Το τελετουργικό είναι κάθε φορά το ίδιο και πλέον έχει εξελιχθεί σε μια γλυκιά ρουτίνα: Τα μέλη της αποστολής της Νορβηγίας κάθονται οκλαδόν μπροστά στο πέταλο όπου βρίσκεται η πλειονότητα των φιλάθλων τους.
Ο αρχηγός Μάρτιν Εντεγκααρντ τοποθετεί το ταμπούρλο μπροστά στους προπονητές και τους συμπαίκτες του και αρχίζει να το χτυπάει ρυθμικά. Με μια φωνή και με ζηλευτό συγχρονισμό, όλοι φωνάζουν «Ror!» (σημαίνει «κωπηλατώ» στα νορβηγικά) και κάνουν την κίνηση σαν να τραβούν κουπί, ευρισκόμενοι σε μια φανταστική γαλέρα των Βίκινγκ, κωπηλατώντας προς το άγνωστο με βάρκα την ελπίδα.
Ο πιο viral πανηγυρισμός του 23ου Παγκοσμίου Κυπέλλου γεννήθηκε αρχικά στο μυαλό ενός δασκάλου δημοτικού. Ο Ολε Φρόισταντ, ο οποίος πλέον αποκαλείται «Κύριος Row Row», εντυπωσιάστηκε κάποτε από ένα σύνθημα των φίλων της Ρόζενμποργκ στο γήπεδο «Λέρκενταλ» του Τροντχάιμ, όπου οι ελληνικές ομάδες έχουν βιώσει ουκ ολίγες εφιαλτικές βραδιές.
«Εχουν ένα τραγούδι που χωρίζουν το Ρόζενμποργκ σε τρεις συλλαβές: Ρό-ζεν-μποργκ. Οταν το άκουσα για πρώτη φορά, έμεινα έκπληκτος από τον αντίκτυπο που είχε το “Ρο” στο υπόλοιπο γήπεδο. Σκέφτηκα: Θεέ μου, αυτό είναι πολύ δυνατό», θυμάται.
Οταν η Νορβηγία εξασφάλισε την επιστροφή της σε Παγκόσμιο Κύπελλο έπειτα από 28 ολόκληρα χρόνια, ο Φρόισταντ έβαλε μπροστά ένα σχέδιο για να δώσει ώθηση στους Νορβηγούς φιλάθλους. Σκέφτηκε διάφορες μουσικές και τραγούδια για να αλλάξει τα κλασικά συνθήματα, αλλά τίποτα δεν τον ενθουσίασε όσο μια λέξη και η κίνηση της κωπηλασίας.
Ο δάσκαλος προσκόμισε όλες τις ιδέες του στην ένωση φιλάθλων της εθνικής ομάδας, τους Ολιέμπεργκετ, και η «νορβηγική κωπηλατάδα» επελέγη ως σύνθημα σήμα κατατεθέν των Βίκινγκ, το οποίο τελειοποιήθηκε από τον μουσικό και παραγωγό Γιόνας Τόμασεν, ο οποίος και ηχογράφησε το περίφημο πλέον «Ror!».
«Με δεδομένο ότι το Μουντιάλ διεξάγεται στις Ηνωμένες Πολιτείες, έπρεπε να κάνουμε κάτι με την ιδέα ότι οι Βίκινγκ θα επέστρεφαν για να διεκδικήσουν την ήπειρο που ανακάλυψαν πολύ νωρίτερα από τον Χριστόφορο Κολόμβο», εξήγησε ο Τόμασεν για το concept του συνθήματος, αφού άλλωστε υπάρχουν ιστορικές ενδείξεις ότι οι Βίκινγκ έφτασαν στην Αμερική το 1021, 471 χρόνια δηλαδή προτού το κάνει ο Ιταλός θαλασσοπόρος, στον οποίο και πιστώνεται η ανακάλυψη της Αμερικής.
Και, μπορεί κάποιοι να κατηγορούν τους Νορβηγούς για «κλοπή πνευματικής ιδιοκτησίας» από τους γείτονες Ισλανδούς, οι οποίοι το 2018 είχαν κλέψει την παράσταση με έναν πανηγυρισμό που έμοιαζε με αυτόν, με τη διαφορά ότι αυτοί φώναζαν «Ω!», ήταν όρθιοι και χτυπούσαν με δύναμη τις παλάμες τους.
Ολα τα μέλη της αποστολής της Νορβηγίας, από τον Ερλινγκ Μπράουτ Χάαλαντ μέχρι τον φροντιστή, απολαμβάνουν σαν μικρά παιδιά αυτόν τον ξεχωριστό πανηγυρισμό, τον οποίο έκαναν τόσο μετά τη νίκη-πρόκριση στα νοκ άουτ επί της Σενεγάλης όσο και μετά την πρόκριση στους «16», χάρη στο 2-1 επί της Ακτής Ελεφαντοστού, το απόγευμα της Τρίτης (30/06).
Αυτή η νίκη δίνει την ευκαιρία στους Βίκινγκ να ανταμώσουν, το βράδυ της Κυριακής (05/07, 23.00), με την πεντάκις παγκόσμια πρωταθλήτρια Βραζιλία, στο γήπεδο «MetLife» του Ιστ Ράδερφορντ στο Νιου Τζέρσεϊ, όπου θα διεξαχθεί ο τελικός στις 19 του μηνός.
Την τελευταία φορά που η Νορβηγία αντιμετώπισε τη Σελεσάο σε Παγκόσμιο Κύπελλο, στην κατά σύμπτωση τελευταία μουντιαλική της συμμετοχή μέχρι τη φετινή, πήρε σπουδαία νίκη στη φάση ομίλων (2-1), με ανατροπή στο φινάλε, χάρη σε γκολ του Τόρε Αντρε Φλο και πέναλτι του Κιέτιλ Ρέκνταλ.
Στο βάθος του νορβηγικού πάγκου, πίσω από τον θρυλικό Εγκιλ Ολσεν και μεταξύ των υπόλοιπων αναπληρωματικών, καθόταν ένας 30χρονος μέσος που αποτελούσε την επιτομή του «εργάτη» μέσα στο γήπεδο και είχε ήδη αρχίσει να χάνει τα (λίγα) μαλλιά του, επιλέγοντας λίγο καιρό αργότερα να τα ξυρίσει τελείως.
Παίκτης της δανέζικης Ααλμποργκ τότε, μετακόμισε στη μεγάλη αντίπαλο Κοπεγχάγη δύο χρόνια αργότερα αλλά, τον Μάρτιο του 2001, ο Στάλε Σολμπάκεν υποχρεώθηκε να σταματήσει πρόωρα και αναπάντεχα την καριέρα του.
Στη διάρκεια μιας προπόνησης υπέστη καρδιακή ανακοπή. Ο γιατρός της ομάδας, Φρανκ Οντγκααρντ, έσπευσε να τον βοηθήσει, αλλά διαπίστωσε ότι η καρδιά του Σολμπάκεν είχε σταματήσει να χτυπάει.
Χωρίς να χάσει την ψυχραιμία του, ζήτησε από έναν παίκτη να καλέσει ασθενοφόρο και να τους πει ότι η κατάσταση ήταν πολύ κρίσιμη, ενώ συνέχιζε να κάνει μαλάξεις στην καρδιά του αναίσθητου Στόλε, κίνηση που αποδείχθηκε σωτήρια.
Οταν έφτασε το ασθενοφόρο, ο Σολμπάκεν κρίθηκε κλινικά νεκρός, αλλά στον δρόμο για το νοσοκομείο, του έγινε επιτυχής ανάνηψη και τον επανάφεραν στη ζωή, επτά λεπτά μετά το επεισόδιο.
Διαπιστώθηκε ότι είχε ένα καρδιακό πρόβλημα που οδήγησε σε αυτό το επεισόδιο, διασωληνώθηκε, ήταν αναίσθητος για 26 ώρες, ενώ άνθρωποι του συλλόγου μετέβησαν στο σπίτι του για να μεταφέρουν στη σύζυγό του, Ανικεν, τα πολύ δυσάρεστα νέα.
«Ναι, ήταν μια δραματική εμπειρία, αλλά ήταν πραγματικά χειρότερο για την οικογένειά μου παρά για εμένα, γιατί εγώ δεν ένιωσα τίποτα», εξήγησε για την εμπειρία που του άλλαξε τη ζωή.
«Ηταν σαν να έσβησαν τα φώτα», θυμάται ο Σολμπάκεν, ο οποίος έμαθε ότι, όταν οι γονείς τους «πέταξαν» από τη Νορβηγία στη Δανία για να βρεθούν στο πλευρό του, η μητέρα του είχε αρχίσει να σχεδιάζει τα της κηδείας του.
Στην αρχή υπήρχε αγωνία για το αν θα επιβίωνε και μετά για το αν θα πάθαινε ζημιά ο εγκέφαλος, εφόσον επιβίωνε. Του τοποθετήθηκε βηματοδότης, ευτυχώς συνήλθε χωρίς περαιτέρω βλάβες και, ύστερα από σχετική ιατρική συμβουλή, ανακοίνωσε ότι αποσύρεται από την αγωνιστική δράση, ξεκινώντας άμεσα την ενασχόληση με την προπονητική, αφού λάτρευε υπερβολικά το ποδόσφαιρο για να το αποχωριστεί.
«Αυτό το γεγονός με βοήθησε να διακρίνω τι είναι πραγματικά σημαντικό στη ζωή και τι όχι. Τα δίνω όλα στη δουλειά μου, αλλά ξέρω ότι υπάρχουν και άλλα, σημαντικά πράγματα», λέει ο πατέρας τριών παιδιών (Μάρκους, Ιντα, Σόντρε), ο οποίος στο 58 του είναι παππούς και στο φετινό Μουντιάλ χτίζει ιστορίες για να έχει να διηγείται στα εγγόνια του.
Εγινε viral στον αγώνα με τη Σενεγάλη ανεβαίνοντας στην κερκίδα για να δώσει ένα παθιασμένο φιλί στη σύζυγό του («είναι αγνή, απόλυτη αγάπη», σχολίασε σχετικά), έδωσε στους παίκτες του δύο μέρες ρεπό, «γιατί θα μου κάνει καλό να μην τους δω για λίγες ώρες (!)» και, ύστερα από μια καριέρα με περισσότερα ups (Χαμαρκαμερατένε, Κοπεγχάγη σε δύο θητείες) απ’ ό,τι downs (Κολωνία, Γουλβς), βιώνει την απόλυτη καθιέρωση στο τιμόνι της εθνικής ομάδας της χώρας του.
Ανέλαβε το 2020, ύστερα από μια στείρα τετραετία σκέφτηκε σοβαρά να παραιτηθεί, αλλά επέμεινε και, καθοδηγώντας την πιθανότατα πιο ταλαντούχα γενιά όλων των εποχών, κάνει πλέον όνειρα για πρόκριση στα προημιτελικά, με νίκη εις βάρος της κορυφαίας ομάδας στην Ιστορία των Μουντιάλ.
Στα πρώτα του προπονητικά βήματα απέκτησε το παρατσούκλι «Salvatore Stale», ήτοι «Σωτήρας Στάλε» και τώρα φροντίζει να το επιβεβαιώνει ως ομοσπονδιακός, ξεκαθαρίζοντας ότι «δεν είμαστε μια αφελής χώρα που παίζει μόνο για διασκέδαση. Ηρθαμε εδώ για να προχωρήσουμε όσο περισσότερο μπορούμε».
Κερδίζει τους πάντες με την επικοινωνιακή του ικανότητα, στον αγώνα με τη Γαλλία έδωσε λευκά τριαντάφυλλα στον βοηθό προπονητή Γκι Στεφάν ως ένδειξη συμπαράστασης στο πένθος του Ντιντιέ Ντεσάν, που έχασε τη μητέρα του και, μετά τις νίκες, συμμετέχει κανονικά και με ενθουσιασμό στη «νορβηγική κωπηλατάδα». Αν κάποιος, άλλωστε, γνωρίζει τι σημαίνει να τραβάς κουπί στη ζωή σου, αυτός είναι ο Στάλε Σολμπάκεν.
