Ο Οσκαρ Ουάιλντ είχε πει πως «όταν ήμουν νέος, νόμιζα ότι τα χρήματα ήταν το πιο σημαντικό πράγμα στη ζωή… Τώρα που είμαι μεγάλος, το ξέρω!». Φαίνεται -όχι πως δεν ήξεραν– ότι το έχουν καταλάβει εσχάτως για τα καλά και οι παράγοντες των ομάδων της Ευρωλίγκας. Για να το «ελαφρύνουμε» λίγο, η κατάσταση τα δύο τελευταία καλοκαίρια, με τις σπατάλες ακόμη και μη παραδοσιακών δυνάμεων, όπως οι Χάποελ Τελ Αβίβ και Ντουμπάι BC, θα κατέληγε στο κλισέ «τα αφεντικά τρελάθηκαν»! Ποσά που αγγίζουν το όριο του «αμύθητου» δεν ακούγονται απλώς ως φήμη, αλλά προσφέρονται σε όλο και περισσότερους παίκτες, ακόμη και όχι από το λεγόμενο πάνω ράφι.
Δεν έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε που ο μπασκετικός «μικρόκοσμος» αντιμετώπιζε με δυσπιστία –και οι ανταγωνιστές με ενόχληση– τα χρήματα που σκορπούσαν δίχως μέτρο η ΤΣΣΚΑ και οι τουρκικές ομάδες. Σε κάθε (χαμένο) Final Four της ρωσικής ομάδας, τα «τις πταίει;» κείμενα κριτικής κατέληγαν στο «απέτυχε με 35-40 εκατ. μπάτζετ…». Ο σύλλογος της Μόσχας πλήρωνε μεν υπεραξίες, ωστόσο η διοίκησή του έφτασε σε νούμερα απλησίαστα. Τότε, αυτό ήταν θέμα. Πλέον, δεν φαίνεται να προκαλεί έκπληξη…
Το «παράπονο» του Αγγελόπουλου για παίκτες που «σέρνονται»
Πριν από μερικές εβδομάδες, προκάλεσε έκπληξη η δημόσια τοποθέτηση του Τόμας Ουόκαπ για το μέλλον του στον Ολυμπιακό. Ο Αμερικανός γκαρντ των πρωταθλητών Ευρώπης έχει μεν συμβόλαιο με τους «κόκκινους» και για την επόμενη σεζόν (με επιλογή της ομάδας), όμως σε συνέντευξή του τόνισε πως «θέλω να είμαι εκεί που με εκτιμούν, με σέβονται και με πληρώνουν»…
Η ατάκα του δεν άναψε απλώς μία εσωτερική «σπίθα», αλλά επιβεβαίωσε τον τεχνοκρατικό τρόπο στη σύγχρονη show business των σπορ που οι αθλητές προσεγγίζουν τις καταστάσεις, με όλα αυτά τα εκατομμύρια να «αιωρούνται» πάνω από τα κεφάλια τους. Ο Ουόκαπ περισσότερο αναζητά την ασφάλεια ενός ακόμη χρονικά μεγάλου συμβολαίου, ώστε να μη βγει στην αγορά το καλοκαίρι του 2027, σε ηλικία σχεδόν 35 ετών, ψάχνοντας κάτι από την αρχή. Η αμερικανική νοοτροπία του, βεβαίως, τον ωθεί να ζητήσει και μία οικονομική επιβράβευση για την επιτυχία της κατάκτησης της Ευρωλίγκας, αντιλαμβανόμενος ότι η ομάδα του ξόδεψε άνω των 2 εκατ. ευρώ ετησίως για τους νεοφερμένους Μοντέρο και Μίλερ-ΜακΙντάιρ και φέρεται διατεθειμένη (ή… υποχρεωμένη) για γενναία αύξηση στον Τάιλερ Ντόρσεϊ.
Στην προ ημερών παρουσίαση του νέου χορηγού της ΚΑΕ Ολυμπιακός, πάντως, ο ένας εκ των ιδιοκτητών, ο Παναγιώτης Αγγελόπουλος, ρωτήθηκε για επεκτάσεις συμβολαίων και επισήμανε πως «το συμβόλαιο είναι μία διμερής συμφωνία που τηρείται και από τις δύο πλευρές. Αν δει κάποιος την πραγματικότητα των ΜΜΕ, μετά την κατάκτηση του πρωταθλήματος και της Ευρωλίγκας, δεν ξέρω αν γίνεται πουθενά αλλού αυτό. Οταν η ομάδα πετυχαίνει, ο παίκτης θέλει περισσότερα λεφτά. Οταν ο παίκτης… σέρνεται (!), παίρνει κανονικά τα λεφτά του. Και εμείς, μονά ζυγά χάνουμε. Υπάρχει μία εκπληκτική ευκολία και λέτε να πάρει ο τάδε 2 εκατ. και ο δείνα 3 εκατ.. Αγνοούνται οι λέξεις “μπάτζετ” και “σάλαρι καπ”. Δεν νομίζω ότι αν αρχίσουμε να μοιράζουμε δύο και τρία εκατομμύρια ευρώ θα έχει κίνητρο κανείς να πάρει την Ευρωλίγκα».
View this post on Instagram
Η θέση του Παναγιώτη Αγγελόπουλου έχει τη βάση της λόγω της πολιτικής που ακολουθούσε ο Ολυμπιακός για χρόνια, αφήνοντας παίκτες όπως οι Κάιλ Χάινς, Μπράιαντ Ντάνστον και Οθέλο Χάντερ, όταν εκείνοι βρήκαν καλύτερες προσφορές. Το «πάθημα» της σπατάλης της εποχής των Τσίλντρες – Κλέιζα ή Παπαλουκά – Σπανούλη – Τεόντοσιτς είχε συνοδευτεί από λιτότητα. Οι «ερυθρόλευκοι» δεν σκέφτονται λανθασμένα όταν λένε πως αν κάθε επιτυχία φέρνει αυξήσεις δεν επηρεάζεται μόνο ο… κουμπαράς αλλά και η ισορροπία στα αποδυτήρια. Μονάχα που και ο Ολυμπιακός και ο Παναθηναϊκός έχουν μπει την τελευταία τριετία σε αυτό τον «χορό» εκατομμυρίων και έχουν ενδώσει σε υπερβολικές απαιτήσεις.
Αυτό δεν σημαίνει ότι «πρέπει» να συνεχίσουν να το κάνουν… Η ευχέρεια και η επιλογή, όμως, είναι δικές τους.
Υπάρχουν ομάδες που χαλάνε την πιάτσα;
Στην ίδια εκδήλωση της ΚΑΕ Ολυμπιακός, ο Γιώργος Μπαρτζώκας σχολίασε το ζήτημα και τόνισε ότι «στην Ευρωλίγκα γίνονται εκπληκτικές μεταγραφές. Ομάδες που ενισχύονται τόσο πολύ, όπως η Βιλερμπάν που ξαφνικά έχει αποκτήσει τεράστιο μπάτζετ, όπως η Ντουμπάι που έχει διαλύσει την αγορά, δίνοντας τεράστια χρήματα, ο Παναθηναϊκός το ίδιο... Απλώς υπάρχουν και άλλα πράγματα που τελικά δίνουν την επιτυχία και όχι μόνο το ποιον υπογράφεις το καλοκαίρι, αλλά πώς αυτός θα ταιριάξει με τους άλλους, πώς θα αποδεχθούν όλοι τους ρόλους τους και πόσο συμπαγής θα είναι μια ομάδα στις δύσκολες στιγμές της χρονιάς».
Κατά καιρούς υπάρχουν ομάδες ή λίγκες που έχουν τη δυνατότητα να ξοδεύουν περισσότερα. Αυτό δεν δικαιολογεί την γκρίνια και τη μουρμούρα. Για χρόνια, οι δύο «αιώνιοι» χρησιμοποιούσαν ως άλλοθι την ευκολία σπατάλης ομάδων όπως η ΤΣΣΚΑ, η «Φενέρ», η Εφές ή η Ρεάλ. Ωστόσο, αυτή δεν ήταν και μία εύκολη δικαιολογία των λεγόμενων μικρομεσαίων στο ελληνικό πρωτάθλημα; Υπάρχουν σύλλογοι που πρωτοστάτησαν στην εφαρμογή ενός τύπου σάλαρι καπ στην Ευρωλίγκα, όμως ξαφνικά βρήκαν τρόπο να πληρώνουν περισσότερα και το θέμα δείχνει να ξεχνιέται. Οι ελληνικές ομάδες δεν μπορούν να «βγάλουν την ουρά τους» από όλο αυτό, όταν τη φετινή σεζόν είχαν τους δύο υψηλότερους προϋπολογισμούς στη διοργάνωση…
Η δύναμη των παικτών και στην Ευρώπη
Εδώ και χρόνια, με την «εκτόξευση» των εσόδων από τα τηλεοπτικά δικαιώματα, το ΝΒΑ έχει αποκληθεί «Players’ League». Μία «λίγκα των παικτών», οι οποίοι, σε ελεύθερη μετάφραση –τουλάχιστον οι μεγάλοι σταρ–, κάνουν ό,τι επιθυμούν, από ύψος αμοιβών έως απαιτήσεις ανταλλαγών. Τα μπάτζετ «εκτινάσσονται» πλέον και στην Ευρώπη. Ομως οι υπεραξίες δεν εκλείπουν. Οπως, για παράδειγμα, πριν από χρόνια η ΤΣΣΚΑ Μόσχας πλήρωνε 1 εκατ.+ ευρώ για έναν ρολίστα που την περασμένη σεζόν είχε λάβει τα μισά χρήματα, έτσι και στις μέρες μας τα ποσά έχουν ξεφύγει. Αυτό, φυσικά, είναι άκρως θετικό (και θεμιτό) για τους ίδιους τους παίκτες, που εκμεταλλεύονται εύλογα τη συγκυρία.
Τα νέα δεδομένα θέλουν ακόμη και τους Ολυμπιακό και Παναθηναϊκό να πληρώνουν ετήσιες αμοιβές άνω των 2 εκατ. ευρώ για τους παίκτες που, στη θεωρία, είναι στην 6η ή στην7η θέση της «ιεραρχίας» του rotation. Το περιβάλλον ευνοεί μεγάλα κέρδη για τους αθλητές (και φυσικά τους ατζέντηδες) και πιθανός διαχωρισμός της Ευρωλίγκας με το επερχόμενο NBA Europe θα ανεβάσει προφανώς κι άλλο τα κασέ.
Ολη αυτή η «βαβούρα» έχει φέρει παράγοντες, παίκτες και ατζέντηδες μπροστά σε ένα δίλημμα: Τα σύγχρονα συμβόλαια και οι εκατέρωθεν απαιτήσεις ζητούν λογική, συναίσθημα ή «τεχνοκρατισμό»; Οταν οι δύο πλευρές έχουν διαφορά σε αυτό, υπάρχει προβληματισμός. Μπορεί ο Παναγιώτης Αγγελόπουλος να θεώρησε «ιερό» το κάθε συμβόλαιο, μπορεί ο Παναθηναϊκός, για παράδειγμα, να αφήνει με ευκολία τον δεσμευμένο με κλειστή συμφωνία Τι Τζέι Σορτς, όμως δικαιώματα και υποχρεώσεις έχει κάθε πλευρά και, συχνά, με μπόλικη ευκολία, πολλές ομάδες δυσανασχετούν με αποχωρήσεις και το κοινό μιλά επίσης με ευκολία για… «προδότες».
Η αλήθεια είναι μάλλον κάπου στη μέση και ο ρομαντισμός «θολώνει» μπροστά στη λογική των μπίζνες και των εκατομμυρίων. Καμία ομάδα δεν «πρέπει» να πληρώσει σε έναν παίκτη όσα (υπερβολικά;) ζητά. Οπως και κανένας παίκτης, σε αυτή την «players’ league» εποχή, δεν θα απολογηθεί όταν κοιτάζει το συμφέρον του…
Η ευχέρεια επιλογής ανήκει και στις δύο πλευρές, αρκεί να τηρούνται οι συμφωνίες. Μονάχα που δύσκολα παράγοντας θα ρισκάρει να τηρήσει ένα συμβόλαιο, με κίνδυνο να έχει έναν ενοχλημένο και πιθανώς δίχως κίνητρο παίκτη για οκτώ μήνες στα ίδια αποδυτήρια. Σε αυτή την κατάσταση έφτασαν όλοι και με υποχωρήσεις και με «πείσματα». Και αυτό θα συντηρηθεί όσο ισχύει το «λεφτά υπάρχουν», σε ΝΒΑ και Ευρώπη.
