγινε από τα βίντεο με τα οποία η ομάδα συνόδευε την ανακοίνωση του «διαζυγίου», αφού περιλάμβαναν τις γκέλες (!) που έκανε και ευθύνονταν για γκολ που δέχθηκε η Αμαζόνας στη διάρκεια της τελευταίας, μοιραίας σεζόν! Κατά (διαβολική) σύμπτωση, βεβαίως, δύο μέρες πριν ο Κοέλιο είχε ζητήσει δικαστικώς τη λύση του συμβολαίου του, αιτούμενος μάλιστα καταβολή 8,1 εκατ. ρεάις (περί το 1,4 εκατ. ευρώ) για οφειλές πέντε μηνών, αλλά και μη πληρωμή των δικαιωμάτων εικόνας.
Ο σύλλογος χρωστάει και σε άλλους ποδοσφαιριστές που έχουν καταφύγει στα δικαστήρια, σε μια υπόθεση που αργά ή γρήγορα θα απασχολήσει τη FIFA, η οποία βεβαίως αυτές τις ημέρες έχει τα μάτια και την προσοχή της αποκλειστικά στραμμένα στο 23ο Παγκόσμιο Κύπελλο, το οποίο μπαίνει στην τελευταία του εβδομάδα με τους δύο ημιτελικούς και τους τελικούς (μικρό και μεγάλο).
Μια από τις πιο γνωστές αρχές που διέπουν τη winning φιλοσοφία των Αμερικανών λέει ότι «ο πρώτος είναι πρώτος και ο δεύτερος δεν είναι τίποτα». Υπερβολικό, αλλά σκληρό και αληθινό (σε μεγάλο βαθμό), αφού κάπως έτσι θα νιώσουν οι τρεις από τις τέσσερις ομάδες που δεν θα καταφέρουν να καθίσουν στον θρόνο των παγκόσμιων πρωταθλητών.
Αλλωστε, όποια ομάδα και αν σηκώσει το τρόπαιο το βράδυ της Κυριακής (19/07) στο γήπεδο «MetLife» του Νιου Τζέρσεϊ, θα το αξίζει 100%. Για πρώτη φορά από τη στιγμή που η FIFA εισήγαγε την παγκόσμια κατάταξη των εθνικών ομάδων με βάσει τα αποτελέσματά τους, το 1994, στα ημιτελικά φτάνουν οι τέσσερις πρώτες ομάδες αυτής.
Στην κλήρωση της τελικής φάσης του Δεκεμβρίου, Ισπανία, Αργεντινή, Γαλλία και Αγγλία τοποθετήθηκαν στις τέσσερις γωνιές του bracket και θα μπορούσαν να ανταμώσουν μόνο στα ημιτελικά, εφόσον έβγαιναν πρώτες στους ομίλους τους, όπως και συνέβη. Επτά μήνες μετά την κλήρωση, οι τέσσερις ομάδες εξακολουθούν να συνθέτουν την πρώτη τετράδα, με τη διαφορά ότι η Γαλλία είναι πλέον πρώτη και η Ισπανία έχει πέσει τρίτη.
Γιατί, όμως, το μεγαλύτερο (σε αριθμό ομάδων, αριθμό αγώνων, αριθμό γηπέδων και διάρκειας) Παγκόσμιο Κύπελλο της Ιστορίας είναι ήδη και το πιο δίκαιο, ανεξαρτήτως από τον τελικό νικητή;
Γιατί η Γαλλία, η οποία αντιμετωπίζει απόψε (14/07, 22.00) στο Αρλινγκτον του Τέξας την Ισπανία, μετράει μόνο νίκες (έξι στα έξι παιχνίδια), έχει την καλύτερη επίθεση (16 γκολ) και μια από τις καλύτερες άμυνες (δύο) και, κυρίως, διαθέτει μια τριάδα σωματοφυλάκων που όμοιά της δεν έχει καμία άλλη ομάδα.
Ουσμάν Ντεμπελέ (πέντε γκολ – δύο ασίστ) και Μάικλ Ολίσε (έξι ασίστ) πλαισιώνουν ιδανικά τον Κιλιάν Εμπαπέ (οκτώ γκολ – τρεις ασίστ), ο οποίος με τις επιδόσεις του είναι ό,τι πιο κοντινό υπάρχει στον Πελέ, έστω και αν δεν έχει μπει (ακόμα τουλάχιστον) στη συζήτηση για τον Goat, μαζί με το «Μαύρο Διαμάντι», τον Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα, τον Λιονέλ Μέσι και τον Κριστιάνο Ρονάλντο.
Η Ισπανία, από την άλλη, διαθέτει την καλύτερη άμυνα της διοργάνωσης (μόλις ένα γκολ παθητικό), νίκησε μεν στο φινάλε Πορτογαλία και Βέλγιο, αλλά και στα δύο παιχνίδια ήταν ανώτερη και, εντέλει, επικράτησε δίκαια.
Και το έκανε μέσα από το παιχνίδι της κατοχής αλλά και της άμεσης ανάκτησης με την προσεγμένη πίεσή της, φτάνοντας στα ημιτελικά, χωρίς μάλιστα να έχει στην καλύτερη δυνατή κατάσταση δύο παίκτες-κλειδιά, όπως είναι ο Πέδρι και ο Λαμίν Γιαμάλ.
Η Αγγλία, η οποία αντιμετωπίζει αύριο, Τετάρτη (15/07, 22.00), την Αργεντινή στην Ατλάντα, έχει αφήσει πίσω της το φοβικό, υπερβολικά συντηρητικό παιχνίδι του Γκάρεθ Σάουθγκεϊτ και προσπαθεί να επιβληθεί μέσα από τη δική της κυριαρχία, αφού διαθέτει ταλέντο για να το κάνει.
Εχει πάψει προ πολλού να είναι… ανέκδοτο, προέρχεται από δύο διαδοχικούς (χαμένους) τελικούς σε Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα και διαθέτει το κορυφαίο δίδυμο της διοργάνωσης, με τους all around Χάρι Κέιν και Τζουντ Μπέλινγκχαμ να μετρούν τα δώδεκα από τα 13 γκολ των «τριών λιονταριών».
Και η Αργεντινή; Πολλή κουβέντα έχει γίνει για τις προκρίσεις-θρίλερ επί Πράσινου Ακρωτηρίου (στην παράταση), Αιγύπτου (3-2 από 0-2 με τρία γκολ σε 13 λεπτά) και Ελβετίας (στην παράταση), οι οποίες όμως δείχνουν τον χαρακτήρα της παγκόσμιας πρωταθλήτριας, η οποία καλύπτει τις (δεδομένες) αμυντικές της αδυναμίες με τη νοοτροπία «δεν τα παρατάω ποτέ».
Συν τοις άλλοις, η ομάδα του Λιονέλ Σκαλόνι διαθέτει τον κορυφαίο ποδοσφαιριστή όλων των εποχών (Λιονέλ Μέσι), ο οποίος στα 39 του χρόνια παίζει με την ψυχή και το πάθος ενός 18χρονου που μόλις ξεκινάει και δεν έχει πίσω του δύο δεκαετίες θρυλικής καριέρας.
Συνοψίζοντας, όποιος εκ των Κιλιάν Εμπαπέ, Ρόδρι, Χάρι Κέιν ή Λιονέλ Μέσι παραλάβει το τρόπαιο από τα χέρια των Τζιάνι Ινφαντίνο και Ντόναλντ Τραμπ, θα το αξίζει 100%. Οποια (καφενειακή ως επί το πλείστον) συζήτηση και να έχει προηγηθεί σχετικά…
