Ο Ντόναλντ Τραμπ βιάζεται να αφήσει πίσω του την «εκδρομή» στο Ιράν. Οι διαπραγματεύσεις με το καθεστώς ξεκίνησαν (όπως ξεκίνησαν), οι διεθνείς τιμές του πετρελαίου έπεσαν σημαντικά και ο Αμερικανός πρόεδρος ελπίζει τώρα να έχει τον χρόνο να ασχοληθεί με άλλα αγαπημένα του χόμπι: το νέο Air Force One, δώρο της κυβέρνησης του Κατάρ, τις συλλήψεις πολιτών που θεωρεί υπεύθυνους για τα βαλτώδη νερά της πισίνας αντανακλάσεων μπροστά από το Μνημείο του Λίνκολν, την εκστρατεία χειραγώγησης των ενδιάμεσων εκλογών του Νοεμβρίου, τις εκδικητικές διώξεις κατά των πολιτικών του αντιπάλων κ.ο.κ.
Δεν είναι τόσο εύκολο, βέβαια. Οι παραχωρήσεις που κάνει στην Τεχεράνη προκαλούν ίλιγγο στη νεοσυντηρητική πτέρυγα των Ρεπουμπλικανών και στο ισραηλινό λόμπι. Ο Μπέντζαμιν Νετανιάχου, παρά την τεράστια εξάρτησή του από τον Τραμπ, έχει ισχυρά κίνητρα να συνεχίσει να χτυπάει αδυσώπητα τη Χεζμπολάχ, με τρόπο που μπορεί να ανατινάξει τις αμερικανο-ιρανικές διαπραγματεύσεις. Και φυσικά, ο αντίκτυπος του πολέμου στην αμερικανική οικονομία, με τη μορφή αυξημένου πληθωρισμού, δεν θα εξανεμιστεί τόσο γρήγορα.
→ Ως συνήθως, με βρίσκετε στο [email protected] και στο Bluesky (στο @yanpal.bsky.social).
ΕΝΤΑΣΕΙΣ, ΔΙΑΨΕΥΣΕΙΣ – & ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΔΩΡΟ. Τη Δευτέρα, πρώτη μέρα των απευθείας συνομιλιών στη Λουκέρνη, το αμερικανικό υπουργείο Οικονομικών ανακοίνωσε την άρση των κυρώσεων στις εξαγωγές πετρελαίου, πετρελαιοειδών και πετροχημικών προϊόντων από το Ιράν για μία αρχική περίοδο δύο μηνών. Είναι η πρώτη φορά που το ιρανικό πετρέλαιο θα πωλείται στον κόσμο χωρίς αμερικανικές κυρώσεις από το 1980 – το Economist έκανε λόγο για «τεράστια παραχώρηση» των Αμερικανών. Οι δύο πλευρές συμφώνησαν επίσης στη σύσταση ενός μηχανισμού αποτροπής συγκρούσεων (deconfliction mechanism) για τον Λίβανο, χωρίς τη συμμετοχή του Ισραήλ.
Κατά τα άλλα, δεν υπήρξε ακριβώς σύγκλιση σχετικά με το τι διημείφθη. Ο επικεφαλής της ιρανικής διαπραγματευτικής ομάδας, Μοχάμεντ Μπαγκέρ Γκαλιμπάφ, δήλωσε τη Δευτέρα ότι οι ΗΠΑ συμφώνησαν στο ξεπάγωμα ιρανικών περιουσιακών στοιχείων αξίας 12 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Ο Τραμπ απάντησε ότι το Ιράν θα χρησιμοποιήσει το ποσό για την εισαγωγή αγροτικών προϊόντων και ιατρικού εξοπλισμού «αποκλειστικά από τις Ηνωμένες Πολιτείες». Το ιρανικό ΥΠΕΞ στη συνέχεια διέψευσε τον Αμερικανό πρόεδρο, ισχυριζόμενο ότι τα περιουσιακά στοιχεία «θα αποδεσμευτούν και θα χρησιμοποιηθούν με απόλυτη ελευθερία από το Ιράν για να αγοράσει οποιαδήποτε αγαθά ή εμπορεύματα χρειάζεται το έθνος».
Κακοφωνία επικράτησε και στο κρίσιμο ζήτημα της επιστροφής των επιθεωρητών του Διεθνούς Οργανισμού Ατομικής Ενέργειας (IAEA) στο Ιράν. Ο Βανς δήλωσε τη Δευτέρα ότι οι Ιρανοί δέχθηκαν να γίνει αυτό, παρουσιάζοντάς το ως σημαντική παραχώρηση. Η Τεχεράνη την Τρίτη τον διέψευσε και αυτόν, με τον εκπρόσωπο του ιρανικού ΥΠΕΞ να δηλώνει ότι «δεν υπάρχει σαφές πρόγραμμα» για την επιστροφή των επιθεωρητών – και ο Τραμπ επανήλθε την ίδια μέρα, επιμένοντας ότι έχουν συμφωνηθεί «πυρηνικές επιθεωρήσεις στο υψηλότερο επίπεδο». (Στο μνημόνιο πάντως υπάρχει σε «εποπτεία» της IAEA στην αραίωση του υφιστάμενου αποθέματος υψηλά εμπλουτισμένου ουρανίου, που θα γίνει επί ιρανικού εδάφους.)
Το ναρκοπέδιο που αντιμετωπίζουν οι διαπραγματευτικές ομάδες αναδείχθηκε το Σαββατοκύριακο που προηγήθηκε των συνομιλιών. Το Ιράν ανακοίνωσε το Σάββατο ότι έκλεισε ξανά τα Στενά (αν και οι διελεύσεις των πλοίων συνεχίστηκαν) λόγω της παραβίασης της κατάπαυσης του πυρός από το Ισραήλ στον νότιο Λίβανο. Από την πλευρά του, ο Τραμπ απείλησε το Ιράν με νέα στρατιωτική επίθεση αν δεν θέσει υπό έλεγχο τη Χεζμπολάχ, αλλά και με φυσική εξόντωση τους ίδιους τους διαπραγματευτές της χώρας αν έκλειναν ξανά το Στενά. Το αποτέλεσμα ήταν η ιρανική αντιπροσωπεία να αρνηθεί προσωρινά να συνομιλήσει απευθείας με τους Αμερικανούς.
Παράλληλα με τις συνομιλίες στην Ελβετία, εν τω μεταξύ, το Ιράν και το Ομάν την Τρίτη εξέδωσαν κοινή δήλωση σχετικά με τη μελλοντική διαχείριση των Στενών του Ορμούζ. Στην ανακοίνωση γίνεται αναφορά στις ναυτιλιακές υπηρεσίες στα πλοία που διέρχονται και «στα κόστη που συνδέονται με αυτές».
Είναι απορίας άξιο αν η Ουάσιγκτον θα επιμείνει στην ελεύθερη διέλευση (άνευ διοδίων) από τα Στενά στο πέρας αυτής της διαπραγμάτευσης, που αναμένεται σκληρή και διάρκειας πολύ μεγαλύτερης από 60 ημέρες.
ΤΟ ΑΓΚΑΘΙ ΤΟΥ ΛΙΒΑΝΟΥ. Ενώ συνέβαιναν αυτά στη Λουκέρνη, ο Λίβανος παρέμενε καζάνι που βράζει, παρά τη νέα εκεχειρία μεταξύ Ισραήλ και Χεζμπολάχ που υποτίθεται ότι συμφωνήθηκε την περασμένη Παρασκευή. Την Τρίτη ξεκίνησαν συνομιλίες στην Ουάσιγκτον μεταξύ των κυβερνήσεων του Λιβάνου και του Ισραήλ, με το γραφείο του Λιβανέζου προέδρου Αούν να υπογραμμίζει ότι δεν θα δεχθεί τίποτα λιγότερο «από το τέλος της ισραηλινής κατοχής του νότιου Λίβανου».
Ο Μπέντζαμιν Νετανιάχου πάντως επαναλάμβανε την Κυριακή ότι οι ισραηλινές δυνάμεις θα παρέμεναν στον νότιο Λίβανο «για όσο χρειαστεί». Ο πρέσβης του Ισραήλ στην Ουάσιγκτον και επικεφαλής της ισραηλινής διαπραγματευτικής ομάδας, από την πλευρά του, είπε ότι η διαδικασία κινδύνευε «με εκτροχιασμό», καθώς η Χεζμπολάχ νιώθει «ενισχυμένη» από τις τελευταίες εξελίξεις.
Μετά από επικοινωνία του Μάρκο Ρούμπιο με τον Αούν και τον Νετανιάχου το περασμένο Σαββατοκύριακο, η αμερικανική στρατιωτική διοίκηση CENTCOM έστησε έναν μηχανισμό παρακολούθησης των συγκρούσεων στον Λίβανο σε πραγματικό χρόνο. Μένει να φανεί αν ο μηχανισμός θα μπορέσει να ανταγωνιστεί τα δίκτυα των Ιρανών στη χώρα ως πηγή πληροφόρησης – και αν οι Αμερικανοί θα μπορέσουν να συγκρατήσουν τον Νετανιάχου, καθώς πλησιάζουν οι ισραηλινές εκλογές.
Ο ΓΟΛΓΟΘΑΣ ΤΟΥ J.D. Μία συναρπαστική πτυχή του όλου δράματος είναι η τοποθέτηση του Τζέι Ντι Βανς ως επικεφαλής της αμερικανικής διαπραγματευτικής ομάδας. Η επιλογή του Βανς έχει κάτι το σαδιστικό. Ο υπερ-φιλόδοξος αντιπρόεδρος του Τραμπ ελπίζει να τον διαδεχθεί στον θρόνο του κινήματος MAGA και –σε δυόμισι χρόνια από τώρα– στο Οβάλ Γραφείο. Στην εξωτερική πολιτική, είναι πιστός στο δόγμα που νόμιζε ότι βρίσκεται στον πυρήνα του τραμπισμού: έναν αδιάλλακτο απομονωτισμό που αντιτίθεται στην εμπλοκή των ΗΠΑ σε μακρινούς πολέμους.
Το μόνο δόγμα στο οποίο πιστεύει ο Τραμπ, ωστόσο, είναι ο ίδιος ο Τραμπ. Εξ ου και μπορεί με την ίδια άνεση να υπόσχεται το τέλος του αμερικανικού στρατιωτικού επεμβατισμού προεκλογικά, ειδικά στη Μέση Ανατολή, να επιτίθεται στη συνέχεια στο Ιράν καλώντας σε αλλαγή καθεστώτος, και δύο μήνες αργότερα να κάνει deals με τους μουλάδες και τους σκληρούς του IRGC, αποκαλώντας τους «πολύ ορθολογικά άτομα».
Και φυσικά, ένα πράγμα που δεν του διαφεύγει ποτέ είναι οι εκφράσεις απιστίας. Εγινε σίγουρα κοινωνός στα αναλυτικά ρεπορτάζ για το πώς ελήφθη η απόφαση για τον πόλεμο (βλέπε π.χ. εδώ), του πώς εμφανιζόταν ο Βανς –ως κάποιος που διαφωνούσε με την ιδέα ως θέμα αρχής–, και ήξερε ότι η εικόνα αυτή είχε προέλθει από τις εκμυστηρεύσεις του ίδιου του αντιπροέδρου του.
Κάπως έτσι, ο δυστυχής αντιπρόεδρος βρέθηκε επικεφαλής της διαπραγμάτευσης με τους Ιρανούς. Ο Λίντσεϊ Γκράχαμ, ανήσυχος για την αμερικανική συνθηκολόγηση αλλά έντρομος μπροστά στο ενδεχόμενο να του θυμώσει ο Τραμπ, ζήτησε εξηγήσεις από τον Βανς για το μνημόνιο. Και τώρα τραβιέται στην Ελβετία, για να ξημεροβραδιάζεται με τον Τζάρεντ Κούσνερ και τον Στιβ Γουίτκοφ και να τον αγνοεί η ιρανική αντιπροσωπεία, και να βγαίνει στα κανάλια και να πασχίζει –με ασύστολα ψεύδη– να πείσει το αμερικανικό κοινό ότι η συμφωνία ήταν ένας θρίαμβος, σίγουρα πολύ καλύτερη από ό,τι πέτυχε ο μισητός Μπαράκ Ομπάμα.
Ο ίδιος ο Τραμπ το δήλωσε ευθέως, στη συνέντευξη Τύπου του G7 στο Εβιάν. Αν οι διαπραγματεύσεις καταλήξουν σε μία καλή συμφωνία για το πυρηνικό πρόγραμμα, θα το πιστωθεί ο ίδιος· αν ναυαγήσουν, θα κατηγορήσει τον Βανς.
Το μονοπάτι του αντιπροέδρου προς το ρεπουμπλικανικό χρίσμα ήδη είχε γίνει πιο δύσβατο το τελευταίο εξάμηνο. Ο πόλεμος στο Ιράν –και η ανάδειξή του στο δημόσιο πρόσωπο της απεγνωσμένης αμερικανικής προσπάθειας απεμπλοκής από τον Περσικό– σίγουρα δεν θα το κάνει ευκολότερο.
ΔΑΚΡΥΑ ΣΤΟ ΚΡΕΜΛΙΝΟ. Σε άλλα ευχάριστα νέα, ο Πούτιν και η παρέα του νιώθουν προδομένοι από τον Τραμπ τελευταίως. Το Κρεμλίνο κατηγόρησε τον Αμερικανό πρόεδρο ότι έχει εγκαταλείψει τις προσπάθειες διαμεσολάβησης –βλέπε επιβολής των όρων της Μόσχας– στον πόλεμο στην Ουκρανία. Τα παράπονα –διά στόματος Σεργκέι Λαβρόφ– έγιναν αφού διέρρευσε το πόσο εντυπωσιασμένος εμφανίστηκε ο Τραμπ στη σύνοδο G7 με τα χτυπήματα της Ουκρανίας βαθιά μέσα στα εδάφη της Ρωσίας.
Την περασμένη Πέμπτη, οι Ουκρανοί, σε μία από τις μεγαλύτερες επιθέσεις τους από την αρχή του πολέμου, έπληξαν για δεύτερη φορά διυλιστήριο στα περίχωρα της Μόσχας. Παράλληλα, στην Κριμαία έχει ανασταλεί σχεδόν τελείως η πώληση καυσίμων σε ιδιώτες και σημειώνονται περιοδικά μπλακ άουτ εξαιτίας της εντεινόμενης εκστρατείας χτυπημάτων με drones μέσης εμβέλειας στις γραμμές εφοδιασμού των Ρώσων.
Τα πράγματα επί του πεδίου κινούνται – και όχι στην κατεύθυνση που θα ήθελαν οι Ρώσοι.
ΜΕΓΑΛΕΣ ΠΡΟΣΔΟΚΙΕΣ ΣΤΗΝ ΑΓΚΥΡΑ. Για τον άλλο αιώνιο ηγέτη στις παρυφές της Ευρώπης, τα μαντάτα που φτάνουν από την Ουάσιγκτον είναι πολύ πιο θετικά. Ο Τραμπ, με τον ακαταπόνητα δουλοπρεπή Μαρκ Ρούτε στο πλευρό του, δήλωσε χθες ότι μάλλον δεν θα πήγαινε στην προσεχή Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ αν δεν ήταν οικοδεσπότης ο Ταγίπ Ερντογάν. Ακόμα πιο σημαντικό: ο Αμερικανός πρόεδρος δήλωσε ότι θα ετοιμάζει κάποια δώρα για την Τουρκία και τις ένοπλες δυνάμεις της που θα κάνουν τον Ερντογάν «πολύ χαρούμενο». Σύμφωνα με χθεσινό ρεπορτάζ της Wall Street Journal, η κυβέρνηση Τραμπ είναι έτοιμη να παρακάμψει το Κογκρέσο και να ανακοινώσει την πώληση κινητήρων τύπου F-110 για μαχητικά αεροσκάφη, ένα deal συνολικής αξίας 750 εκατ. δολαρίων. Παράλληλα, ο Τζέι Ντι Βανς δήλωσε ότι διεξάγεται μία αξιολόγηση για να διαπιστωθεί αν είναι εφικτή η πώληση μαχητικών αεροσκαφών F-35 στην Τουρκία, παρά την αγορά του ρωσικού αντιπυραυλικού συστήματος S-400 από τη χώρα.
ΑΝΤΙ-ΙΣΡΑΗΛΙΝΟΣ ΑΕΡΑΣ ΣΤΙΣ ΠΡΟΚΡΙΜΑΤΙΚΕΣ. Στο εσωτερικό μέτωπο, ένας νέος αέρας φαίνεται να φυσάει στο Δημοκρατικό Κόμμα. Οι νικητές στις τρεις προκριματικές εκλογές για τη Βουλή των Αντιπροσώπων στην πόλη της Νέας Υόρκης το βράδυ της Τρίτης είχαν δύο κοινά χαρακτηριστικά: ήταν έντονοι επικριτές του Ισραήλ και είχαν την υποστήριξη του δημοφιλούς δημάρχου της πόλης, του σοσιαλιστή Ζόχραν Μαμντάνι.
Τα αποτελέσματα της Τρίτης, συνεπώς, έχουν διττή, και ενδεχομένως βαρύνουσα σημασία. Αφενός, σφραγίζουν τη θέση του Μαμντάνι ως ιδιαίτερου ισχυρού πόλου στο κόμμα, ενόψει της επερχόμενης μάχης για την ιδεολογική του κατεύθυνση στο δρόμο προς το 2028. Αφετέρου, ενισχύουν το αφήγημα περί αποξένωσης των προοδευτικών Αμερικανών από τη χώρα που αποτελεί μάλλον τον στενότερο σύμμαχο των ΗΠΑ.
Οπως σημειώνουν στο ρεπορτάζ τους οι New York Times, «ενώ πολλοί Δημοκρατικοί αξιωματούχοι εξακολουθούν να υποστηρίζουν το Ισραήλ, η τάξη των Δημοκρατικών του Κογκρέσου του επόμενου έτους πορεύεται προς το να είναι πιο επιφυλακτική για τη σχέση της Αμερικής με το Ισραήλ από οποιαδήποτε άλλη στιγμή από τότε που ιδρύθηκε το εβραϊκό κράτος μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο».
Μία αντίστοιχη –με πιο σκοτεινή απόχρωση– ρήξη με το Ισραήλ λαμβάνει χώρα και στα δεξιά του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, με μπροστάρηδες φυσιογνωμίες όπως ο Τάκερ Κάρλσον. Βρισκόμαστε ακόμα στα αρχικά της στάδια, αλλά το ζήτημα του Ισραήλ φαίνεται ότι θα διχάσει και τα δύο μεγάλα κόμματα καθώς προσπαθούν να προσανατολιστούν στη μετα-Τραμπ εποχή.
ΔΥΣΟΙΩΝΕΣ ΕΚΚΑΘΑΡΙΣΕΙΣ. Κλείνουμε με μία αναφορά στην πρώτη εβδομάδα on the job του –υπηρεσιακού, καθώς δεν πληροί τις θεμελιώδεις προϋποθέσεις που θέτει η νομοθεσία για το αξίωμα– νέου επικεφαλής της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών, Μπιλ Πούλτι. Εχουμε ξαναγράψει για τον Πούλτι: 38 ετών, γόνος οικογένειας κατασκευαστών κατοικιών, μηδενική εμπειρία στις μυστικές υπηρεσίες ή σε πόστα εθνικής ασφαλείας. Στον τρέχοντα ρόλο του -διευθυντής της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Χρηματοδότησης της Στέγασης- διακρίθηκε κυρίως για τις εργώδεις προσπάθειές του να βρει ενοχοποιητικά στοιχεία σε συμβάσεις στεγαστικών δανείων των πολιτικών αντιπάλων του Τραμπ.
O Πούλτι δεν άργησε να βάλει μπρος την επιχείρηση αναβίωσης του πνεύματος του DOGE, προχωρώντας σε απολύσεις προσωπικού που αναμένεται να φτάσουν τις εκατοντάδες. Πηγή του CNN περιέγραψε το project ως εξής: «Οι απολύσεις του βαθέος κράτους ξεκίνησαν». Ο «πρόθυμος νεαρός υποτακτικός» (η φράση ανήκει στον Μπιλ Κρίστολ) δείχνει έτοιμος για όλα στην υπηρεσία του οργίου ρεβανσισμού που –μαζί με την εκμετάλλευση της προεδρίας για προσωπικό πλουτισμό– αποτελεί τη βασική κινητήριο δύναμη της δεύτερης θητείας του Τραμπ.
Και ο πρόεδρος δείχνει διατεθειμένος να του δώσει την ευκαιρία. Στις 11 Ιουνίου, υπό την πίεση των αντιδράσεων (και) των Ρεπουμπλικανών στο Καπιτώλιο, είχε ανακοινώσει ότι θα προτείνει ως μόνιμο αντικαταστάτη της παραιτηθείσας Τούλσι Γκάμπαρντ τον Τζέι Κλέιτον, έναν έμπειρο ομοσπονδιακό εισαγγελέα. Η Γερουσία έσπευσε να προγραμματίσει την ακρόαση του Κλέιτον για τις 17 του μηνός, με προφανή σκοπό να μην υπηρετήσει στη θέση ο Πούλτι ούτε μία μέρα. Λίγες ώρες πριν από τη συνεδρίαση, ωστόσο, ο Τραμπ ανακοίνωσε ότι αναβάλλεται, χωρίς κάποια πειστική εξήγηση.
Είμαι σίγουρος ότι θα επανέλθουμε στα έργα και στις ημέρες του κύριου Πούλτι.
Την Τρίτη, στη δέκατη προσπάθειά της, η Γερουσία ενέκρινε ψήφισμα που θέτει περιορισμούς στην ελευθερία κινήσεων του Τραμπ απέναντι στο Ιράν. Το ψήφισμα, που πέρασε οριακά, με 50 ψήφους έναντι 48, προκάλεσε την οργίλη αντίδραση του Τραμπ, που το χαρακτήρισε στο Truth Social «άνευ νοήματος» και ισχυρίστηκε ότι παρέχει ηθική υποστήριξη στον εχθρό. Χθες, σε συνάντηση που είχε στο Καπιτώλιο με Ρεπουμπλικανούς γερουσιαστές, ο Αμερικανός πρόεδρος εξερράγη εναντίον τους για την έκβαση της ψηφοφορίας. Η Βουλή ενέκρινε αντίστοιχο ψήφισμα προ ολίγων εβδομάδων.
3,89 εκατομμύρια. Αυτές ήταν οι μέσες ημερήσιες εξαγωγές πετρελαίου της Ρωσίας στις τέσσερις εβδομάδες έως τις 21 Ιουνίου – το υψηλότερο επίπεδο του 2026. Στην αύξηση των εξαγωγών συνέβαλε η αναστολή των αμερικανικών κυρώσεων στις πωλήσεις ρωσικού πετρελαίου που ήταν ήδη φορτωμένο σε δεξαμενόπλοια, αλλά και η αδυναμία αξιοποίησης του παραγόμενου προϊόντος στο εσωτερικό λόγω των συνεχών πληγμάτων σε διυλιστήρια από τα drones των Ουκρανών. Το άνοιγμα των Στενών του Ορμούζ, ωστόσο, και η αναστολή των αμερικανικών κυρώσεων στο ιρανικό πετρέλαιο θα δυσχεράνουν τη δυνατότητα της Ρωσίας να διατηρήσει τις εξαγωγές της στα ίδια επίπεδα. Παράλληλα, στις 17 Ιουνίου έληξε η αναστολή των αμερικανικών κυρώσεων στο ρωσικό πετρέλαιο, που είχε ήδη παραταθεί δύο φορές.
ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ
ΣΤΟ PAX TRUMPIANA
«Ο Μπέντζαμιν Νετανιάχου είναι εξαιρετικά ευάλωτος ενόψει των εκλογών στο Ισραήλ και δεν έχει πουθενά αλλού να στραφεί πέρα από τον Τραμπ. Ο Αμερικανός πρόεδρος, συνεπώς, έχει τεράστια επιρροή επί του Ισραηλινού πρωθυπουργού και μία μακριά λίστα μέτρων που θα μπορούσε να λάβει για να εκφράσει τη δυσαρέσκειά του, αν ο Νετανιάχου του δημιουργήσει προβλήματα στις διαπραγματεύσεις με τους Ιρανούς. Ο Τραμπ, ωστόσο, παρά την επιθετική ρητορική του κατά του Νετανιάχου –κανένας προκάτοχός του δεν έχει μιλήσει ποτέ έτσι για πρωθυπουργό του Ισραήλ–, δεν έχει χρησιμοποιήσει ποτέ έως τώρα κανέναν από αυτούς τους μοχλούς πίεσης. Και δεν πιστεύω ότι τώρα θα το κάνει – αρκεί ο Νετανιάχου να δείξει μία αυτοσυγκράτηση στον τρόπο με τον οποίο οι IDF επιχειρούν στον Λίβανο. Θα είναι μία πολύ λεπτή άσκηση ισορροπίας, στο πλαίσιο διαπραγματεύσεων μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν που θα διαρκέσουν πολύ καιρό – και όπου η εκεχειρία στον Λίβανο, χάρη στην ανώτερη επιδεξιότητα των Ιρανών διαπραγματευτών, έχει αναδειχθεί σε βασικό προαπαιτούμενο για την πρόοδο».
– ΑΑΡΟΝ ΝΤΕΪΒΙΝΤ ΜΙΛΕΡ, senior fellow, Carnegie Endowment for International Peace
❗ To Economist εμβαθύνει στο τεράστιο διακύβευμα της σύγκρουσης μεταξύ της Anthropic και της κυβέρνησης Τραμπ για το μέλλον της τεχνητής νοημοσύνης, των γεωπολιτικών συσχετισμών και της ανθρωπότητας γενικότερα
❗ Η Washington Post γράφει για τη «μυστηριώδη» σχέση της Τούλσι Γκάμπαρντ, μέχρι πρότινος διευθύντριας των υπηρεσιών πληροφοριών, με τον ηγέτη της αίρεσης στην οποία ανήκει
❗ Διασκέδασα πολύ διαβάζοντας την ανάλυση του Τζόναθαν Τσέιτ για το φιάσκο με την άλγη στην πισίνα του Μνημείου Λίνκολν και τις παλαβές κατηγορίες του Τραμπ περί βανδαλισμού
❗ Μία συναρπαστική συζήτηση μεταξύ του Λόρενς Φρίντμαν και του Τζακ Ουότλινγκ του RUSI για τον πόλεμο στην Ουκρανία, το στρατηγικό αδιέξοδο των ΗΠΑ στο Ιράν και άλλα πολλά
❗ Η Μπριν Τάνεχιλ, πρώην πιλότος του Αμερικανικού Ναυτικού, γράφει για την επίμονη ψευδαίσθηση –παρά το ιστορικό αποτυχιών– που οδήγησε τις ΗΠΑ και το Ισραήλ να πιστέψουν ότι θα έριχναν το ιρανικό καθεστώς βομβαρδίζοντάς το από τον αέρα
❗ Ο σπουδαίος ιστορικός Τιμ Σνάιντερ μιλάει στο «The Long Game» για το Ιράν, την Ουκρανία και την παρακμή της αμερικανικής ισχύος
❗ Ο Μάρτιν Γουλφ γράφει για την άνοδο και την πτώση της αμερικανικής ηγεμονίας
