Αν μπορούσε να μιλήσει το «Αζτέκα», το οποίο άνοιξε τις πύλες του το 1966 στο Μέξικο Σίτι, την πρωτεύουσα του Μεξικού, θα είχε να πει πολλά, πάρα πολλά. Μπορεί, άλλωστε, να καυχιέται πως είναι το μοναδικό γήπεδο που είδε Πελέ και Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα να στέφονται παγκόσμιοι πρωταθλητές, το 1970 και το 1986.
Είναι, επίσης, το πρώτο γήπεδο στην Ιστορία που έχει φιλοξενήσει δύο τελικούς Παγκοσμίων Κυπέλλων (τις προαναφερθείσες χρονολογίες), προτού το μιμηθεί το «Μαρακανά» (1950 και 2014) του Ρίο ντε Τζανέιρο, αν και το πρώτο του ήταν επί της ουσίας τελικός, αλλά τυπικά αγώνας φάσης ομίλων που έκρινε τον τίτλο.
Αν μπορούσε να μιλήσει, το γήπεδο 87.523 θέσεων (το μεγαλύτερο στη λατινική Αμερική και το όγδοο μεγαλύτερο στον κόσμο) που χτίστηκε από τους αρχιτέκτονες Πέδρο Ραμίρες Βάσκες και Ραφαέλ Μιχάρες Αλσερέκα, θα είχε να πει πολλά για μόνο και ένα παιχνίδι, στο οποίο σημειώθηκαν δύο από τα αναμφίβολα πιο ξεχωριστά γκολ στην σχεδόν 100ετή Ιστορία των Μουντιάλ.
Και όχι, αυτό δεν είναι «ο αγώνας του αιώνα», όπως εύστοχα είχε χαρακτηριστεί ο ημιτελικός του 1970 μεταξύ Ιταλίας και Δυτικής Γερμανίας, στον οποίο η Σκουάντρα Ατζούρα νίκησε 4-3 στην παράταση τη Νατσιονάλμανσαφτ, με τον Φραντς Μπεκενμπάουερ να έχει πάθει εξάρθρωση ώμου και να παίζει μπαταρισμένος για 50 αγωνιστικά λεπτά, αφού η ομάδα του είχε κάνει τις δύο αλλαγές που επιτρέπονταν τότε.
Στις 22 Ιουνίου του 1986, Αργεντινή και Αγγλία τέθηκαν αντιμέτωπες για τα προημιτελικά του Μουντιάλ, στη σκιά τού προ τετραετίας πολέμου στις νήσους Φώκλαντ και μέσα σε κλίμα μεγάλης έντασης μεταξύ των δύο χωρών – εθνικών ομάδων, αφού στο περιθώριο του αγώνα έγιναν επεισόδια στους δρόμους του Μέξικο Σίτι, με πολλούς Αγγλους φιλάθλους να καταλήγουν στο νοσοκομείο.
Στο 51’ και ύστερα από ένα πρώτο ημίχρονο με ελαφριά υπεροχή της Αργεντινής, ο Στιβ Χοτζ προσπάθησε να διώξει την μπάλα, αλλά αυτή πήρε πολύ ύψος και κατεύθυνση προς την αγγλική περιοχή, με τον Μαραντόνα να τρυπώνει και, προ του είκοσι εκατοστά ψηλότερου τερματοφύλακα Πίτερ Σίλτον, να χρησιμοποιεί ξεκάθαρα το αριστερό χέρι για να τη στείλει στα δίχτυα.
Y en ese mismo partido… ¡se vivió el gol más polémico 😲 de la historia! La famosa ‘Mano de Dios’ 👋⚽ cumple hoy 36 años. Una jugada que enfureció 🤬 a los ingleses y elevó a Maradona 😇 a lo más alto del fútbol mundial pic.twitter.com/y62W0UMm5F
— MARCA (@marca) June 22, 2022
Οι Αγγλοι διαμαρτύρονται σε έξαλλη κατάσταση για την προφανή αδικία, ο Τυνήσιος διαιτητής Αλί Μπιν Νασέρ δείχνει σέντρα γιατί δεν έχει δει κάποια παράβαση, VAR δεν υπάρχει και το γκολ μετράει κανονικά, με τον Ντιεγκίτο να γράφει Iστορία (και) μετά το ματς, λέγοντας ότι «το γκολ μπήκε λίγο με το κεφάλι (;) του Μαραντόνα και λίγο με το χέρι του Θεού».
Τέσσερα λεπτά αργότερα, όταν η ομάδα του Μπόμπι Ρόμπσον δεν είχε καταφέρει ακόμα να συνέλθει από το σοκ, ο Μαραντόνα άφησε στην άκρη το προσωπείο του διαβόλου και φόρεσε αυτό του (ποδοσφαιρικού) αγγέλου.
Πήρε την μπάλα πίσω από τη σέντρα, την πέταξε μπροστά και μέσα σε δέκα δευτερόλεπτα ξεπέρασε Πίτερ Μπίρντσλι, Πίτερ Ριντ, Τέρι Μπούτσερ (δύο φορές) και τον Τέρι Φένγουικ, προτού νικήσει τον Σίλτον στην έξοδό του για να σημειώσει το γκολ που έμεινε στην Iστορία ως «το γκολ του αιώνα».
Οι Aγγλοι μείωσαν στο 81’ με τον Γκάρι Λίνεκερ, αλλά η μοίρα του αγώνα έμοιαζε προδιαγεγραμμένη. Το «διαστημικό βαρελάκι», όπως είχε βαφτίσει ο Ουρουγουανός δημοσιογράφος Βίκτορ Ούγκο Μοράλες τον Μαραντόνα στην επικότερη περιγραφή του συγκεκριμένου γκολ, είχε επιβάλει τον νόμο του.
Σαράντα χρόνια μετά, μια φάση νωρίτερα (στους «16») και τον Ντιεγκίτο να παίζει πλέον μπάλα στους ουρανούς με τον Πελέ, τον Γιόχαν Κρόιφ και τον Φραντς Μπεκενμπάουερ, η Αγγλία επιστρέφει στον τόπο του μαρτυρίου, με ηγέτη έναν ποδοσφαιριστή που στη διάρκεια αυτού του Μουντιάλ έσπασε το ρεκόρ του Γκάρι Λίνεκερ ως πρώτος σκόρερ της Αγγλίας στην ιστορία της διοργάνωσης.
Παρότι αστειευόμενος, ο Χάρι Κέιν ζήτησε συγγνώμη από τον Λίνεκερ που του έσπασε το ρεκόρ, ο επιθετικός από το Λέιτονστοουν του Λονδίνου δεν ενδιαφέρεται για προσωπικές διακρίσεις και ατομικές επιδόσεις, παρότι τη φετινή σεζόν μετράει πλέον 70+ (!) γκολ και, σε επίπεδο Μουντιάλ, ξεπέρασε και τον θρυλικό Πελέ (13 έναντι δώδεκα του «Βασιλιά»).
Στα 32 του χρόνια, ξέρει ότι δεν θα έχει πολλές ευκαιρίες ακόμα να διεκδικήσει το «άγιο δισκοπότηρο» σε επίπεδο εθνικών ομάδων, το Παγκόσμιο Κύπελλο, το οποίο η Αγγλία κατέκτησε μόλις μία φορά, και αυτή πριν από 60 ολόκληρα χρόνια στο σπίτι της.
Τότε που έκανε την τελευταία της ανατροπή σε μουντιαλικό αγώνα, στον τελικό με τη Δυτική Γερμανία και τη νίκη με 4-2 στην παράταση, πριν από αυτή το βράδυ της Τετάρτης (01/07) κόντρα στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό (2-1), με φαρδιά πλατιά υπογραφή του αρχηγού, πρώτου της σκόρερ και ξεκάθαρα πλέον του καλύτερου επιθετικού που έβγαλε ποτέ (συγγνώμη Aλαν Σίρερ…).
«Είμαι έτοιμος για τις μεγάλες στιγμές και νιώθω καλύτερα από ποτέ» ξεκαθάρισε-προειδοποίησε ο Κέιν, ο οποίος κρατάει πάντα χαμηλό προφίλ, δεν προκαλεί ποτέ με τις δηλώσεις του και είναι πραγματικά ταπεινός, παρότι θεωρείται σούπερ σταρ.
Μετά τον αγώνα, άλλωστε, δεν τον ενδιέφερε να κάνει δημόσιες σχέσεις και να αυτοαποθεωθεί, όπως κάνουν πολλοί συνάδελφοί του, αλλά έσπευσε να ανέβει στις εξέδρες του «Mercedes Benz Stadium» της Ατλάντα για να φιλήσει τη σύζυγό του Κέιτι Γκούντλαντ και να αγκαλιάσει τα τέσσερα παιδιά τους: Την Ιβι (εννέα ετών), τη Βιβιέν (επτά), τον Λούις (πέντε) και τον Χένρι (δύο).
Οι δυο τους γνωρίζονται από πιτσιρίκια και έχει γίνει viral μια φωτογραφία τους, όταν ήταν έντεκα ετών ο Χάρι, με τον Ντέιβιντ Μπέκαμ στα εγκαίνια της ακαδημίας του «Μπεκς», όπου βρήκε προσωρινό καταφύγιο ο Κέιν όταν κόπηκε από την Αρσεναλ επειδή, όπως έλεγαν οι τότε προπονητές του, «ήταν λίγο χοντρούλης και ελάχιστα αθλητικός». Μάτι που το είχαν οι άτιμοι…
Δύο δεκαετίες αργότερα, ο Χάρι και η Κέιτι έχουν δημιουργήσει μια όμορφη οικογένεια, ο πάτερ φαμίλιας της οποίας είναι πρώτος σκόρερ στην Ιστορία της Τότεναμ, διαλύει τα κοντέρ κάθε σεζόν με την Μπάγερν και «είναι ένας πραγματικός ηγέτης», όπως τον χαρακτήρισε ο Μπέκαμ σε σχετική του ανάρτηση.
Τα ξημερώματα της Δευτέρας (06/07, 03.00), η Αγγλία θα υποχρεωθεί να παίξει στο «Αζτέκα» με το αήττητο σε μουντιαλικό επίπεδο στο συγκεκριμένο γήπεδο Μεξικό (οκτώ νίκες – δύο ισοπαλίες), σε ένα υψόμετρο 2.200 μέτρων, που είναι αφόρητο για όποιον δεν το έχει συνηθίσει, και στις έξι το απόγευμα τοπική ώρα, όπου η ζέστη και η υγρασία θα «χτυπούν κόκκινο».
«Περιμένουμε πολλά εμπόδια. Το υψόμετρο είναι ένα από αυτά, γιατί είναι πρακτικά αδύνατο να προσαρμοστείς σε αυτές τις συνθήκες σε μόλις τέσσερις μέρες» επισήμανε ο Τόμας Τούχελ, ο οποίος ήταν 13 ετών και έπαιζε μπάλα στην τοπική Κρούμπαχ της ομώνυμης βαυαρικής γενέτειράς του, όταν ο Μαραντόνα έριξε μόνος του στο καναβάτσο την εθνική Αγγλίας.
Ο Χάρι Κέιν και οι συμπαίκτες του, βεβαίως, δεν είχαν καν γεννηθεί, αλλά έχουν δει σε δεκάδες βίντεο και αφιερώματα εκείνον τον αλήστου μνήμης (από κάθε άποψη) αγώνα, τις αναμνήσεις του οποίου θέλει να ξορκίσει ο αρχηγός, καθοριστικός και σε αυτή τη μεγάλη διοργάνωση για την ομάδα του.
Τα εμπόδια για την Αγγλία είναι πολλά, η ομάδα του Χαβιέρ Αγκίρε είναι πολύ συμπαγής και δεν έχει δεχθεί ούτε γκολ σε τέσσερα παιχνίδια, αλλά, αν κάποιος μπορεί να παραβιάσει την εστία του Ραούλ Ρανχέλ, ο οποίος στα νιάτα του δούλεψε από φούρναρης μέχρι οικοδόμος για να επιβιώσει, είναι ο κύριος με το «9» στην πλάτη και το περιβραχιόνιο του αρχηγού στο μπράτσο.
Το soundtrack της Αγγλίας σε αυτό το Παγκόσμιο Κύπελλο έχει γίνει το «Wonderwall» των Oasis, το οποίο στο φινάλε κάθε αγώνα το τραγουδούν οι παίκτες μαζί με τους φιλάθλους. Και, όπως λέει το ρεφρέν του συγκεκριμένου τραγουδιού, «γιατί ίσως εσύ θα είσαι αυτός που θα με σώσει και στην τελική εσύ είσαι το τείχος των θαυμάτων μου». Εν προκειμένω, ο Κέιν καλείται να σπάσει εκείνος ένα τείχος και να σώσει την Αγγλία του. Τι λέτε, θα τα καταφέρει;
