Ηταν ένα από τα πιο «πικάντικα», αλλά και ταυτόχρονα ασεβή, πρωτοσέλιδα στα 68 χρόνια ζωής (τότε) της «Marca». Ανήμερα της αναμέτρησης της Ισπανίας με τη Γαλλία στο Ανόβερο για τη φάση των «16» του Παγκοσμίου Κυπέλλου της Γερμανίας, το 2006, η ισπανική εφημερίδα επέλεξε να βάλει ως τίτλο στο πρώτο της θέμα «Vamos a jubilar a Zidane». Ητοι «Πάμε να στείλουμε τον Ζιντάν στη σύνταξη»!
Λίγες εβδομάδες πριν, ο τεράστιος «Ζιζού» που το 1998 οδήγησε τη Γαλλία στην κατάκτηση του πρώτου της Μουντιάλ, είχε ανακοινώσει ότι στο τέλος της σεζόν θα κρεμάσει τα παπούτσια του, με το «Σαντιάγο Μπερναμπέου» να του χαρίζει ένα συγκλονιστικό «αντίο» στο τελευταίο ματς πρωταθλήματος της Ρεάλ Μαδρίτης με τη Βιγιαρεάλ.
Εκείνο το βράδυ του Ιουνίου, όμως, ο Ζιντάν όχι μόνο δεν συνταξιοδοτήθηκε, αλλά στις καθυστερήσεις και, αφού «χόρεψε» τον Κάρλες Πουγιόλ μέσα στην περιοχή, σφράγισε τη νίκη-πρόκριση με ανατροπή των «τρικολόρ» κόντρα στους Φούριας Ρόχας (3-1).
Και, επειδή στο αίμα του κυλάει πρωτίστως η (καλώς ή κακώς, διαλέγετε και παίρνετε) αλητεία της αλγερινής καταγωγής και των φτωχογειτονιών της Μασσαλίας όπου μεγάλωσε, πανηγύρισε κάνοντας ότι περπατάει με δυσκολία, σαν να ήταν δηλαδή… συνταξιούχος!
Τέσσερις ημέρες αργότερα, όταν η Γαλλία νίκησε και τη Βραζιλία του Ρονάλντο (1-0) για να βρεθεί στα ημιτελικά, η «Marca» επιχείρησε να κερδίσει τις χαμένες εντυπώσεις για την άστοχη επιλογή της και κυκλοφόρησε ξανά με πρωτοσέλιδο τον Ζιντάν, αλλά με τίτλο «Μη συνταξιοδοτηθείς ποτέ!».
Σε ένα Παγκόσμιο Κύπελλο με πολλές (εθνικές) «συνταξιοδοτήσεις» (Κριστιάνο Ρονάλντο, Νεϊμάρ, Ριγιάντ Μαχρέζ, Γκιγιέρμο Οτσόα, ενδεχομένως Λούκα Μόντριτς και Μοχάμεντ Σαλάχ), η Γαλλία έχει μόνο έναν παίκτη σε αυτό το ηλικιακό όριο, τον 35χρονο Ενγκολό Καντέ.
Ο μικρός γίγαντας (1.69) που έκανε τον πρόεδρο της Γαλλίας, Εμανουέλ Μακρόν, να αναρωτηθεί αν όντως έχει… τρία πνευμόνια (!) από το τρέξιμο που ρίχνει στη μεσαία γραμμή, δεν «πουλάει» τόσο για να γίνει πρωτοσέλιδο. Ο Ντιντιέ Ντεσάν όμως;
Ο άνθρωπος που κατέκτησε Μουντιάλ με τη Γαλλία ως αρχηγός (1998) και ως προπονητής (2018), καθοδηγεί τους «μπλε» σε μεγάλη διοργάνωση για τελευταία φορά και μετά από 14 χρόνια, όπου του αντιστάθηκε μόνο το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα.
Ο 57χρονος «Ντεντέ» δεν εγκαταλείπει ποτέ τις αμυντικές του εμμονές, αφού άλλωστε στα νιάτα του υπήρξε ένας εξαιρετικά εργατικός αμυντικός μέσος, αλλά φροντίζει τα νώτα του για να αφήνει τη μαγική τετράδα της επίθεσης να κάνει τα… δικά της.
Κιλιάν Εμπαπέ, Ουσμάν Ντεμπελέ και Μάικλ Ολίσε συνθέτουν τη σταθερή (και καταπληκτική τριάδα), με Ντεζιρέ Ντουέ ή Μπράντλεϊ Μπαρκολά να παίζουν τον ρόλο του μπαλαντέρ για μια τράπουλα που μέχρι τώρα ξέρει μόνο να κερδίζει.
Κόντρα στο Μαρόκο, η Γαλλία δεν είχε έμπνευση. Eχασε πέναλτι με τον Κιλιάν Εμπαπέ, έβρισκε δυσκολίες για να νικήσει τον Γιασίν Μπουνού (που προτιμά να τον φωνάζουν Μπόνο, όπως είναι το παρατσούκλι του), αλλά είχε υπομονή.
Και μέσα σε έξι λεπτά και χάρη σε εμπνεύσεις των Εμπαπέ και Ντεμπελέ, καθάρισε την «μπουγάδα» και προκρίθηκε σε ημιτελικό του Μουντιάλ για τρίτη διαδοχική διοργάνωση, επιβεβαιώνοντας τα προγνωστικά που τη θέλουν ως το μεγάλο φαβορί για να ράψει το τρίτο αστέρι.
Στα έξι παιχνίδια που έχει δώσει μέχρι τώρα, μόνο σε ελάχιστα διαστήματα έδειξε να ζορίζεται (;) η ομάδα που πιθανότατα διαθέτει το μεγαλύτερο απόθεμα σε ταλέντο από τις 48 που βρέθηκαν στην άλλη άκρη του Ατλαντικού.
Στην πρεμιέρα με τη Σενεγάλη, μέχρι να ξεκλειδώσει το λουκέτο ο Εμπαπέ (66’), στους «16» με την Παραγουάη μέχρι (πάλι) ο Εμπαπέ να ευστοχήσει το πέναλτι που λύγισε το ξύλο των Νοτιοαμερικανών και για μία ώρα στα προημιτελικά κόντρα στο Μαρόκο, όπου ξανά ο σούπερ σταρ της Ρεάλ Μαδρίτης έδωσε τη λύση.
Oλες οι προαναφερθείσες ομάδες, βεβαίως, ζόρισαν την επίδοξη παγκόσμια πρωταθλήτρια παίζοντας φουλ άμυνα, με διπλές και τριπλές ζώνες μπροστά (και μέσα) από την περιοχή τους, χωρίς να δοκιμάσουν επί της ουσίας την άμυνα των «τρικολόρ», η οποία διαθέτει βεβαίως έναν τερματοφύλακα παγκόσμιας κλάσης (Μάικ Μενιάν) και έναν από τους κορυφαίους στόπερ στον κόσμο (Γουίλιαμ Σαλιμπά), αλλά έχει και αυτή τις αδυναμίες της.
Και αυτές προκύπτουν και από τη μεσαία της γραμμή, όπου το δίδυμο Ορελιέν Τσουαμενί – Αντριέν Ραμπιό, με τον Μανού Κονέ να καλύπτει αισίως το κενό του τραυματία παίκτη της Ρεάλ, είναι πιθανότατα το πιο αδύνατο σημείο της ομάδας, παρότι έχει δοκιμαστεί ελάχιστα μέχρι τώρα.
Με τρεις προημιτελικούς να εκκρεμούν (Ισπανία – Βέλγιο, Νορβηγία – Αγγλία και Αργεντινή – Ελβετία), μια ομάδα φαντάζει ικανή να βάλει «στοπ» σε ένα σύνολο που μοιάζει ασταμάτητο αυτή τη στιγμή. Αυτή, άλλωστε, που περισσότερο το έχει ζορίσει τα τελευταία χρόνια: Η Ισπανία.
Με το κυριαρχικό παιχνίδι της κατοχής της μπάλας και την πιο αποτελεσματική άμυνα της διοργάνωσης, αφού δεν έχει δεχθεί ούτε γκολ μέχρι τώρα, η πρωταθλήτρια Ευρώπης του Λαμίν Γιαμάλ έχει δείξει και στο πρόσφατο παρελθόν ότι ξέρει τη συνταγή για να ξεπεράσει τους Γάλλους.
Το έκανε στον ημιτελικό του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 2024, πολύ πιο πειστικά απ’ ό,τι δείχνει το τελικό 2-1, το επανέλαβε στον ημιτελικό του Φάιναλ Φορ του περυσινού Nations League, όπου απέδειξε ότι μπορεί να την κοντράρει και στο «μία σου και μία μου», νικώντας με το απίθανο… 5-4, προηγούμενη μάλιστα με 4-0!
Αν καταφέρει να τριτώσει το καλό (της), βεβαίως, δεν θα στείλει στη «σύνταξη» κυριολεκτικά τον Ντεσάν ως εκλέκτορα της Γαλλίας, αφού θα έχει να δώσει ακόμα τον μικρό τελικό. Με τι διάθεση και κουράγιο, όμως, θα παίξεις για την ασήμαντη τρίτη θέση, όταν στα δύο προηγούμενα Μουντιάλ έφτασες στον μεγάλο τελικό;
Για να ανταμώσουν, βεβαίως, οι δύο ομάδες το βράδυ της Τρίτης (14/07, 22.00) στο Ντάλας, θα πρέπει πρώτα η Ισπανία να υποτάξει απόψε (10/07, 22.00) το Βέλγιο, το οποίο βρέθηκε στο χείλος του αποκλεισμού κόντρα στη Σενεγάλη, προκρίθηκε με πέναλτι στο τελευταίο λεπτό της παράτασης και «κατάπιε» τις Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες φάνηκαν να επηρεάζονται περισσότερο αυτές από το «σκάνδαλο Μπάλογκαν».
Ως σύνολο, όμως, η ομάδα του Λουίς Ντε λα Φουέντε πείθει πολύ περισσότερο από αυτήν του Ρουντί Γκαρσιά και αναμένεται, εύκολα ή δύσκολα, να πάρει τη ρεβάνς, έστω και με σαράντα χρόνια καθυστέρηση, για τον αποκλεισμό από τους «κόκκινους διαβόλους» στα πέναλτι, στα προημιτελικά του Μουντιάλ στο Μεξικό.
Και, εφόσον συμβεί αυτό, θα λάβει χώρα σε λίγες μέρες ένας αγώνας που κατά πολλούς (και όχι άδικα) μπορεί να χαρακτηριστεί ως «ο πρόωρος τελικός» του 23ου Παγκοσμίου Κυπέλλου, αφού η νικήτρια θα έχει τον πρώτο λόγο για να σηκώσει αυτή το πολυπόθητο τρόπαιο, το βράδυ της Κυριακής (19/07), στο «MetLife» του Νιου Τζέρσεϊ.
