Από το προπονητικό κέντρο του Ολυμπιακού στου Ρέντη έχουν περάσει δεκάδες, εκατοντάδες νεαροί ποδοσφαιριστές για δοκιμαστικό, πολλοί εκ των οποίων από την Αφρική, στην οποία είχε απλώσει τα δίχτυα του ο Γάλλος Ζοσέ Ανιγκό.
Πολλοί ήταν ταλαντούχοι, είχαν προοπτικές, αλλά δεν έμελλε να φορέσουν ποτέ την ερυθρόλευκη φανέλα, είτε γιατί δεν ήταν η κατάλληλη στιγμή, είτε γιατί υπήρξαν διάφορα γραφειοκρατικά ζητήματα που δεν το επέτρεψαν.
Μια τέτοια περίπτωση ήταν ο Γιαν Ντιομαντέ, ο οποίος κέρδισε τις εντυπώσεις στο δοκιμαστικό του, όπως είχε συμβεί στην Μπόρνμουθ, στην Τσέλσι, στην Ρέιντζερς, στην Κρίσταλ Πάλας, όπου του έδωσαν συγχαρητήρια οι σημερινοί σταρ Εμπερέσι Εζε (Αρσεναλ) και Μάικλ Ολίσε (Μπάγερν Μονάχου).
Ενα νεαρό, πολύ δυνατό εξτρέμ, το οποίο ξεχώριζε για την ταχύτητά του, την ικανότητά του στο ένας εναντίον ενός και την εκτελεστική δεινότητα. Χρονικά, ο Ολυμπιακός ήταν η τελευταία ομάδα στην οποία δοκιμάστηκε, εντυπωσίασε, αλλά δεν έκλεισε.
Απηυδισμένος μετά το «ναυάγιο» και με την ελληνική ομάδα, ο 17χρονος τότε Ντιομαντέ τηλεφώνησε στον μάνατζερ του και του ζήτησε να σταματήσει τα δοκιμαστικά και να αποδεχθεί την πρόταση της ταπεινής Λεγανές, μιας ομάδας της Μαδρίτης που εκείνη την εποχή αγωνιζόταν στην πρώτη κατηγορία του ισπανικού ποδοσφαίρου.
Ο Γιαν κάλεσε τον πρόεδρο του συλλόγου, Τζεφ Λούναου, έναν Αμερικανομεξικανό άλλοτε παράγοντα του μπέιζμπολ, ο οποίος μέσω της εταιρείας του Blue Crow Sports Group έχει το πλειοψηφικό πακέτο της Λεγανές και της μεξικανικής Κανκούν, ενώ έχει μετοχές και στη γαλλική Χάβρη.
Η εταιρεία του Λούναου ασχολείται με το σκάουτινγκ νεαρών ταλέντων και πιστώνεται τον Ντιομαντέ ως την πρώτη επιτυχία της. Οχι άδικα, βεβαίως, αφού τον Νοέμβριο του 2024 υπέγραψε τον νεαρό ποδοσφαιριστή ως ελεύθερο και, μόλις επτά μήνες αργότερα και μετά από δέκα συμμετοχές με την πρώτη ομάδα της Λεγανές, τον παραχώρησε στη Λειψία αντί είκοσι εκατ. ευρώ, όσα και η ρήτρα αποδέσμευσης που είχε φροντίσει να τοποθετήσει στο συμβόλαιό του.
Μόλις μετά από μια σεζόν στην Bundesliga, όπου είχε διψήφιο αριθμό γκολ (13) και ασίστ (10) σε 36 συμμετοχές με τους Ταύρους, η τιμή του έχει πενταπλασιαστεί, με τη Λειψία να απορρίπτει πρόταση ύψους εκατό εκατομμυρίων ευρώ (!) από τη Λίβερπουλ και να αξιώνει από 120 και πάνω.
Ποιος να του το έλεγε, όταν σε ηλικία 15 ετών έφτανε μέχρι τις Ηνωμένες Πολιτείες, κυνηγώντας το όνειρό του να γίνει ποδοσφαιριστής, προκειμένου να στηρίξει τη φτωχή οικογένειά του στην πρωτεύουσα της Ακτής Ελεφαντοστού, Αμπιτζάν, όπου έμεναν 25 άτομα σε ένα σπίτι;
Τότε που έγραψε με μαύρο μαρκαδόρο τον αριθμό «7» του ινδάλματός του, Κριστιάνο Ρονάλντο, σε μια ψεύτικη φανέλα της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ που του έκαναν δώρο και θύμωνε όταν τον φώναζαν Ρομπέρτο Κάρλος επειδή είχε πολύ δυνατό σουτ, γιατί εκείνος λάτρευε τον Κριστιάνο;
Τότε που τρύπωνε κρυφά αργά το βράδυ στο δωμάτιο όπου βρισκόταν η τηλεόραση και έβλεπε με χαμηλωμένη τη φωνή ποδόσφαιρο, κάνοντας όνειρα πως θα γίνει μεγάλος και τρανός με μια μπάλα στα πόδια;
Τότε που μαζί με άλλα παιδιά έκλεβε πατάτες γιατί πεινούσε πολύ και, έκτοτε, το αγαπημένο του φαγητό παραμένουν οι βραστές πατάτες με λίγο λάδι, επειδή του θυμίζουν εκείνη τη σκληρή, αλλά τόσο αθώα εποχή;
Αυτά και άλλα πολλά αναφέρει ο Ντιομαντέ, σε ένα συγκλονιστικό γράμμα προς την αδελφή του Ροξάν, η οποία πέθανε με τραγικό τρόπο μόλις στα 15 της χρόνια. Ηταν σε ένα πάρτι, κάποιος της έβαλε κάτι στο ποτό της, έπεσε σε λήθαργο και, δυστυχώς, δεν ξύπνησε ποτέ.
«Απλώς με πήγαιναν σε όλη την Ευρώπη και όλοι έλεγαν όχι. Η βίζα μου έληξε. Το όνειρό μου τελείωσε. Με έστειλαν πίσω στην Αφρική και κλάψαμε μαζί», θυμάται για τις δύσκολες στιγμές που μοιράστηκε με τη Ροξάν.
«Εσύ ήσουν αυτή που δεν σταμάτησε ποτέ να πιστεύει. Λίγες εβδομάδες αργότερα, υπέγραψα στη Λεγανές και κλάψαμε με διαφορετικά δάκρυα», συνεχίζει ο Ντιομαντέ, ο οποίος έμαθε το τραγικό νέο λίγες εβδομάδες αφότου έκανε το ντεμπούτο του με την πρώτη ομάδα, μόλις στα 18 του χρόνια και κόντρα σε ολόκληρη Ρεάλ Μαδρίτης.
«Ο,τι κάνω σε ένα γήπεδο ποδοσφαίρου είναι για σένα», προσθέτει απευθυνόμενος προς την αδελφή του, για τον χαμό της οποίας δεν έχυσε ούτε ένα δάκρυ. Οχι γιατί δεν πονάει, αλλά επειδή το σοκ δεν τον άφησε να βγάλει από μέσα του όλα όσα ένιωσε και νιώθει.
«Τώρα, δεν νιώθω τίποτα. Είναι σαν να μην είμαι καν άνθρωπος. Από τότε που πέθανες, είμαι απλώς κενός», η συγκλονιστική παραδοχή του νέου Αφρικανού σταρ, ο οποίος στο ντεμπούτο του σε Παγκόσμιο Κύπελλο ήταν ο MVP στη νίκη της Ακτής Ελεφαντοστού επί του Ισημερινού, παρότι το γκολ της νίκης είχε την υπογραφή του Αμάντ Ντιαλό της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ.
Συγκινημένος, ο Ντιομαντέ αφιέρωσε το βραβείο και την εμφάνιση στη μητέρα του, η οποία πριν από λίγες εβδομάδες υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση και αναρρώνει στο νοσοκομείο.
Μόλις τελειώσει το Παγκόσμιο Κύπελλο για την Ακτή Ελεφαντοστού, έχει προγραμματίσει να ταξιδέψει στη χώρα του και να περάσει λίγες μέρες με την οικογένειά του, απολαμβάνοντας τους καρπούς της σκληρής δουλειάς του, οι οποίοι επιτρέπουν πλέον στους δικούς τους ανθρώπους να ζουν πιο ανθρώπινα.
Πρωτίστως, βεβαίως, οι συγγενείς και όχι οι απλοί γνωστοί γιατί, όπως έλεγε η Ροξάν σε φίλους του Γιαν στη γειτονιά όταν ο αδελφός της ήταν ακόμα εννέα ετών, «γιατί σταμάτησες την προπόνηση; Ο Γιαν δεν πρόκειται να σου αγοράσει αυτοκίνητα. Πρέπει να συνεχίσεις να δουλεύεις».
