Την ημέρα που γεννήθηκε, στις 22 Ιουνίου του 1996, η Ισπανία έχανε στα πέναλτι από την Αγγλία στα προημιτελικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος που διεξήχθη στο Νησί. Η πάντα γεμάτη ταλέντο, αλλά και η πάντα λούζερ (εκείνη την εποχή τουλάχιστον) Ισπανία.
Την ημέρα που σε ηλικία εννέα ετών πόζαρε για τον φωτογραφικό φακό φορώντας την εμφάνιση της Aρσεναλ, στις γιορτές των Χριστουγέννων του 2005, δώρο από θείους του που είχαν βρεθεί στην Αγγλία, ονειρευόταν να παίξει κάποτε στους «κανονιέρηδες» του αγαπημένου του Τιερί Ανρί. Δεν έλεγε στους γονείς του να αγοράσουν έναν λαχνό για το πρωτοχρονιάτικο λαχείο;
Την ημέρα που άρχισε να καταλαβαίνει και να απολαμβάνει τους εορτασμούς του Αγίου Φιρμίνου (Σαν Φερμίν), της παραδοσιακής γιορτής της γενέτειράς του (Παμπλόνα) εδώ και περίπου χίλια (!) χρόνια, η Ισπανία είχε αλλάξει δυναμική, κατακτώντας διαδοχικά δύο Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα και ένα Παγκόσμιο Κύπελλο, ούσα η μοναδική ομάδα που έχει κάνει αυτό το απίθανο σερί.
Την ημέρα που ο Μίκελ Μερίνο Θαθόν έγινε επαγγελματίας, τον Αύγουστο του 2014 με την Οσασούνα στη δεύτερη κατηγορία, η Ρόχα είχε περιέλθει και πάλι σε κρίση αγωνιστικής ταυτότητας, μένοντας στα περασμένα μεγαλεία και χωρίς να εξελίσσεται, όπως όφειλε για να είναι και πάλι ανταγωνιστική.
Δέκα χρόνια αργότερα και αφού ο κεντρικός μέσος έλαμψε στην Μπορούσια Ντόρτμουντ, όπου πάντως βγήκε αλώβητος από τρομοκρατική επίθεση στο πούλμαν που είχε μέσα και τον Σωκράτη Παπασταθόπουλο, αλλά δεν τα πήγε τόσο καλά στη Νιουκάστλ και βρήκε ξανά τον καλό του εαυτό στη Ρεάλ Σοσιεδάδ, η Ισπανία είχε επιστρέψει σε mood νικήτριας, μάλιστα πιο κάθετη σε σχέση με τη θρυλική παρέα των Ικερ Κασίγιας, Τσάβι και Αντρές Ινιέστα.
Εκείνη η ομάδα, παρότι έπαιζε πάντα στην επίθεση έστω και μέσω του tiki taka, κατέκτησε το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2010 με τέσσερις νίκες με 1-0 στα ισάριθμα νοκ άουτ παιχνίδια μέχρι και τη στέψη.
Η τωρινή Ισπανία, η οποία μεγάλωσε με σημείο αναφοράς εκείνη την ομάδα (πλην Λαμίν Γιαμάλ που ήταν μωρό…), βαδίζει στα ίδια χνάρια, μη δεχόμενη γκολ σε όλη τη διοργάνωση, ούσα η πρώτη εθνική ομάδα που κρατάει απαραβίαστη την εστία της για 600+ λεπτά (!), συνυπολογίζοντας και το προηγούμενο Μουντιάλ.
Και αν με την Αυστρία η πρωταθλήτρια Ευρώπης σκόραρε τρις, το βράδυ της Δευτέρας (06/07) κόντρα στην Πορτογαλία κατέφυγε στο εξίσου πολύτιμο 1-0, με σκόρερ στο 90’+1’ έναν ποδοσφαιριστή που, τον Ιανουάριο, δεν ήξερε καν αν θα μπορέσει να δώσει το «παρών» στο Μουντιάλ.
Oχι επειδή είχε χάσει την εμπιστοσύνη του προπονητή Λουίς Ντε λα Φουέντε (κάθε άλλο μάλιστα, αφού μαζί κατέκτησαν τίτλους και με τις μικρές εθνικές ομάδες), αλλά γιατί ένας σπάνιος τραυματισμός στο πόδι τον υποχρέωσε να περάσει από το χειρουργείο, τον καθήλωσε εκτός γηπέδων για πέντε μήνες και έθεσε σε αμφιβολία τη συμμετοχή του.
«Hταν ένα κάταγμα κόπωσης σε ένα πολύ περίεργο σημείο του ποδιού, το οποίο ούτε καν οι ειδικοί δεν είχαν ξαναδεί ποτέ», θυμάται ο Μερίνο. «Hταν λίγο τρομακτικό, γιατί δεν είχαμε παραδείγματα από άλλους παίκτες που να είχαν τον ίδιο τραυματισμό, και δεν ήξερα καν αν θα παίξω ξανά», έλεγε ο 30χρονος μέσος, ο οποίος είχε δύο επιλογές: Είτε να κάτσει σε μια γωνιά και να κλαίει τη μοίρα του είτε να δουλέψει σκληρά για να επιστρέψει δριμύτερος.
Και, ευτυχώς, έκανε το δεύτερο. Πάντα με την πολύτιμη στήριξη της τότε συζύγου του Λόλα, η οποία ταξίδεψε μέχρι τις Ηνωμένες Πολιτείες για να βρίσκεται στο πλευρό του, παρότι πριν από δύο μήνες έφερε στον κόσμο το πρώτο τους παιδί, τον Μάρκο.
Στις 5 Ιουλίου του 2024, παραμονές της έναρξης των εορτασμών του Αγίου Φιρμίνου, ο Μερίνο με κεφαλιά στο 119’ της παράτασης απέκλεισε την οικοδέσποινα Γερμανία στα προημιτελικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος, σε ματς που διεξήχθη στη Στουτγκάρδη, στον δρόμο προς την κατάκτηση του τίτλου.
Ο πατέρας του, επίσης ποδοσφαιριστής Ανχελ Μιγέλ, ο οποίος είχε σκοράρει με την Οσασούνα για το Κύπελλο UEFA στη Στουτγκάρδη, όπως ο γιος του, επέλεξε τη Δευτέρα να πάει στο γήπεδο φορώντας κάλτσες που είχαν ζωγραφισμένες επάνω τους την κεφαλιά του Μίκελ κόντρα στους Πάντσερ.
Και, υπό το βλέμμα του μπαμπά στο Ντάλας, 8.386 χιλιόμετρα μακριά από τη Στουτγκάρδη, ο υιός Μερίνο έριξε στο καναβάτσο την Πορτογαλία και έστειλε στη μουντιαλική… συνταξιοδότηση τον Κριστιάνο Ρονάλντο στο πρώτο λεπτό των καθυστερήσεων.
Τα κατάφερε στις 6 Ιουλίου, ανήμερα της έναρξης των εορτασμών του Αγίου Φιρμίνου, από τους οποίους απουσιάζει σχεδόν κάθε χρόνο, αλλά τον παρηγορεί ότι το κάνει για να ζήσει μοναδικές στιγμές με την εθνική ομάδα της Ισπανίας.
Οταν το χρειάζεται η Ρόχα, όπως άλλωστε και η Αρσεναλ, μπορεί να παίξει και ως σέντερ φορ, αφού άλλωστε είναι γεννημένος πολυθεσίτης, ξεκινώντας την καριέρα του ως δεξί εξτρέμ, για να αγωνιστεί στη συνέχεια ως κεντρικός αμυντικός, 6άρι, 8άρι και 10άρι, προτού εδραιωθεί ως κεντρικός μέσος.
Στις δηλώσεις μετά την πρόκριση στα προημιτελικά, εμφανίστηκε φορώντας στον λαιμό το παραδοσιακό κόκκινο μαντήλι που φορούν οι κάτοικοι της Παμπλόνα στη διάρκεια των εορτασμών, περήφανος για το «chupinazo» (τσουπινάθο), τη ρουκέτα δηλαδή που δίνει το έναυσμα στη γιορτή, κάθε χρόνο τέτοιες ημέρες.
«Ζήτω ο Αγιος Φιρμίνος! Ζήτω ο Αγιος Φιρμίνος!», φώναζε κοιτώντας προς την κάμερα, με τον αρχηγό και MVP Ρόδρι να υπερασπίζεται δημοσίως την προσφορά του Μερίνο στην ομάδα, ερχόμενος από τον πάγκο, το οποίο ποτέ δεν είναι εύκολο.
Την Τρίτη, 14 Ιουλίου, και αφού θα έχει λάβει χώρα το παγανιστικό τελετουργικό «Κυνηγητό των Ταύρων», οι εορτασμοί του Αγίου Φιρμίνου θα ολοκληρωθούν. Ο Μερίνο ελπίζει ότι θα χάσει και το κλείσιμο, γιατί αυτό θα σημαίνει ότι εκείνη την ημέρα θα παίζει σε ημιτελικό Παγκοσμίου Κυπέλλου, εφόσον βεβαίως οι Ισπανοί έχουν ξεπεράσει πρώτα, το βράδυ της Παρασκευής (10/07, 22.00), το εμπόδιο του Βελγίου στο Ινγκλγουντ της Καλιφόρνιας. Τι λέτε να προτιμά από τα δύο ο μέσος της Αρσεναλ;
