Το Παγκόσμιο Κύπελλο ήταν μια πονεμένη ιστορία για τον Λιονέλ Μέσι. Παρότι σε επίπεδο Νέων οδήγησε την Αργεντινή στην κατάκτηση του τίτλου όντας πρώτος σκόρερ και MVP, σε επίπεδο Ανδρών κάθε διοργάνωση εξελισσόταν σε ένα ατομικό και ομαδικό μαρτύριο.
Το 2006, πιτσιρικάς ακόμα, είδε με απογοήτευση από τον πάγκο την Αλμπισελέστε να αποκλείεται στα πέναλτι από την οικοδέσποινα Γερμανία στα προημιτελικά. Η κοινή γνώμη στη νοτιοαμερικανική χώρα άσκησε σκληρή κριτική στον προπονητή Χοσέ Πέκερμαν, ο οποίος δεν τόλμησε να ρίξει στη μάχη τον 19χρονο μάγο στη διάρκεια της παράτασης, όταν οι Γερμανοί είχαν μείνει από δυνάμεις.
Το 2010, παρότι είχε στο πλευρό του τον Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα στη θέση του προπονητή και ήταν πλέον το σημείο αναφοράς, αποκλείστηκε και πάλι στα προημιτελικά, με συντριβή από τη Γερμανία.
Ο Ντιεγκίτο δεν μπόρεσε ποτέ να εκμεταλλευτεί στον απόλυτο βαθμό τον Λέο, ο οποίος αποχώρησε από τη διοργάνωση χωρίς να σκοράρει ούτε ένα γκολ και με τη στάμπα του «pechofrio». Ενας χαρακτηρισμός που σε κυριολεκτική μετάφραση σημαίνει «ψυχρό στήθος» και αποδίδεται σε όσους λυγίζουν στα δύσκολα, σαν να μην έχουν καρδιά για να αντιμετωπίσουν τις αναποδιές.
Το 2014, ο Μέσι αναδείχθηκε MVP του Παγκοσμίου Κυπέλλου, αλλά αυτό το βραβείο ήταν αναμφίβολα το πιο πικρό της καριέρας του, αφού το παρέλαβε αμέσως μετά τον χαμένο τελικό στην παράταση. Αντίπαλος, και πάλι, η Γερμανία.
Το 2018, η Αργεντινή φλέρταρε συνεχώς με την καταστροφή, ο Μέσι την έσωζε όπως μπορούσε, αλλά στους «16» η Γαλλία του νέου σούπερ σταρ Κιλιάν Εμπαπέ αποδείχθηκε ανυπέρβλητο εμπόδιο και μια ακόμα απογοήτευση προστέθηκε για τον αποκαρδιωμένο Λέο, ο οποίος έδειχνε να λυγίζει από το βάρος της διαρκούς σύγκρισης με τον Μαραντόνα και το σόου που πρόσφερε το 1986, οδηγώντας την Αργεντινή στο δεύτερο αστέρι της.
Το 2022, όμως, όλα άλλαξαν. Παρότι η Αλμπισελέστε έκανε ποδαρικό με ήττα-σοκ από τη Σαουδική Αραβία, και μάλιστα με ανατροπή, δεν κοίταξε ποτέ ξανά πίσω της. Και, στον κορυφαίο τελικό όλων των εποχών, νίκησε στα πέναλτι τη Γαλλία, παρά το χατ-τρικ του Εμπαπέ.
Ο Λέο, πιο ώριμος και αποφασισμένος από ποτέ, φόρεσε με χαρά τον μανδύα του άτυπου «βασιλιά» που του πρόσφεραν οι πρίγκιπες του Κατάρ και σήκωσε ως MVP το πολυπόθητο τρόπαιο, αυτό που κυνηγούσε για χρόνια. Ηταν η απόλυτη λύτρωση, η στιγμή που ξόρκισε όλους τους δαίμονες που δεν τον άφηναν να ησυχάσει.
Μετά από αυτή την επιτυχία, η οποία ήρθε ανάμεσα στην κατάκτηση δύο Copa America, η στέψη δεν ήταν πλέον «υποχρεωτική», αφού ο Μέσι είχε καταφέρει ό,τι και ο Μαραντόνα. Και, μάλιστα, έχοντας παρόμοιο, ηγετικό ρόλο με τον Πίμπε ντε Ορο, έστω και αν αυτή η εθνική ομάδα ήταν πιο ταλαντούχα από εκείνη του 1986.
Στο τωρινό Παγκόσμιο Κύπελλο που διεξάγεται πρωτίστως στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου νιώθει σαν στο σπίτι του, αφού ζει και εργάζεται (με απόλυτη επιτυχία) στην Ιντερ Μαϊάμι εδώ και δύο χρόνια, ο Μέσι έφτασε με αμφιβολίες εξαιτίας μυϊκών ενοχλήσεων.
Είχε ξεκαθαρίσει ότι θα δώσει το «παρών» μόνο αν μπορεί πραγματικά να βοηθήσει και να προσφέρει τον καλό του εαυτό, αφού άλλωστε στη διάρκεια της διοργάνωσης θα μπει στο 39ο έτος της ηλικίας του (24/06).
Και, στην πρεμιέρα με αντίπαλο την Αλγερία, η παγκόσμια πρωταθλήτρια ξόρκισε τα «φαντάσματα» των τελευταίων δύο διοργανώσεων με σόου του αρχηγού και ηγέτη, ο οποίος σημείωσε το πρώτο του χατ-τρικ σε Μουντιάλ, έπιασε τον Μίροσλαβ Κλόζε ως πρώτος σκόρερ όλων των εποχών και έδειξε στον άλλοτε συμπαίκτη του στην Παρί Σεν Ζερμέν, Κιλιάν Εμπαπέ, ο οποίος ακολουθεί στη λίστα, ότι θα χρειαστεί να ιδρώσει μέχρι να τον ξεπεράσει. Αν τον ξεπεράσει.
Μέχρι τα ξημερώματα της Τετάρτης (17/06), τα νέα που κυριαρχούσαν στο Παγκόσμιο Κύπελλο επικεντρώνονταν πρωτίστως στις απελάσεις, στα οργανωτικά προβλήματα και, κυρίως, στον πόλεμο νεύρων που υφίσταται συνεχώς η εθνική ομάδα του Ιράν, πληρώνοντας την εμπόλεμη διαμάχη με τις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Ντόναλντ Τραμπ.
Από τη στιγμή, όμως, που μπήκαν στο γήπεδο αρχικά ο Κιλιάν Εμπαπέ, στη συνέχεια ο Ερλινγκ Μπράουτ Χάαλαντ (δύο γκολ στο πρώτο ματς της καριέρας του σε Μουντιάλ) και, κυρίως, ο Μέσι, όλα τα άλλα μπήκαν στην άκρη και η μπάλα έχει την τιμητική της. Οπως πρέπει, δηλαδή.
Τα δάκρυα ανακούφισης του Αργεντινού υπερπαίκτη προέκυψαν γιατί δεν ήξερε αν θα μπορούσε να ξεδιπλώσει όλο το ρεπερτόριό του και σε τι βαθμό. «Είχα την τύχη να κατακτήσω τα πάντα, και ό,τι έρθει τώρα θα είναι μπόνους», έλεγε μετά τον αγώνα, με ένα τεράστιο χαμόγελο στο πρόσωπό του.
Στα επίσημα του «Arrowhead Stadium» του Κάνσας Σίτι ο πρόεδρος της FIFA, Τζιάνι Ινφαντίνο, ο οποίος είναι και αυτός που τα έχει… ακούσει περισσότερο (και όχι άδικα) για τα κακώς κείμενα του 23ου Μουντιάλ, χαμογελούσε με ικανοποίηση και ανακούφιση, βλέποντας τον 38χρονο Μέσι να σηκώνει στις πλάτες του όλη τη δυναμική της διοργάνωσης.
Κάτι ανάλογο περιμένει ο Ελβετοϊταλός δικηγόρος από τον 41χρονο Κριστιάνο Ρονάλντο, ο οποίος κάνει ντεμπούτο σε λίγες ώρες, ως αρχηγός και ηγέτης της Πορτογαλίας κόντρα στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό. Αυτός θα είναι πιθανότατα ο τελευταίος μουντιαλικός χορός για Λέο και «CR7». Και, ως τέτοιος, πρέπει να είναι αποθεωτικός, μοναδικός, αντάξιος της θρυλικής καριέρας τους…
