Η μοναδική, αυθεντική «Dream Team» (Ομάδα Ονειρο) των Ηνωμένων Πολιτειών, αυτή των Μάτζικ Τζόνσον, Μάικλ Τζόρνταν και Λάρι Μπερντ στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1992, έδωσε τη θέση της, 16 χρόνια αργότερα, στην «Redeem Team» (Ομάδα Λύτρωσης).
Αυτή των Κόμπι Μπράιαντ, ΛεΜπρόν Τζέιμς και Ντουέιν Ουέιντ, η οποία ξέπλυνε τις «ντροπές» του χάλκινου μεταλλίου στους Αγώνες της Αθήνας του 2004 και την ήττα από την Ελλάδα στα ημιτελικά του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος του 2006, με την εμφατική κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου το 2008 στο Πεκίνο.
Σε ατομικό επίπεδο, ο άτυπος τίτλος του «Redeem Star» (Αστέρι Λύτρωσης), έστω και αν ποτέ του δεν έμαθε να μιλάει καλά αγγλικά, ανήκει πέραν πάσης αμφιβολίας στον Λιονέλ Μέσι.
Τέτοια εποχή, πριν από δέκα χρόνια, η εικόνα του Λέο να κλαίει με λυγμούς συγκλονίζει. Λίγα λεπτά νωρίτερα είχε χάσει (ξανά) πέναλτι, συμβάλλοντας άθελά του στην ήττα της Αργεντινής με 4-2 από την άσπρη βούλα κόντρα στη Χιλή, στον τελικό του επετειακού Copa America Centenario, στο γήπεδο «MetLife» του Νιου Τζέρσεϊ των Ηνωμένων Πολιτειών.
Το βράδυ της Τρίτης (7/07), επίσης επί αμερικανικού εδάφους, αλλά στην Ατλάντα, 1.400 χιλιόμετρα μακριά από το Νιου Τζέρσεϊ, ο Μέσι έκλαψε και πάλι σε ποδοσφαιρικό γήπεδο, αυτή τη φορά όμως από χαρά και ανακούφιση, ύστερα από τη συγκλονιστική ανατροπή της Αλμπισελέστε κόντρα στην Αίγυπτο, που έφερε την παγκόσμια πρωταθλήτρια στα προημιτελικά του Μουντιάλ.
Εκείνος ο χαμένος τελικός κόντρα στη Χιλή ήταν ο τέταρτος με την εθνική ομάδα, αφού είχαν προηγηθεί άλλοι δύο στο Copa America (2007 με τη Βραζιλία και 2015 ξανά με τη Χιλή), αλλά κυρίως αυτός του Μουντιάλ του 2014 κόντρα στη Γερμανία, όπου ο Μέσι πήρε το πιο πικρό βραβείο MVP της καριέρας του. Το «χρυσό χάπι» για τον μεγάλο ηττημένο.
Δεν άντεχε άλλο. Να χάνει, να θεωρείται από την κοινή γνώμη «pechofrío», η λέξη αργκό που χρησιμοποιείται από τους Αργεντινούς γι’ αυτόν που δεν έχει τσαγανό, που δεν έχει τα κότσια να γίνει ηγέτης, να βγει μπροστά στις δύσκολες στιγμές. Η κοινή γνώμη είχε καταλήξει κατηγορηματικά στο συμπέρασμα: Ο Λιονέλ Μέσι δεν θα γίνει ποτέ Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα.
Το σκέφτηκε πολύ στα αποδυτήρια του «MetLife» και στη συνέχεια έριξε τη «βόμβα»: Τέλος η εθνική ομάδα! «Με πονάει περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον, αλλά αυτό δεν είναι για μένα», είπε σκυθρωπός, στις 26 Ιουνίου 2016, ο άνθρωπος που ζούσε και ανέπνεε για να φοράει τη φανέλα με το εθνόσημο.
Το είχε αποδείξει από μικρό παιδάκι, όταν δέχθηκε αφόρητες πιέσεις από την ποδοσφαιρική ομοσπονδία της Ισπανίας για να παίξει με τους Φούριας Ρόχας. Ο Μέσι το είχε ξεκάθαρο μέσα του από την πρώτη στιγμή: Θα φορέσει μόνο τη γαλανόλευκη φανέλα, ποτέ την κόκκινη.
Παρότι, άλλωστε, έζησε πάνω από είκοσι χρόνια στη Βαρκελώνη, δεν έχασε ποτέ την αργεντίνικη προφορά και τις αργεντίνικες συνήθειες, έστω και αν περιόρισε τις αγαπημένες μιλανέσας της μαμάς Σέλια (παναρισμένο φιλέτο κρέας που μοιάζει με το ευρωπαϊκό σνίτσελ) όταν αποφάσισε να κάνει πιο υγιεινή διατροφή για να επιμηκύνει την καριέρα του.
Πώς, όμως, πείστηκε να επιστρέψει στην εθνική ομάδα, ύστερα από μια «απουσία» που κράτησε μετά βίας μόλις δύο μήνες; Ο Εντγκάρντο Μπάουσα, ο οποίος κάθισε στον πάγκο μόλις για οκτώ μήνες, ως μεταβατικός μεταξύ του Χόρχε Σαμπαόλι και του Χεράρδο Μαρτίνο, πιστώνεται αυτή την (λυτρωτική) αλλαγή στάσης.
Ο Μπάουσα ταξίδεψε στη Βαρκελώνη και συναντήθηκε για δύο ώρες με τον Μέσι και τον Χαβιέρ Μασεράνο, καλό φίλο και συμπαίκτη του Λέο στην Μπαρτσελόνα και στην εθνική ομάδα, ο οποίος έπαιξε και αυτός σημαντικό ρόλο σε αυτή τη μεταστροφή.
«Ποιος με έπεισε; Ηταν λίγο απ’ όλα. Ανέλαβε ο “Πατόν” Μπάουσα και μίλησα μαζί του. Εγώ έβλεπα την εθνική ομάδα να παίζει και μου συνέβαιναν πράγματα, ήθελα να είμαι εκεί ξανά. Ηθελα να αποτελέσω ξανά μέρος. Ολα κύλησαν όπως έπρεπε και τελικά επέστρεψα στο ματς με την Ουρουγουάη» εξηγούσε ο Μέσι, ο οποίος φόρεσε ξανά τη γαλανόλευκη φανέλα την 1η Σεπτεμβρίου, μόλις 67 ημέρες μετά το (πρόωρο) «αντίο» του, σημειώνοντας μάλιστα το γκολ της νίκης επί της Ουρουγουάης (1-0) στο παραδοσιακό γειτονικό ντέρμπι.
Εκτοτε πέρασαν δέκα χρόνια, αμέτρητα γκολ, αναρίθμητες ασίστ και πάνω απ’ όλα τέσσερις τίτλοι, με κορυφαίο βεβαίως το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2022 στο Κατάρ, με αρχηγό, ηγέτη και MVP τον Μέσι, ο οποίος απέκτησε οριστικά θέση στην καρδιά των Αργεντινών δίπλα στον Μαραντόνα.
Το βράδυ της Τρίτης (7/7), ο Λέο Μέσι έκλαψε ξανά σε αγώνα της Εθνικής Αργεντινής επί αμερικανικού εδάφους. Το έκανε από ανακούφιση γιατί «ένιωσα ότι απογοήτευσα τους συμπαίκτες μου με το χαμένο πέναλτι», αλλά και για προσμονή γι’ αυτό που έρχεται, κατ’ αρχάς με τη σκληροτράχηλη Ελβετία, τα ξημερώματα της Κυριακής (12/7, 04.00), στο Κάνσας Σίτι.
Εκλαψε για την πρόσθετη πίεση που νιώθει συναισθηματικά εδώ και καιρό εξαιτίας της ασθένειας του πατέρα του, Χόρχε. Εκλαψε, εντέλει, γιατί μπορεί να θεωρεί αυτό το τουρνουά «yapa» (σημαίνει δώρο, μπόνους στην αργκό των Αργεντινών), αλλά θέλει να το απολαύσει, ει δυνατόν, μέχρι τέλους. Μέχρι τον μεγάλο τελικό της 19ης Ιουλίου στο «MetLife» του Νιου Τζέρσεϊ, όπου πριν από δέκα χρόνια έκλαψε με απόγνωση και αποφάσισε, ευτυχώς για λίγο, να βγάλει τη φανέλα που τίμησε όσο λίγοι πριν και μετά.
